yine mutfakta

oturuyoruz eşimle beraber . mutfaktayız . eşim gözümün içine bakıyor ,bense onunla gözgöze gelmemek için gayret ediyorum .ne düşündüğümü anlamaya çalışıyor herhalde .dayımın oğlunun vefatını öğrendik yarım saat önce . benim gibi rahatsızdı kemoterapisini tamamlayamadan vefat etti . ağlayamadım çok isterdim ağlayabilmeyi , üzüldüm sadece içim ezildi benim de sonum böylemi olacak bende gitgide daha kötü olacağım ve nihayet doktorlar ümidini kestiğinde alın götürün hastanızı yapılacak birşey kalmadı dediklerinde anlayabilecekmiyim. bana söylemeselerde sonumun geldiğini. anlarım diye düşünüyorum keşke anlayamasam keşke sezgilerim kuvvetli olmasa yada sonsuz ümüdim olsa inanmasam gerçekten inanmasam doktorlara, eşime gıpta ediyorum her zaman inandıklarına tam bir imanla inanıyor kayıtsız şartsız inanıyor bendede öyle olacak biliyorum inanmayacak doktorlara ne biliyor onlar diyecek en iyisini allah bilir diyecek ama yinede hastaneye muhtaç kalacak bir buçuk ay oldu dayımın oğlu hastanede yatıyordu ha bugün ha yarın ölecek derken en güzel günde ruhunu teslim etti büyük alimler bile allaha yalvarırlarmış üç ayların başlangıcı olan recep ayının girdiği gece ölebilmek için dayımın oğluna nasip oldu recebin girdiği gece hakkın rahmetine kavuştu allah rahmet etsin günahlarını affetsin kabir azabı çektirmesin