30 Aralık 2010 Perşembe

pazar dönüşü karşılaştım kendisiyle
dişi ağrıyormuş
sağlık ocağına gitmiş ilaç yazdırmaya hoş yazdıramamış ya
apse yapan dişinden dolayı sızlanarak konuşuyordu
elimizdeki sebze poşetlerini bırakıp azıcık dinlendiğimizde konuşmaya devam ettik

havadan sudan eşlerden memleketten kaynanadan televizyondaki dizilerden komşulardan çocuklardan okuldan o kadar değişik konulardan konuştuk ki duygularımı ifade ettim kendisine
harika bir şey
değilmi arkadaşım ne ben seni tanıyorum
ne sen beni daha önce gördün
yarım saat olacak nerdeyse konuşuyoruz
sanki yıllardır tanışıyoruz ve uzun zamandır görüşmüyormuş gibi ayrılmak istemiyorum sohbetimiz bitmesin istiyorum
dediğimde
gülümsedi
fatma imiş adı
çok güzel dedim peygamberimizin kızının ismi
sohbet devam ediyor
konuşulacaklar bitmiyor
vakit dar
Allaha emanet diyerek vedalaştık

sıkıntı

huzursuzum
sabır diyorum
söz geçiremiyorum kendime
çocuklar beni çok sinirlendiriyorlar
anlamaya çalışıyorum
olmuyor
başaramıyorum
ne yapacağımı şaşırdım artık
avrupalıları hep eleştiririz çocuklarını yetişkin olduktan sonra ayrı ev açtıkları için ,çocuklar büyüdükçe hak verir oldum onlara sözüm geçmiyor çocuklarıma artık büyüdüler ayrı bir insan oldular birlikte yaşamak karşılıklı sevgi saygı anlayışla oluyor odalarını bile toplamıyorlar üstelik toplamama bile izin vermiyorlar bırak dağınık kalsın benim odam dokunma benim eşyalarıma karıştırıyosun sonra aradığım bir şeyi bulamıyorum diyorlar
demek ki diyorum büyüdüler kendi kendilerine olmak istiyorlar kendi evlerinde daha özgür ortamlarda yaşamak istiyorlar
mevlaya yalvarıyorum
dualarım hep sevdiklerime
çocuklarıma
ALLAHIM çocuklarımı iyi insanlarla karşılaştır
hayırlı birliktelikler
hayırlı eşler nasip eyle

22 Aralık 2010 Çarşamba

düşmanın var mı diye sormuşlar birisine ,
yok
diye cevap vermiş
evladın varmı
diye tekrar sorduklarında çok şükür var diye cevaplamış
o halde
evladından ala düşman arama demişler

iç acıları

hafta sonu yine kavga ederek geçti .
sağ olsun oğlum sürekli çıngar çıkarır.
cumartesi günü işe gitmiyor.
sabah kalktı, kahvaltısını hazırladım ,yedi . ps nin başın çekildi. sesi soluğu çıkmıyor. işlerimi yaptım , dışarı alışverişe gittim. bir iki saat sonra döndüğümde dış kapıyı açtığım anda yukarıda ki gürülttü ürküttü beni, seslendim ne varrrrrrrrrrr diye kaba bir şekilde bağırıyordu oğlum .endişelenerek yukarı çıktım dışarı çıkıyordu . ne aradıysa bütün evi ayağa kaldırmış ,kendi dolabındaki tüm giysileri yere yığmıştı. söylenerek kaldırdım çamaşırları, düzelttim ortalığı . bir kaç saat sonra geldiğinde hiç bir şey söylemedim. alışmıştım hep yapıyordu bunu ertesi gün kalktı yine birşey arıyordu .
ne arıyorsun
diye sorduğumda fotoğraf makinesini aradığını söyledi. bir taraftan aranıyor bir taraftan da söyleniyordu. kendi odasını ablasının odasını abartmıyorum mutfak dolaplarını çekmeceleri karıştırıyordu.
ablanı ara
belki o götürmüştür diye ısrar ettiğim halde bir türlü aramadı ,
salona geçti konsolu karıştırdı. salonda nadir kullandığım eşyaları koyduğum şifonyeri karıştırmaya başlayınca daha fazla dayanamadım
yeter artık nedir bu yaptığın rezillik dün de her tarafı alt üst ettin yapma bunu oğlum dayanamıyorum, görüyorsun yapamıyorum , başa çıkamıyorum eskisi gibi gücüm kuvvetim yok diye ağlamayla karışık bağırmaya başladım . hiç de hoş olmayan kelimelerle karşılık verdi. aklıma bile getirmek istemiyorum yemin ettim benden özür dilemediği süre onunla konuşmayacağım

21 Aralık 2010 Salı

insan dilinin altında saklıdır

insan dilinin altında saklıdır.
bu söz kime ait bilmiyorum.
ilk duyduğumda şaşırdım ,hatta afalladım ne güzel söylemiş,
ne akıllı bir insanmış.
aklıma basit bir olay karşısında söven sayan insanlar geldi, hiç bir şey düşünmeden karşısındaki kişinin haklı yada haksız olduğuna bakmadan sözleriyle inciten kıran üstelik buna hiç aldırmayan kişiler........ dilinin altındaki gerçek kimliğini istemese de ortaya çıkarıyor
kendi adıma davranışlarımı sorguladığımda böyle olmadığım için sevinç duydum ne kadar sinirlenirsen sinirleneyim karşmdaki kişiyi kırmamak incitmemek adına elimden geldiğince kötü kelimeler beddualar aşağılamalar çıkmaz dilimden elhamdulillah müslüman demek dilinden elinden emin olmak demek. kişi kendini beğenmemeli ben dememeli ben mükemmelim ben çok iyiyim dememeli nasıl ki insan dilinin altında saklıdır demişler istemese de saklı gerçekler çıkıyor ortaya

14 Aralık 2010 Salı

evlilik yıldönümü

dün benim 30. evlilik yıldönümümdü
hayat ne kadar çabuk geçiyor
dile kolay
30 yıl
zamanın kolay geçmesine karşılık , geçen yıllar büyük zorluklarla sıkıntılarla geçti
sabah kahvaltıda hatırlattım eşime

umursamadı.
ama ben her zaman olduğu gibi umut ettim akşam geldiğinde hatırlar.
30 yılda, sadece bir kere bana bir demet karanfil aldı
oda kızımın hatırlatması artı heralde ben rahatsızım diye
bir kere bile hatırlamadı
ben ondan sırça saraylar, pırlantalar, gümüşler istemiyorum ki, sadece hatırlasın . akşam geldiğinde çiçek bile getirmesine gerek yok
geldiğinde kucaklasa, sarılsa bana yalandanda olsa güzel kelimeler söylese ne olur akşam eve geldiğinde, mutfakta yemek yapıyordum
yanıma geldi bir kötü huyun var şu yemeği vaktnde yapsan ne olur diye söylendi
ne umut ediyordum ne buldum üzülmedim alışmıştım
her zaman söyler kendisi ben hassas bir insanım diye hassasiyet bu mu
sinirlenmek bağırmak çağırmak kavga etmek isterdim
am elime ne geçecek
kendimi harab edecektim
yemeğini hazırladım, yedi kendi işlerine daldı .
bende kendi işlerime
şaşırdım kendime çok üzülmemiştim
insan herşeye alışıyor
iç acılarına bile.

13 Aralık 2010 Pazartesi

hatırdakiler

babamı çok az hatırlıyorum oysa vefat ettiğinde 8 yaşındaydım sürekli çalıştığından belkide . hafızam duruyor ,sanki silinmiş, hiç anı yok. çok sakin ,efendi kimseye zararı olmayan, kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan, haddinden fazla çekingen kendi halinde biriymiş babacığım, Allah rahmet etsin, mekanı cennet olsun ,inşaallah oturduğumuz eve basamaklarla çıkılıyordu ben o basamaklarda oturuyorum üç beş kızla oynuyoruz babam merdivenlerden iniyor yanımızdan geçip gidecek zannediyorum elini uzatıyor başımı okşuyor. çocuk halimle öyle hoşuma gitti öyle mutlu oldum ki duygularımı anlatamam. sadece başımı okşadığı haliyle hatırlıyorum babamı, aradan yıllar geçtiği halde hep aklıma gelir sanki bu günmüş gibi heyecanlanır mutlu olurum

10 Aralık 2010 Cuma

hatırdakiler

bir kamyonetin üstündeyim
ağlıyorum
korkudan .
yanıldığımı beni aşağıya indirdiklerinde anlıyorum,
susuyorum .
bu kadar. başka bir şey yok hafızamda. beni aşağıya indirenin bile kim olduğunu hatırlamıyorum
yıl 1970
4 yaşındaymışım istanbul a göç ettiğimizde

