salonda oturuyorum ,masada oğlumun öss tercihleri ile uğraşıyorum sol ayağımdaki nasır çok rahatsız ettiğinden ayağımı sandalyeye uzattım eşim mutfakta kahvaltı yapıyor mutfaktan çıktı dişlerini fırçaladı dış kapıyı açtı başımı tercıh kılavuzundan kaldırmadan paran yoktur değil mi diye sordum. sana bir şey söyleyeceğim bana kızacaksın, paramın olmadığını biliyorsun kalkmadın beni yolculamaya başka zaman olsa kapıyı beklersin kapıyı çeksem bile arkamdan bağırırsın dedi. kalbim okadar kırıldı ,içim okadar acıdıki üzüntümü anlatamam birlikte yaşadığımız bunca senelerin ardından hala kendisini para için yolculadığımı aya ğa kalktığımı zannettiği
için üzülüyorum ağlıyorum KEŞKE iradesi kuvvetli biri olabilseydim bir daha asla ondan para istemeyeceğim diyorum ama mecbur kalıyorum en kötüsü o günü mutsuz zevksiz evde değersiz bir varlık gibi geçiriyorum 4 ağustos 2006