emel miş adı hastane bahçesinde karşılaştık birbirini uzun zamandır görmeyen iki eski dost gibi konuşmaya başladık konuştukça birbirimizi çok iyi anladığımz farkettik kelimeler kanattı yaralarımızı yaralardan sarı acı sular döküldü ben anlattım onun gözleri sulandı sanki sağanak yağmurlar gibi boşanacak o anlattı benim tüylerim diken diken aynı derten muzdariptik yıllardır benzer şeyler yaşyorduk tek fark ben geçirdim o zor günleri o ise henüz yolun ortasında bitermi dertler ne demişler atalarmız yara gider yeri kalır istemeden saate kaydı gözlerim 13 15 te burda ol demişti doktor çok üzgünüm kalkmak zorundayım inanki seninle saatlerce konuşabilirdim sen benim yaralarıma merhem ben senin dertlerine derman alllaha emanet hakkını helal et dedik birbirimize ikimizde hem sevinçli bir o kadarda hüzünlü