9 Aralık 2010 Perşembe

hatırdakiler

köydeyiz düşündüğüm zaman çok garibime gidiyor ama köy evimizin içinide hiç hatırlamıyorum evin önündeyiz yine üç dört kızla birlikte oynuyoruz evimizin önünü köy yolunu çok iyi hatırlıyorum bazen anlatıyorum anneme ve ablamlara gülüyorlar bana çok küçüktün istanbula taşınırken hatırlayamazsın biz bir şeyler konuşuyoruz ya kafanda kurarsın diyorlar bana fakat ben çok iyi hatırlıyorum hatta sinirlendim çok kızdırdılar beni resmini çizeyim dedim size evimizi köyümüzün yolunu amcamın arka bahçesini tamam çiz bakalım . hiç b zorluk çekmeden evimizi hafif verev geçen yolu amcamın arka bahçesini gördüklerinde hayret ettiler

hatırdakiler

hafif yokuş yeşillik bir yer . 4, 5 yaşlarında olmalıyız 196o yıllar . yayladayız galiba . yayla evimizi hiç hatırlamıyorum , düşünüyorum , zihnim boş ... üç dört kızla birlikte oynuyoruz küçük kırık kırmızı tuğla parçaları taşlara sürterek yuvarlak şekil veriyoruz hatta ortasına da delik açıyoruz bulduğumuz ağaç dallarını aralarından geçirerek araba yapıyoruz o zamana kadar hiç araba gördüm mü hatırlamıyorum ayrıca kızlar bebekle oynar derler biz neden tekerleklerle oynuyoruz hiç bir zaman çözemedim sanki bir fofoğraf karesi gibi aklımda .

4 Aralık 2010 Cumartesi

iç acıları

bir halam daha varmış
hiç tanıyamadığım . aslında beş halamın sadece ikisini tanıyabildim .diğerleri ben tanıyamadan vefat etmişler, mekanları cennet olsun inşaallah .
babaannem arka arkaya 8 doğum etmiş .3 erkek 5 kız çocuğu olmuş, çok fakirlermiş ,çocuklarına iyi bakamıyormuş. köyün yaşlılarından biri kızlardan birini kasabada oturan varlıklı birine evlatlık verelim diye kandırmaya çalışmış .babannem çok direnmiş ,yoksulluk çekiyorsun biz büyütürüz istediğin zaman alırsın dilediğin zaman görürsün diyerek ikna etmişler babannemi.
bir daha gören olmamış o aileyi. imkanlar kısıtlı, insanlar cahil, ellerinden hiç bir şey gelmemiş, ailenin adını bile bilmiyorlar. bu kadar cahillik olurmu oluyormuş, çaresiz kabullenmişler tabi ama evlat unutulurmu.

daha sonra babannem yavaş yavaş aklını yitirmiş , ve akıl hastanesinde hayata veda etmiş . babannem öldükten bir sene sonra doğmuşum ben. annem anlatıyor onada babannem anlatırmış. bunları her konuştuğumuzda içim acır üzülürüm 3, 4 yaşlarında bir kız çocuğu gelir gözümün önüne elinden tutmak ona yanlız olmadığını onu düşünen seven her hatırlayışında içi burkulan bir yeğeninin olduğunu söylemek isterim . fakat nafile yok bulunamadı halam. halacım seni çok seviyorum görmesemde inan çok seviyorum

7 Kasım 2010 Pazar

gülmeye hasret çehreler

gülmeye hasret çehreler . hep güzel bir şey olsun diye beklerler hayatlarında , umutsuz ve mutsuz geçen çok uzun süren bir kış mevsiminden sonra baharı beklerler ,gelecektir bahar, kışlar uzun sürsede güneş yüzünü gösterecek,yer yüzü ısındıkça içleri ısınacak , ağaçlar çiçeğe durub verirken tomurcuklarını, gülmeye hasret çehrelerde yumuşayacak, yanaklar acılacak kasılmış sinirler çatık kaşlar bırakacak dayanamayacak yorgunluğa. gülmeye hasret çehreler gülümseyecek ,yetmeyecek gülümsemek ,kahkahalar atacak umut var oldukça .ümidini yitirmedikçe..........

2 Kasım 2010 Salı

korkulu rüya

sağlık ocağına ilaçlarımı yazdırmaya gittim biraz bekledikten sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktorunhiç gülümsemediğini farkettim ben çok önemsiyorum güler yüzlü olmayı böyle surat asarak nasıl yardım edebilir ki insanlara diye düşünürken sorular sormaya başladı bayan hekim ben söyledikçe problemlerimi karşımdaki dahiliye doktoru bir psikoloğ gibi rahatlattı beni biraz önceki düşüncelerim den dolayı üzüldüm korkulu bir düş gördüm uyandım bitti her şey diye düşün dedi bana bakış açısı çok önemli muhakkak sessizce birazda suçlu suçlu dinledim doktoru

25 Ekim 2010 Pazartesi

çekememezlik

anlayamıyorum insanları neden bir başkasını kıskanıyorlar kıskançlık yakın çevrede akrabalar arasında daha çok oluyor herhalde gelin görümce oturuyor şakalaşıp gülüşürken telefonu çalıyor görümcenin telefondaki abla yani gelinin diğer görümcesi iki kızkardeş konuşurken ertesi gün ablasına gideceğini öğrenen yengenin keyfi kaçar gibi oluyor görümce bunu anlıyor tamam diyor yenge benim işim var ben çıkıyorum görümce düşüncelerinde haklı olduğuna kanaat getiriyor üzülüyor neden böyle yapıyorlarki beni bir türlü rahat bırakmıyorlar ben onlara ne yapıyorum ki

10 Ekim 2010 Pazar

hanımefendi

bir bayan bu kadarmı kibar görgülü alçakgönüllü olur. gözümü alamadım kendisinden , öyle güzel konuşuyorki ağzından bal akıyor derler ya öyle .üç yaşlarında evlatlık vermişler halasına. halasına anne eniştesine baba demiş. anne ve babası olmadığını biliyormuş aslında ,söylemişler kendisine, o kadar sevgi vermişlerki anlatırken gözleri gülüyor. çok iyi yetiştirmişler. tam bir hanımefendi. büyütmüşler evlendirmişler. üç çocuğu olmuş .laf arasında kalabalıktaki kadınlardan biri sordu enişte baba ve hala anne ölünce onların evleri arsaları yani mal varlıkları kime kalacak..beni beslediler büyüttüler ben nufusta hala öz anne babamın üstüne kayıtlıyım bir hak talep edemem ki dedi kadın,, ben yüzlerine gelemem beni de düşünün diyemem .diyebilecek kadar harika bir hanımefendi.

19 Eylül 2010 Pazar

mutluluk

çocuklar gibi şen şakrak dolaşıyorum bu aralar istediğim mobilyaları alabildim sonunda çok şükür gidip gelip bakıyorum oturuyorum salonumda içim garip bir mutlulukla kıpır kıpır

21 Ağustos 2010 Cumartesi

tatmin olamama, bir doyumsusluk var üzerimde. memnun olamıyorum bir türlü halbuki hep şükrediyorum yaradana . kızıyorum kendime, söz geçiremiyorum beynime .saplantı oldu bende herhalde .sanki eve iki parça mobilya alsam daha bir rahat edeceğim sürekli bir araştırma içindeyim mobilya katologlarına bakıyorum dekorasyon dergileri alıyorum mağazaları dolaşıyorum neticede hiç bir istediğimi alamadan eve boş dönüyorum

27 Temmuz 2010 Salı

dönüş

huzur bulabilmek için gittiğim memleketten kaçarcasına geri döndüm . köye gideceğim ,sessiz sakin huzurlu günler geçireceğim hayaliyle gitmiştim. aslında yorgunluklarımı atarım diye umuyordum . umduğumu bulamadım günlerce süren ,beni bedenen ve ruhen yoran hastane günlerinden sonra köyümüzde huzur bulabileceğimi ummuştum . nafile .huzur aramakla bulunmuyor .anladım .nerede olduğun önemli değilmiş geç anladım . rahat ettiğin, seni rahatsız etmeyen insanların yanındaymış huzur. yer mekan önemli değilmiş ,sadece kişiler öne çıkıyor huzurda . şartlar önemli tabiki ama iyi yürekli aklı başında insanlarla birlikte daha huzurlu zamanlar geçirilebiliyormuş . anladım .ne işim var benim köyde ,evimde otururum daha iyi diyerek dönüş gününü iple çektim . çok şükür döndüm evime köyde kaldığım sürece hep canımı yaktı insanlar bana acıyan gözlerle baktılar. güya acıdıkları için her fırsatta hasta olduğumu hatırlattılar. her dakikada bu hastalıktan hayatını kaybedenler için hep birlikte ağlaştılar. azıcık yürüdüm yorma kendini sen hastasın dediler .yemek yedim dikkat et hastasın biliyorsun diye öğüt verdiler. ne yapalım allah verdi elimizden birşey gelmiyor diye her karşılaştığım insanlar akıllarınca teselli ettiler . kendilerince doğru oldığunu sandıkları fikirlerini benimle paylaşmaya çalışırlarsa kendimi daha iyi hissedeceğimi sandılar. su içme üşütürsün ,yorulma hasta olursun . sürekli konuştular beynimi yediler. halbuki ben hastalığımı unutmaya gitmiştim.ellerinden gelenin fazlasını yaparak bir dakika olsun unutturmadılar. hatıra fotoğraf istediler. hatıra giyecek isediler .sanki ben öleceğim onlar dünyaya kazık kalacaklar. ağlayamadım cevap veremedim üzüldüğümü söyleyemedim . nasihat ettiler, şöyle uyu ,böyle yemek ye , böyle yürü sanki ben akılsızım, aptalım ,düşünemiyorum ,aklım çalışmıyor. daha fazla dayanamadım kaçarak uzaklaştım .çok şükür döndüm huzurla dolu evime . varsın olsun yıkayacak çamaşır. varsın olsun evim dağınık. ev işlerimi bitirmesemde huzurla oturuyorum evimde. kimse karışmadan istediğimi yaparak. uyuyorum ,evimi topluyorum ,tembellik yapıyorum huzur kendi evimdeymiş uzaklarda arıyormuşum

19 Haziran 2010 Cumartesi

nihayet

nihayet sonuçları aldık elimize bir ayı aşkındır uğraşıyoruz hastanelerde evde oturmaya vakit yok tahliller tamogrofiler emarlar bitmek bilmedi bir türlü sonunda aldık elimize yapılan tetkiklerin sonuçlarını elhamdulillah olumlu hepside çok yoruldum gerçekten çok yoruldum uzaklaşmak kaçmak sessiz yerlere gitmek lazım huzur bulabilmek biraz olsun dinlenebilmek için köyümüze gideceğim ne kadar kalırım allah bilir

14 Haziran 2010 Pazartesi

yine mutfakta

oturuyoruz eşimle beraber . mutfaktayız . eşim gözümün içine bakıyor ,bense onunla gözgöze gelmemek için gayret ediyorum .ne düşündüğümü anlamaya çalışıyor herhalde .dayımın oğlunun vefatını öğrendik yarım saat önce . benim gibi rahatsızdı kemoterapisini tamamlayamadan vefat etti . ağlayamadım çok isterdim ağlayabilmeyi , üzüldüm sadece içim ezildi benim de sonum böylemi olacak bende gitgide daha kötü olacağım ve nihayet doktorlar ümidini kestiğinde alın götürün hastanızı yapılacak birşey kalmadı dediklerinde anlayabilecekmiyim. bana söylemeselerde sonumun geldiğini. anlarım diye düşünüyorum keşke anlayamasam keşke sezgilerim kuvvetli olmasa yada sonsuz ümüdim olsa inanmasam gerçekten inanmasam doktorlara, eşime gıpta ediyorum her zaman inandıklarına tam bir imanla inanıyor kayıtsız şartsız inanıyor bendede öyle olacak biliyorum inanmayacak doktorlara ne biliyor onlar diyecek en iyisini allah bilir diyecek ama yinede hastaneye muhtaç kalacak bir buçuk ay oldu dayımın oğlu hastanede yatıyordu ha bugün ha yarın ölecek derken en güzel günde ruhunu teslim etti büyük alimler bile allaha yalvarırlarmış üç ayların başlangıcı olan recep ayının girdiği gece ölebilmek için dayımın oğluna nasip oldu recebin girdiği gece hakkın rahmetine kavuştu allah rahmet etsin günahlarını affetsin kabir azabı çektirmesin

nihayet

günlerdir bekliyorum yapılan tetkikler çekilen emarların sonucunu nihayet alabildim günlerdir telefon başında oturuyorum sürekli telefon ediyorum görüntüleme merkezine çıktımı sonuçlarım diye ben ne kadar acele edersem ordakiler okadar rahatlar hayır cevabını alıyorum her defasında nihayet tamam çıktı alabilirsiniz yanıtını aldım alhamdulillah arzu ettiğimiz gibi temiz çıktı sonuçlar

5 Haziran 2010 Cumartesi

ben istemesemde beynimin en ücra köşelerinde çirit atıyor olumsuz düşünceler .yok etmek imkansız mı acaba . pozitif düşünceler gelmiyor değil aklıma ama nedendir kısa sürüyor bu hemen dağılıyor yok oluyorlar .kötü düşünceler baskın çıkıyor yok ediyor yiyip bitiriyorlar bütün iyi güzel olan ne varsa herşeyi.

hastane

günlerdir hastanelerdeyim . allah bu günümü aratmasın .15 gün önceydi başım çok ağrıyordu , yorgundum, herhalde o yüzdendir diye düşündüm. başım nadiren ağrırdı .epey bir ağrı çektikten sonra zorlukla uyudum sabah uyandığımda başımın ağrısı kesilmişti .sevindim yüzümü yıkadıktan sonra aynaya baktığımda anladımki gözlerimin içi kanlanmıştı herhalde dedim akşam bu nedenden ağrıyordu başım .... bir iki saat geçtikten sonra gözüm çok rahatsız etti beni dayanamıyordum hazırlandım ,hastaneye gittim bir sürü uğraştan sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktor beni muayene koltuğuna bile oturtmadan ayakta hiç bir alet kullanmadan baktı gözlerime lenfoma akışı galiba dedi, arkadaşına seslendi hastasını muayene eden arkadaşı gözünün ucuyla bakarak evet haklısın diyerek onayladı. bir damla veriyorum sana 15 gün kullan gel dedi konuşmak istedim ,dinlemedi, tamam çıkabilirsin diyerek sıradaki hastayı aldı, hiçbirşey söyleyemedim çıktım mecburen. aklıma takılmıştı endişelenmiştim ertesi gün gözümün ağrısı ile uyandım hemen kalkıp sağa sola bakmadan telefonu elime aldım ,yakınımızdaki özel hastaneden randevu aldım .hemen hazırlanıp birlikte çıktık kızımla .okula gittiğini sanıyordum çok şükür dersi yokmuş beraber gittiğimizde doktor iyice muayene etti çektirmemiz gereken filmleri yazdı endişelendik .sonuçları götürdüğümüzde göz doktoru kendi bıranşı ile ilgili olmadığını onkoloji doktoruna gitmemiz gerektiğini söyledi o günden sonra sürekli hastanelerdeyim kan tahlilleri rontgen tomografi bir sürü araştırma sürekli sonuç bekliyorum yoruldum artık

31 Mayıs 2010 Pazartesi

2008

mutlu olmalıyım ,gülmeliyim. mutlu olmamak için hiç nedenim yok .kendimi avutmalıyım ,ama nasıl. oğullarım kızım beni seven eşim var. evim var, parasal sorunlarım yok, aklıma takılan hastalık .düşünmek istemesemde çıkmıyor aklımdan ,yenmeliyim bu hastalığı ,silmeliyim beynimden , yok etmeliyim bedenimden ,nefret etmeliyim bu illetten. bedenimdeki her zerresinden o beni değil ben onu bitirmeliyim .avunmak için meşgale bulmalıyım kendime, aslında meşgale bulmaya gerek yok üç çocuk ve eşim yeterince iş çıkarıyorlar o işler istemesende yapılıyor . elim ayağım tutuyor elhamdulillah .dayanılmaz ağrılarım yok .kimseye muhtaç olmadan kendime yetiyorum, çok şükür .şükrediyorum yaradana zor günler bitecek güzel günler gelecek inşaallah . bitecek bu sıkıntılar dayanabilme gücü ver Allahım .aşkını ver, sevgini ver , seni sevenlerin sana aşıkların sana layıkıyla kulluk edenlerin sevgisinden banada ver. sana kulluk edebilmek için sağlık ver sıhhat ver . namazlarımı aksatmamak için irade gücü ver. namaz aşkı kuran aşkı zikir aşkı ver. sen hastasın ibadet etmesen allah seni affeder diye beni kandırmaya çalışan şeytanı kahreyle . şeytanın şerrinden şeytanlaşmış insanların şerrinden beni ve ümmeti muhammedi koru yarabbi. şafii isminden şifalar ihsan eyle . yeryüzünde benim gibi bu illet hastalıktan çekenlere sen yardım et yarabbi. şifa için sebebler yarat. sen istersen her şey olur beni yaşattığın sürece elimi ayağımı aklımı fikrimi alma. kimselere muhtaç etme .senden başka kimseye yalvartma. acı bana allahım merhamet eyle AFFEYLE

30 Mayıs 2010 Pazar

arabayı biraz ileride parket .ordaki dükkandan almam gereken şeyler var diyerek rica etti .sabah sabah ne alacaksın, sinirlendirme beni ,uğraşamam seninle diye söylenerek açtığı aracın kapısını hızla çarparak kapattı kadın ağzını bile açmadı açamadı .eşi çıkmıştı. üzüldü ,kırıldı . ne vardıki böyle tepki gösterecek .o bankadaki işini hallederken kadın aktardan birşeyler alacaktı her zaman gelmek istiyordu fakat evlerine bayağı uzaktı yürümeye üşeniyordu hazır gelmişken alsa çok iyi olacaktı kendine kızdı akıllı olmalıyım ondan kötü söz işiteceğime çık yürü gel al neye ihtiyacın varsa

otobüste

uyumuştu bebek otobüste ayakta giden annesinin kucağında bırakmıştı kendini emin ellere yaslamıştı başını annesinin omzuna küçücük elleri bile terlemişti şikayetçi değildi anne yandı çok terledi yavrum diyerek hafif hafif üflüyordu serinlemesi için yavrusunu yumuk yumuktu elleri sanki gül goncası ne olurdu onun yerinde ben olabilseydim gamsız kedersiz dalabilsem uykulara uçabilsem göklere yok olabilsem sonsuzlukta

24 Mayıs 2010 Pazartesi

yaşamak

yaşamak nedirki, var olmak elimizdemi ki . yok olmayı ölümü düşünmek üzüyor ,acıtıyor içimi. sevdiklerimden ayrılacağımı aklıma getirmek kanatıyor yaralarımı. üzmemeli beni hiç bir canlının yarını belli değilki , bırak yarını bir dakika sonrası bile meçhulken ben neden üzüyorum kendimi. yaşamak,,,,,,,,,,,,,,,, o anı yaşamaktan ibaret . ağzım ve boğazım kemoterapi ilaçları nedeniyle yara, başım çok ağrıyor kahvaltı yapamadım .bu anı nasıl yaşamalıyım ,yaşamaktan içinde bulunduğum andan nasıl mutluluk payı çıkarmalıyım . kendimi nasıl rahatlatmalıyım düşünüyorum,,,,, düşünmeye bile üşeniyorum yorgunum ,ilaç içmekten nefret ediyorum .mide ilacımı içtim, iki armut yedim ,oğlum uykulu uykulu kalktı, hazırlandı. işe gidecek balkona çıktım arkasından bakmak için o sokakta yürürken sevinçle baktım arkasından. gurur sevgi merhamet şevkat hepsi bir arada . pazar sabahı olmasından dolayı kıyamadım. keşke çalışmasa yatsa doya doya uyusa. eşim kızım küçük oğlum yatıyor. vişne koydum kaynaması için, patatesleri su dolu leğene aldım ,topraklarını dökmesi için .beklemesi lazım .kendimi iyi hissedersem patates çöreği yapmak istiyorum aylardır yapamadım. gece ruyamda pişi gördüm ,oğlum kalktığında fırına gönderip ekmek hamuru aldıracağım .çocukken ne güzel yumuşacık bulunmaz lezzette bişiler kızartırdı. lezzetini hiç kimsenin yaptığı bişilerde bulamadım . o lezzet bişilerde değilmiş .şimdi anlıyor insan, anne sevgisi anne merhametinde gizliymiş .içim acıyor yüreğim kanıyor anneciğim yataklarda kaldı bizlere verdiği sevgiyi merhameti veremediğim için üzülüyorum gözyaşlarım istemesemde yanaklarımı ıslatıyor. 2008

17 Mayıs 2010 Pazartesi

huzur

annenizi ziyarete

huzur

namazını vaktinde kıldım tesbihatları çektim ellerimi yaradana açtım yalvardım yakardım belkide ağladım ellerimi yüzüme sürdüğümde
keyfi yoktu
mutlu olmayı beceremiyordu
depresyona mı girdim acaba diye düşünüyordu,
gece yarısı olmuştu saat ikiyi çoktan geçmiş bir türlü uyuyamamıştı
kalktı abdest aldı namaz kıldı bir iki sayfa okumadan abdesti bozuldu üşendi kalkıp tazelemeye
ne yapmalı da vaktimi değerlendirmeli diye
televizyon seyredemiyordu kulakları az duyduğundan sesini fazla açtığını farkedemiyor ev halkını ayaklandırıyordu birşeyler okumak istiyordu oda olmuyordu gözleri de iyiden iyiye rahatsızdı
günlerce sıkıntı çekti uykusuzluk canına yetmişti ki kulaklıkla radyo dinleyebileceği geldi aklına neden düşünememişti kendine kızdı

olmalı

dipsiz kuyulardaymış gibi, sesini duyurmak için bağırmalı, haykırmalı gücünün yettiğince.

olmalı

almalı götürmeli sakin kumsallara yalınayak yere bastığında kumun temasıyla yürümeli umarsızca

olmalı

şimşekler çaktırmalı , gökgürültüleri gibi gürlemeli fırtınalar koparmalı arkasından bol rahmet ve aydınlanan gökyüzünde huzur bulmalı

olmalı

altın sarısı başaklar gibi olmalı, özgür kelebekler gibi tüketmeli günü hiç dinmeyen yağmurlar yağdırmalı kurak topraklara

16 Mayıs 2010 Pazar

olsa

yüzüstü yatsam yere uzansam karnımın üstüne ayaklarım arkada kaldırsam tersine yukarı sallansa umarsızca en sevdiğim kitaplar dergiler önümde atıştırmalık kuruyemişler yanında okurken girsem kitabın içine

28 Nisan 2010 Çarşamba

olsa

yürüsem bardaktan boşanır gibi yağan yağmurun altında .ıslansam ,sırılsıklam olsam . dökülse bedenimden hastalıklar , dökülse dertlerim , bitse sıkıntılar. yada yanımdaki sevdiğim , çekse kendine doğru, sokulsam kollarına, sıkıca sarılsa, birlikte ıslansak..

olsa

uzaklaşabilsem , kaybolsam , bilinmez diyarlarda.. unutsam herşeyi ,nerden geldiğimi ,kim olduğumu .. sorsalar ,söyleyemesem derdimi ,kederimi cevap veremesem ,aklım yok olsa düşünemesem............

25 Nisan 2010 Pazar

çok şanslı bir kadındı. genellikle kadınlar eşlerinin kendilerine seni seviyorum demesi için baskı yaparlardı. oysa kadın bunun sıkıntısını hiç yaşamadı. her zaman söylerdi, seni seviyorum diye başkalarının yanında bile , ben karımı seviyorum demekten sıkılmazdı bir kere bile hediye almayan ,evlilik yıldönümlerini aklına bile getirmeyen bir kocaydı, ama kendisini çok şanslı bir kadın olarak görüyordu bir çorap dahi alsa ,tekrarlar,, basit şeyler mesela sevdiği bir yemek sıcacık bir çorba , veya salata yaptı diye seni seviyorum diye bağırırdı kadın bunu hiç dillendirmediğini farketti dünya ters değilmi diye sordu kadın ...neden ,dedi kocası... sen bana her fırsatta söylediğin halde ben sana çok nadir söylüyorum .ama bilki emin ol seni çok seviyorum gözlerim senin gözlerinden başkasının gözlerine bakmadı, ellerim senin ellerinden başka birinin elini tutmadı, kalbimden senden başka hiç kimse geçmedi , aklımda, hayalimde, ruhumda, her şeyimde yanlızca sen varsın yaşadığım bu ömür boyunca başka hiç kimse olmadı diye cevap verdi

mutfak

eşi ile birlikte sabah kahvaltısı yapıyorlardı . senden hiçbirşey istemiyorum, ben eve geldiğimde evde ol ,ben sana seslendiğimde cevap ver, senin sesini duymak istiyorum ,yaşadığım sürece yanımda ol , uyurken hep yanımda kal, başka beklentim yok dünyadan ,, sevindi mutlu oldu sağol.. allah razı olsun diyerek karşılık verdi eşine yalan değildi söyledikleri. her fırsatta söylerdi bunları. ama şimdi duyunca eskisi gibi sevinemiyordu hüzünle karışık bir mutluluktu bu

22 Nisan 2010 Perşembe

son nefesini verirse biliyordu ki dinmeyecek kızının gözyaşları üzülecek yıkılacak en çok o kahrolacak. istemiyordu lakin ölüm Allahın emri üzülme ağlama sakın ardımdan ne olur kızım dua et. en çok duaya ihtiyacım var biliyorsun .ben seni üzmek kırmak incitmek istermiyim , benim elimde değil , kılına zarar gelsin istemem ,ayağına taş dokunsun istemem , sen benim yaşama sevincim oldun, her zaman umudum hayallerim her şeyim sensin . hep yanında hisset beni, elimi hep saçlarında başını okşarken düşün, yatağa yattında üstünü örtüp seni öptüğümü getir aklına, belki diner içinin acısı. yada ........ yada istersen unut herşeyi herkes ölecek bir gün diyerek umursama ağlama takma kafana biliyorum elinde değil ama sen de biliyorsunki içine atmak hastalık yapıyor insana benim için doya doya yaşa çocukların olsun sev onları benim yerime de anneaneniz sizi çok görmek isterdi, ama nasip olmadı de onlara benim için kucakla onları ,benim yerime götür parklara ,benim aldığımı düşünerek al oyuncaklarını , kızlarına fırfırlı etekler , kırmızı puantiyeli elbiseler al . oğüllarına kendi istedikleri arabaları oyuncakları al ben cahildim, düşünemedim oğlumun istediğini değil çok para veriyoruz dayanıklı olsun kendi istediğim oyuncağı almıştım çok üzgünün bunun için sen cahillik etmezsin biliyorum ......bunları düşünürken uyuyakalmıştı kadın
üzgündü, morali bozuktu , oyalanamıyordu ,gözleri dolu dolu sanki dokunsalar ağlayacak gibiydi . babasının dayısının oğlu hastanedeydi. kemoterapi tedavisi almıştı. doktorlar yaşama ümidinin kalmadığını söylüyorlarmış .kendisi gidip görmedi, akrabalarından duydukları kadarıyla yapılacak bir şey kalmamış. biliyordu aslında ,nefeslerin sayılı olduğunu. ama söz geçiremiyordu kendine, neden böyle yapıyordu doktorlar . neden kırıyorlardı hasta yakınının umutlarını. acaba dayım biliyormu diye düşündü .benimde başıma geldiğinde, sayılı nefeslerim tükendiğinde ,benden de doktorlar ümidini kestiğinde bilmek istermiyim diye düşündü .hayır bilmek istemezdim ben inanıyorum elhamdulillah vadem dolduğu zaman hiç bir şeyin fayda vermeyeceğini biliyorum son günlerim geldiği zaman haberim olsun istemem. hep sorarlar , birkaç günlük ömrün olduğunu bilsen neler yapmak istersin diye insanlara, ben hiç bir şey istemiyorum elimden geldiği kadar ibadetlerimi yapıyorum imanla son nefesimi vermek istiyorum son kelimem la ilahe illallah Mumammedurrasulillah olsun istiyorum hiç kimseden hiç bir beklentim yok bu benim içimi acıtıyor günahlarımdan dolayı AlLAHU taala beni affeder inşaallah allahtan ne gelirse elhamdulillah

20 Nisan 2010 Salı

bana bir ben gerek bir de beni anlayan beni bir ben anlar bir de yaradan

olsa

namaz için kalksam sıcacık yatağımdan, kış günleri........ huzurla divana dursam el açsam mevlaya .yalvarsam yakarsam ağlasam.. ağlayabilsem ....... kollarım yorulsa

olsa

yağmur yağsa gokyüzü delinircesine ıslansam, çocuklar gibi sevinsem,oynasam rahmet dolu suyla.

olsa

uzaklaşsam yerimden yurdumdan. kaybolsam ,kim olduğumu unutsam, herkes beni unutsa.

olsa

uçsuz bucaksız papatya tarlasında , koşsam koşsam yorulsam, düşşem yere aldırmasam , yatsam yere sırt üstü. sadece gökyüzünü görsem .bulutlardan şekiller gelse aklıma bir küçük kız gülümsese varsaysam yukarıdan bana ellerini uzattığını bulutlara çekse beni yükselsem en yukarılara yok olsam

olsa

boş bir oda penceresi küçük, sokağı göremesem ,kimseleri duyamasam ,düşünsem düşünsem ne düşündüğümü unutsam.

olsa

bir tepe bulsam , dağın başında, kimselerin olmadığı sesimi mevladan başka kimsenin duyamayacağı . haykırsam ,ağlasam ,bağırsam gücüm yettiğince nefesim kesilinceye kadar .sesim kısılsa.

olsa

bir yol, uçsuz bucaksız sonu yok . yürüsem yürüsem, düşünmeden hiç bir şeyi, acısa ayaklarım farkedemesem.

aralık 2007

sevgi kişinin sevdiğinden başkasını aklına getirememesi değilmidir . seversen eğer birisini kadın olsun erkek olsun gözün görmez başkasını. aklına bile gelmez başka biri .......inanmıştı sevdiğine ,yıllardır benim diyemediği evinin bile evi olduğuna artık inanmıştı . burası benim evim diyememişti , eşi ne zaman kızsa çek git dediği için yıllarca benimsiyememiş üzülmüştü artık inanıyordu ki, yanıldığını anladı malesef ne büyük yanılgı, hayal kırıklığı ,içinin acıları geçti sanmıştı, bir daha yatakta sessizce ağlamayacağını, huzurla uyuyacağını düşünüyordu .yine ağlıyor, düşünceler içini acıtıyor, canını yakıyordu. isyan ediyor sessiz köşeler bulup ağlıyordu üstelik uyuyamıyordu . sabah çocukların sesiyle uyandı .namaz kıldı, oğlu okula ,kızı işine gitti. eşiyle yanlız kalmıştı. uyuyan eşi kalktı duş aldı giyindi, mutfağa geldi hazır olan kahvaltı masasına oturdu.hiç konuşmadan yemeğini bitirdi ve çıktı eşi çıktıktan sonra kadın onun arkasından bakmak için balkona geçti. umut ediyorduki eşi kendisine baksın ve gülümsesin ,ki bozuk olan morali biraz olsun düzelsin. ama eşi kendisine değil çatıdan akan oluğun sularına bakarak uzaklaştı evden .arkasından güle güle dedi yolun açık olsun Allah yardımcın olsun diye dua etti yinede. camı kapattı ev işlerine başlarsa herşeyi unutacağını düşündü ama elinde değildi ağlıyordu. odaya geçtiğinde hiç bir şey yapma arzusu kalmamıştı içinde. olduğu yere yığıldı. arkasında çeyiz sandığı vardı. ona sırtını verdi , ne kadar ağladı bilmiyordu . anlamıyordu ,neden böyle yapıyordu eşi bunu kendisine neden yapıyor anlam veremiyor bu hareketi kocasına yakıştıramıyordu . akşam olduğunda uykuya yatan eşi her zaman olsa yattıktan sonra kendisini yanında ister uyuyana kadar yanında durmasını söylerdi. bir kaç gündür daha erken yatmaya başlamıştı . eşinin yorgunluğuna veriyordu ışığı kapat kapıyı çek diyordu eşi .televizyonun sesinden rahatsız olmamak için söylediğini sanıyordu .ne kadar saftı. eşi yattıktan sonra kadın televizyonda istediği dizilere dalıyor aklına birşey gelmiyordu . ogün birşey yoktu televizyonda kadın eşini yatırdıktan sonra ps de oyalanıyordu . kulağına sesler geliyordu anlamaya çalıştı eşi telefonda biriyle konuşuyordu önemsemedi. hep yapardı zaten işten dolayı arayanlar oluyordu . ertesi akşam daha ertesi akşam kadın şüphelenmeye başladı yatağa yatan eşi kendisinin sesi soluğu kesilince telefonla konuşuyordu . eşi yattı kadın yatak odasında olan banyonun ışığını açık bıraktı odanın ışığını söndürerek çıktı. odadan koridorun ışığınıda söndürerek mutfağın kapısını hafif hızlıca kapattı ama mutfağa girmeden koridorda kaldı sesiz olmaya çalışarak beklemeye başladı . eşi kendisini televizyona daldı zannetmişti. telefonla konuşmaya başladı. yatak odasının kapısını hafifçe araladı , banyonun yanan ışığından dolayı görebiliyordu eşini . bir kadınla konuşuyordu , sağa sola dönüyor yerinde duramıyor gülümsemekten ağzı kulaklarına varıyordu . gel diyordu eşi karşıdaki kadına birşeyi bahane et görüşelim ben herşeyi ayarlarım diyordu böyla birkaç akşam geçti. eşine birşey söylemiyor için için üzülüyordu. şimdi sırasımıydı böyle bir şeyin , çok hassas günler geçiriyordu zaten . kemoterapiler yüzünden fazlasıyla yıkılmış hırpalanmıştı üstelik. üstüne böyle bir şey yaşamak kahretmişti kendisini .istemese de surat asar olmuştu eşine. anlamıştı artk eşide bir şey olduğunu . ne kadar üzülsede belli etmemeye çalışıyordu . nereye kadar ........bir akşam iş dönüşü yemek yiyen eşi hayrola keyfin yok bugün dedi başım ağrıyor dedi kadın ilaçlardandır diyordu eşi aklına bile getirmiyordu kendisi yüzünden olduğunu. senin yüzünden dedi kadın başımın ağrısının nedeni sensin. bana bunu neden yapıyorsun hiç zamanı değil ne olursun, hastayım zaten moralim bozuk biliyorsun dedi. eşi geber allah belanı versin ben neyapayım diye bağırmaya başladı kadın söyleyecek kelime bulamadı söylenecekleri söylemişti zaten kocası. kendisine ağlamak kalıyordu sadece oda öyle yaptı yoruluncaya kadar ağladı istemesede akıyordu gözyaşları tutamıyorduki zaten

19 Nisan 2010 Pazartesi

14 haziran 2007

sabah her zamankinden biraz geç kalktı. aceleyle kalkıp eşinin kahvaltısını hazırladı .beraber çıkacaklardı , iki gün önce yapılan kolonoskopinin sonucunu alacaklardı. laboratuara gittiler . raporları alıp geri dönüşte eşi hastaneye bıraktı kadını . kendisi işe gitti. her zaman kalabalık olan hastanenin koridoru nedense ıssızdı. rahatça içeri girdi ,raporu eline alan doktar sessizleşti, konuşmuyordu neden yalnız geldin diye sordu kadına, eşin yada yakın birini al gel konuşmak istiyorum dedi . endişelendi, tamam diyerek çıktı doktorun odasından. ne düşüneceğini bilmiyordu beyni durmuştu sanki önemli bir şey olmalı muhakkak muhakkak .eve geldiğinde olanları kızına anlattı sağlıkçı olan kızı bir kaç arkadaşıyla konuşup rapor sonuçlarından anlam çıkarmaya çalıştılar. eşine telefon ederek doktorun söylediklerini anlattı eşi aceleyle eve geri döndü. kadın kızı ve eşiyle beraber hastanedeydiler sabah sakin olan koridor kalabalıklaşmıştı. bekleyenlerden izin istedi iki dakika görüşüp çıkacağız diyerek girdiler doktorun odasına. kadını gören doktor eşine, sizinle görüşmek istiyorum ama eşinizi dışarı çıkarsak iyi olur dedi kadın hayır diyerek girdi konuşmaya lütfen hastalığımın ne olduğunu ben de bilmek istiyorum . kolon kanseri dedi doktor . kadın şaşırdı üzülmediğine. hayret etti kendi durumuna .neden üzülmemişti ,sabahtan buzamana kadar geçen zaman diliminde alıştırmıştı belkide kendini doktor neden söylemesindi ki kendisine önemli bir şey olmasa zaten çağırmazdı eşini kadın bunları düşünürken eşine baktı. yıkılmıştı eşi ve kızı oturun dedi doktor .dışarıdaki bekleyen hastalar sabırsızlanmaya başlamıştı içeri giriyorlar doktorun ikazı ile çıkıyorlardı dişarı ne yapabiliriz diye sordu doktora eşi ameliyat dedi tek çare ama en kısa zamanda on gün geçmeden muhakkak ameliyat olması lazım............. dışarı çıktılar kalabalık söyleniyordu abla be iki dakika diye girdin yarım saat oldu beş dadika desen ne zaman çıkacaktın diyerek seslerini yükselttiler .morali zaten bozulan eşi tartışmaya başladı kalabalıkla .kadın kolundan tutarak uzaklaştırırken eşini birden geri döndü ne olur kızmayın içerden çıkan hastanın nasıl bir ruh haliyle çıktığını düşünüp ona göre kızın ben kanser olduğumu içeri girince öğrendim dedi ağlayarak koridora eşinin yanına gitti

kına dönüşü

eve dönüyorlardı , arabada konuşuyorlardı. kadın eşinin yanına ön koltuğa ,oturdu. arkada eşinin kızkardeşi ve kızı, yengesi kızıyla beraber arka koltuklara sığışmaya çalışıyorlardı. çok gerekli gibi hastalıktan ölümden bahsediyorlardı. başka mevzu yokmuş gibi... yeğeni arkadan densizce sen ölmede amca kim ölürse ölsün dedi. kadın üzüntüyle karışık sinirlendi . ne gerek vardı ki gereksiz şeyler söylemeye . hastalığımı zaten biliyorlar, üzüleceğim alınacağımı düşünemiyor mu bunu söyleyen cahil birisi değil 35 yaşında eğitimli biri diye düşündü sustu.

13 Nisan 2010 Salı

imamı şibli hazretleri

imamı şibli hazretleri, bütün konuşmalarının başında ey müslümanlar hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekin diyerek başlıyormuş .....kadın bunları okurken düşünüyordu ,bende bundan sonra kendi kendimi hesaba çekmeliyim ,günümü nasıl harcadım hayırlı işlerde mi yoksa işe yaramayan boş şeylerle mi doldurdum saatlerimi, iyi kötü düşünerek hesap sormalı. nefsime iyi işlerle meşgul olduysam Allaha sığınıp kendimi beğenmeme fırsat vermemesi, için yalvaracağım . kötü yaptığım işler için birini incittiysem kötü laf söyleyip kalbini kırdıysam dedikodu ettiysem yine ulular ulusu Alahu taalaya sığınıp beni affetmesi , bana yardım etmesi için bol bol tövbe istiğfar getireceğim diye kendi kendine söz verdi.........

12 Nisan 2010 Pazartesi

zorunlu keylule

sevinçle uyandı. ps nin başında uyuyakalmıştı. saate baktı üç dört dakika olmuştu .uzun zaman uyumuş gibi, dinç bir şekilde ayağa kalktı. içi huzurla doldu , epeydir böyle öyle şekerlemesi yapmamıştı. eskiden gezer gezer poşetler elinde salonun ortasına oturur , poşetleri boşaltırken yorgunluk çoktüğünde , beş on dakika olduğu yere uzanırdı. yerinden kalktığı zaman uykusu kaçacağı için çocuklardan koltuk minderi ister ,başını koyduğu gibi uyurdu. yenilenmiş saatlerce uyumuş gibi uyanır şevkle işlerine devam ederdi. işte yine olmuştu çok şükür elhamdulillah diyerek mevlaya şükretti

iç acıları

yemek masasında akşam yemeklerini yiyorlardı eşi çocukları hep beraber neşeliydi ,ailesiyle birlikte yemek yemek mutluluk veriyordu kadına. keyifle çaylarını yudumlarken, televizyondaki görüntüye takıldı gözü . iki kadın konuşuyorlar birisi ,kolunu ileri doğru uzattı parmağındaki yüzüğü gösteriyordu sürekli ,sesini aç anlamıyorum dedi kadın, gülüştüler , işine geleni duyuyosun, tek taşı duyunca nasıl kulak kesildin dedi eşi. niye öyle söylüyorsun sanki ben tektaş meraklısıyım. bunca senedir tektaş mı istedim senden ......... her işi işledik bir tek taş kaldı , birde isteseydin ................... nefesi daraldı, sanki hapsoldu içine, içi acıdı, yüreği burkuldu, alındı, kırıldı ne olurdu, gereksiz kelimeler kullanıp kırmasaydı kendini senin için tek taş değil bütün mücevherler feda olsun diyebilseydi daha güzel , olmazmıydı zaten kadının gözü yoktu ki.

11 Nisan 2010 Pazar

dolaylı özür

telefona yetişti soluk soluğa. alo diyen eltisiydi evdemisin, sana gelmek istiyorum biraz. tamam dedi kadın, evdeyim ,buyur gel. beş altı dakika geçmeden kapının zili çalıyordu. eltısiydi paltosunu çıkarmadan koltuğa ilişti. hoş geldin dedi kadın kırgındı eltisine ama şimdi evine gelmişti. surat asıp konuşmazsa, kendisi hata yapmış olacaktı.. belliki pişman olmuştu . çekingen bir tavırla konuşuyordu .kadın bir taraftan mutfak tezgahını temizliyor, onunla gözgöze gelmemeye çalışıyordu. herşeyi unutamam ama güleryüzlü olmalıyım diye içinden geçirdi . hiç bir şey yokmuş gibi eskiden olduğu gibi sıradan şeylerden konuşuyorlardı. keşke olduğu gibi herşeyi konuşabilsek, yalansın riyasız ikiyüzlülük etmeden anlatabilsek duygularımızı birbirimize. o beni üzmek istemediğini bana karşı yapmış olduğu haksızlıktan dolayı moralinin bozulduğunu üzgün olduğunu belirtse, bende içimden gelmese bile önemli değil diye karşılık verebilsem diye düşünürken, eltisi gitmek için kalktı haydi hoşçakal dedi çıktı gitti ne olmuştu şimdi. kendisinden özür mü dilemişti her zaman böyle yapıyordu zaten hep bağırıyor kırıyordu kendisini. sonra anlıyordu tabi hata yaptığını böyle geliyor yarım yamalak emaneten beş on dakika oturup herşeyi bitiriyordu kendi aklınca. bir kere bile dememişti ki kardeşim ben sinirli biriyim istemeden yapıyorum diyebilseydi eltisi kendisine daha bir huzurlu günler geçireceklerdi birlikte

sevinç

seviniyordu için için, ınanamıyordu eşinin verdiği sözde durduğuna. üç gün olmuştu ,artık elinde şans oyunlarının kuponları yoktu. senelerdir uğraşıyordu eşinin bu takıntısıyla , bir türlü ikna edememiş, ne yapsa vazgeçirememişti, oynadığı şans oyunlarından . sonunda çok şükür bırakmıştı inanıyorduki ne zaman çok güvendiği iğrenç şans oyunlarını bırakırsa, ululardan ulu güzel Allah sıkıntılarını bitirecek daha bol ve bereketli kazançlı kapılar açacaktı kendisine

7 Nisan 2010 Çarşamba

hasta idi yine. üstelik çok yorgun. ne yaparsa yapsın , düzeltemiyordu hiç birşeyi . evde iş de yapmaz olmuştu artık . mutfağı gelişiğüzel topluyor, birde çorba yaptımı işi bitiyordu . uyumak uyumak ve bir daha uyanmamak istiyordu, uyumak istiyordu ama akşam olup yatma saatleri geldiğinde , nedenini kendisinin bile anlayamadığı bir şekilde yatağa gitmeyi, uyumayı erteliyor kendisine gereksiz işler buluyordu . yorgunluktan duramayacak hale gelince, istemesede yatağa yatıyor ama uykuya dalamıyordu .yatakta zaten rahat değildi ki geçirdiği ameliyatlar yüzünden ,rahat bir pozisyon bulamıyordu . üstelik daha önce çok çektiği huzursuz bacak sendromu yine azmıştı sağ tarafına yatsa göğsü acıyor sol tarafına yatsa karnı rahatsız ediyordu sırt üstü zaten uyuyamıyordu. böyle uykusuz huzursus gecelerin sonunda vucudu tükenip kendini bırakıyordu yatağa .bu sefer sabah açılamıyor eşini gönderdikten sonra, tekrar yattığı zaman iyice yatağa bırakıyordu kendini kapıyı çalan telefonları hiç bir şey duymuyor öyleye kadar uyuyordu arada uyandığı oluyordu ama istemesede gözkapakları ağırlaşıp dalıyordu uykuya ama ne uyku rüya görmekten yoruluyordu gündüz uykularında bir kısır döngü bakalım ne kadar devam edecek mevla görelim neyler neylerse güzel eyler

5 Nisan 2010 Pazartesi

neden böyle olmuştu düşünüyordu kadın hayattan umudunu kesmişti neden yaşamak mutluluk vermiyordu kendine düşünmekte bir şeyi değiştirmiyordu aslında mutsuz olmasını gerektiren bir şey yoktu ortalıkta hastalığını yenmiş sağlığına kavuşmuştu kontrolleri iyi çıkıyordu çok şükür eşiyle ve çocuklarının da bir derdi yoktu neden öyleyse neden diye soruyordu kendisine aldığı kemoterapiler çok yormuştu onun için böyleydi belki de ama bitmişti elhamdulillah geride kalmıştı bir daha gelmez inşallah

kırıklık

öyle yorgundu ki hiç bir şey yapmayı istemiyordu üşütmüştü belkide vücüdu sanki dayak yemiş gibi sızlıyordu uyumak istiyordu ve bir daha uyanamamak

30 Mart 2010 Salı

çekip gidiyorsun birşey söylemeden. sıkıntılısın ,borcun var derdin sana yetiyor. ama ne olursun bir gülümse , hoşçakal de. üzgünüm kırgınım içim acıyor istemesemde ,hüzünlerdeyim biliyormusun. geri döndüğünde bulacağından eminmisin ne olur ,bir sarıl kucakla öyle ayrıl yanımdan yorgunum hem de çok sen beni uyuyor zannediyorsun kalkmıyor diye söyleniyorsun kalkamıyorum anlamıyorsun yada ben anlatamıyorum .usulca sokulsan yanıma, masumca öpsen yanağımdan uyandırmaya korkar gibi yorganı örtsen üstüme, belki elimde olmayan kırıklığım iç acılarım hafifler. hiç düşündünmü . hayatın bütün yükünü omuzlamaya çalışırken bir de ben çıktım yük olarak sana, inan hiç istemezdim sana sıkıntı vermek ,seni anlıyorum demiyorum anlamaya çalışıyorum . ancak çeken bilir derdin zorluğunu seni anlayamasamda tek isteğim destek olmak yardım etmek,sana yaşama sevinci olabilmek.ne olursun destek ol sende bana yardımcı ol yaşama sevinci ol kızmadan söylenmeden anlamaya çalış anlayamasan da zor günler geçirdim çok yoruldum ne olur anla biraz sabah uyandığımda kimsecikler kalmamış evde yapayanlızım eşim çocuklarım gitmişler. işlerine okullarına ben görmeden, onlar beni görmeden. üzülüyorum... çıkıp gidiyorlar merak ediyorum acaba akıllarına geliyormu uyuyan bu kadını bir daha görebilecekmiyiz diye. ben korkuyorum onları bir daha görmeden son nefesimi veririm diye nefesler sayılı biliyorum inançlıyım elhamdulillah .hastalık insanı öldürmez eceli gelen ölür biliyorum nafile ..ne kadar neşeli şen şakrak vurdumduymaz görünsemde beynimin en derinlerinden bir türlü atamıyorum illeti düşünmeyi... kırılıyor kolum kanadım yüreğim eziliyor karanlıklarda kayboluyorum ...üzülme bukadar takma kafana eninde sonunda ölüm var diyorum sevdiklerimden ayrılacağım düşüncesi içimi kanatıyor

28 Mart 2010 Pazar

yataktan çıkmak istemiyordu . kırgındı, üzgündü ,yanlız kalmak istiyordu. hiç bir şeyden zevk alamaz hale gelmişti .kimselere de bir şey diyemiyordu. depresyona girmişti. çamaşır yıkamaya taktı kadın. evdeki vaktinin çoğunu çamaşırlarla geçirmeye başladı .yıkıyor, topluyor, asıyor, katlıyor ,ütülüyor ,yenilerini çıkarıyordu. bu arada sürekli söyleniyordu. bıktım bu çamaşırlardan , ne zaman kurtulacağım .daha beyazlar yıkanacak, makineden çıkanlar asılacak, topladıklarım ütülenecek hep aynı şeyler bitmez bunlar bir kısır döngü . kendine gel dedi bir gün ne yapıyorsun sen bırak bunları çık dışarı gez dolaş

27 Mart 2010 Cumartesi

imtihan

siniri yavaş yavaş azalıyordu. kadın günlerdir stres içindedeydi. bir türlü aklından çıkaramıyordu. neden insanlar böyle saçmalıyor, birbirlerini üzüyorlardı. eşinin abisinin hanımı yani eltisiyle ufak bir tartışmaları olmuştu . eltisinin kendisine karşı hiç haketmediği şekilde davranması, kadını çok üzmüştü, kırılmıştı. ortalıkta ikisiyle alakalı hiç bir neden yokken , arkadaşları arasında sohbet ederken eltisi kendisine cephe aldı alışıktı aslında böyle şeylere eltisi hemen her zaman böyle yapardı ama çabuk geçerdi kızgınlığı eve dönüşlerinde eltisi yolunu değiştirene kadar böyle düşündü kadın ayrıldıklarında kendini tutamıyordu ağlıyordu sinirlendi düşündükçe kızgınlığı artıyordu sonra aklına geldi allah bu kadını bana imtihan vermiş nefsime yenilmeyip sinirnenmeyeceğime kendi kendine söz vermiştim Allah için Allahın rızasını kazanmak için imtihanı kazanacağım inşallah diye düşündü

23 Mart 2010 Salı

çok yorulmuştu sabah erken kalkmıştı eşinin dürtmesiyle nefret ediyordu böyle uyanmaktan kalktı çayı demledi eşi yine sinirliydi bugün cebindeki son parayıda çocuklar almıştı bağırıyordu mecburmuyum ben bu evdekileri görmeye kimse beni düşünmüyor cebimdeki son kuruşa kadar almışlar bir çay parası bırakın bari . hak verdi eşine elinden birşey gelmiyorduki sustu . eşi çıktıktan sonra kahvaltı yaptı günlerdir ibadetlerini aksattığı geldi aklına abdest aldı oturdu seccadeye günlük virdini yaptı rahatlamıştı . öncelik dersimi günlük virdimi yapsam ne güzel oluyor bundan sonra böyle yapayım diye karar verdi güne böyle başlarsam en önemli olanı öncelikle yaparsam günüm daha bereketli olur diye düşündü

18 Mart 2010 Perşembe

çay fincanını eline aldı, düşünüyordu ,huzurlu olmak nekadar muhteşem bir şeymiş ,unutmuşum diye düşündü oysa bütün dualarında mevladan önce huzur istemişti . yaşadıklarından dolayı çok yıpranmış , asla ümidini yitirmeden yalvarıp yakarmıştı yaradana . yarabbi bir parça kilim bir tabak çorba çocuklarımla birlikte o kilimin üzerinde yemek yiyebilmek başka bir şey istemiyorum .Allahım huzur ver bana önce huzur sonrasında sağlık bana ve ümmeti Muhammede diye dua etmişti yıllarca .içinde bulunduğu sıkıntılı durumdn huzura kavuştuğu içinAllaha şükretti elhamdulillah diyerek .

huzur

huzurluydu bugün neden bilmiyor ama içi rahattı sabah kahvaltı yaptıktan sonra biraz temizlik yapmıştı mutfağını toplayıp sadece mutfak camını sildi uzun zaman olmuştu cam silmeyeli geçirdiği ameliyatlar nedeniyle yukarı çıkamıyordu daha doğrusu cesaret edemiyordu mutfak camı içeride olduğu için rahatça silmişti tertemiz olmuştu yer karolarını da sildikten sonra daha da mutlu olmuştu temizlik huzur vermişti

12 Mart 2010 Cuma

hayalimdeki ev

bir evim olsun istiyorum böyle söylediğime bakmayın aslında benim bir değil birkaç tane dairem var oturmak için ama ben apartman dairelerini sevmiyorum toprak üstünde olmalı evim tek katlı . sayki gecekondu . evimden dışarı adım attığımda yalınayak toprağa basabilmeyi istiyorum kapının önünde azıcık beton olmalı yada çamur olmasın diye döşenmiş taşlar olabilir, dışardan eve geldiğimde olaki yağmur yağdığında evim kapımın önü çamur olmasın. taşlık kısmın devamında bir kaç metrekare de olsa illa toprak olmalı azıcık maydonoz bir kaç gül fidanı basit bahçe çiçekleri yetiştirebilmek en büyük arzularımdan. bir köşede basit bir musluk olmalı istediğimde hortum takıp evimin önünü tertemiz yıkamak için suyun toprağa temesı ile çıkan insana huzur veren yaşama sevincini artıran o toprağın kokusunu duyabilmek ne güzel olur. kapıdan girişte paltoları asmak için bir askı ve bir ayakkabılık yeter sanırım devamında genişleyen salona iki divan kuralım yeri gelince yatmak yeri gelince oturmak için. oturma odaları için koltukmuş kanepeymiş sevemedim bir türlü eski kafalıyım herhalde . koltuk kanepe kirlenir üzerine birşeyler dökülür silersin, temizlenmiş görünür ama içindedir pislikler. divan öylemi herşeyini yıkayıp tertemiz yapabilirsin , istediğin zaman örtülerini değiştirebilir değişik renklede örtülerle kullanabilirsin. divanlı girişin hemen yanında mutfak olmalı yemeklerimizi yer sofrasında yiyelim neşe ve huzurla bütün aile birarada .yemeğmizi yediğimizde sofra örtümüzü ayak basılmayan bir yeresilkelebilmeyi isterim kii arkada kalan kırıntılardan hem kuşlar böcekler faydalansın hem ben bunları çöpe atıp günahkar olmamalıyım evimin bir misafir odası olmalı her daim temiz ve düzenli olan ki habersiz gelen konuklarımı bile gönül rahatlığı ile buyur edebileyim Başka bir oda boş bir oda küçücük penceresi olmalı biraz yüksekçe bakıldığın da dış dünya görünmesin eğer imkanlarım olurda böyle bir odayı Allah nasip ederse hiç bir eşya olmayacak bu odada seccade tesbih bir rahle birde kuranı kerim hiç eşya koymayacağım diyorum ama bu oda için iki tane tek kişilik hazır yatak almak istiyorum bunları istediğim kumaşlarla döşeyip birini yere birini duvara dayayıp basit bir yer sediri yapmak istiyorum bu odadan dışarı çıkmak istemiyorum mümkün değil ya evin başka bölümlerine dahi gitmeden sonsuza kadar yaşayabilmek mümkün olsa hiç şikayet etmezdim herhalde Allah bilir Başka bir oda kütüphane duvarları kitaplarla dolu raflar bir masa rahat bir kanepe yatak odalarında yatmak için sadece karyola ve giysi dolapları Veeeeee bir çamaşır odası çamaşır makinesini kirli çamaşır ları koyacağım bir dolap ütü yapabileceğim kadar geniş bir oda

10 Mart 2010 Çarşamba

tedirgin

elinde değildi , düşünmeden yapamıyordu . aklından silmek ,unutmak istiyor ama birtürlü aklından çıkaramıyordu . şüphelenmesi gereken bir şey yoktu aslında eşi kendisine bu aralar gayet iyi davranıyordu .acaba evham mı yapıyorum diye söylendi kendi kendine . eşi dışardan eve geldiğinde fırsat kollar olmuştu bir bahane bulup telefonu elinden alıyor , eşinin kiminle konuştuğunu anlamaya çalışıyor, eşine belli etmemek için aşırı gayret sarfediyordu . dakikalarına bakıp kiminle uzun konuşmuş not alıyordu .sağda solda orda burda bulduğu her kağıda numarayı yazıp araştırıyordu çoğunlukla, isimsizdi numaralar .bazen yazdıklarını unutuyor, bazen de boş yere endişeleniyorum diye kendine kızıp yırtıp atıyordu numaraları yazdığı kağıtları . eşi anlamıştı telefonu karıştırdığını ama bir şey söylemiyordu artık eve gelmeden kayıtları siliyor telefonuda ortalık yere bırakıyordu böyle yapması daha çok endişelendiriyordu kadını. numaralardan birini postaneden aramıştı .bir kadın çıktı. yanlış aradım özür dilerim diyerek kapattı telefonu kadın . daha sonra bilinmeyen numaralardan kadının adını da öğrendi ne oldu eline ne geçti kendini üzmekten başka, kızıyordu kendine aptallığına . üzülüyordu hiçbirşey yapamadığına . yinede umudumu ,yaşama sevincimi yitirmeden gülümseyerek hayata devam etmeliyim diye düşündü içimdeki yaralar iyileşti çok şükür olumlu bakmalıyım yarınlara yaşamaktan zevk alarak geçirmeliyim günlerimi kendimi düşünmeliyim birazda insanı dert bitirir demiş ya atalarımız doğru söylemişler

8 Mart 2010 Pazartesi

biraz sevgi biraz anlayış biraz sabır biraz hoşgörü ama mutlaka saygı

sabır

oğlu ile epeydir iyi geçiniyorlardı. ne söylerse söylesin. oğluyla zıtlaşmamaya özen gösteriyordu . hayır dualarını hiç azaltmadan ,birgün anlayacak oğlum beni diye umarak sabrediyordu. hep çamaşır yüzünden tartışıyorlardı. çok önemliymiş gibi ... pazar günü işe gitmeyen oğlu bütün gün evdeydi. kadın ne yıkayacak bilemiyordu . altı gibi hazırlandı , çıkıyordu anne ben çıktım dedi ve kapıyı çekti. kadın kalktı oğlunun süveterlerini makineye yıkanması için yerleştirdi çalıştırdı . beş dakika geçti geçmedi tektar geldi oğlu aranıyordu bağırarak nerede bu süveter ya biraz önce burdaydı. makineye attım çalıştırdım almanın mümkünü yok , gittiğini sandım ne bileyim ben, geri gelip onu giyeceğini diye karşılık verdi kadın . ne gudubet kadınsın sen ya diye bağırdı . kadın oğlunun sesini duymamak için daha doğrusu sinirlenmemek onunla tartışmamak için kapıyı kapatıp televizyonun sesini açtı .çok üzülüyordu aslında, neden böyle yapıyordu ,kensisini üzmek ne kazandırıyorduki oğluna. acaba dedi kadın kendi kendine nerede hata yaptım bu çocuk neden böyle asabi biri oldu merek ediyordu hata kendisindemiydi

uyku

eşinin dürtmesiyle, uykusundan uyandı. birtürlü açılamıyordu,kalktı, çayı hazırladı . gözü yatakta idi. eşinin bir an önce evden çıkmasını bekledi ,çıkar çıkmaz yattı. hemen uyumuştu kızı dürtüyordu kendisini bu seferde , kalk anne hastaneye gidecektin saat kaç oldu. sadece bunu hatırlıyordu ,,yine uyumuştu . uyandığında telaşlandı ,hastaneye geç kalmıştı. aceleyle hazırlandı, çıktı gecikmişti, psikiyatri de ve göz bölümlerinde randevusu vardı, ama saatini geçirdiği için epey beklemek zorunda kaldı. eve döndüğünde çok yorgundu . saat öyleden sonra ikiyi geçmişti. karnı açtı yemek mi ısıtmalı yok dedi kahvaltı yapayım, yada yada hiç bir şey yapmadan tekrar yatsammı acaba diye kararsız kalmıştı .karnımı yoyurayım gerisi Allah kerim diyerek mutfağa girdi

7 Mart 2010 Pazar

bir kaç dergi yanına atıştırabileceği abur cubur alıp yüzüstü uzanmak ayaklarını arkadan tasasızca çocuklar gibi ileri geri sallamak en hoşlandığı şeylerden biriydi kadının şimdi yapamıyordu geçirdiği ameliyatlardan dolayı karnı çok acıyordu eski günler aklına geldi içini geçirdi

6 Mart 2010 Cumartesi

günlerdir huzursuzdu şükür geçmişti sitresli günler hastanede yapılan testler bu sefer elhamdulillah iyi çıkmıştı beslenmesine dikkat etmiyordu epeydir ne bulursa yiyordu eski günlere dönmek ten çok korkmuştu test sonuçları olumlu çıkmasaydı tekrar kemoterapi almaya başlayacaktı çok şükür atlatmıştı şimdi daha dikkatli olmalıydı beslenmesine özen göstermeli sağlıklı yiyecekleri tercih etmeliydi

huzur

huzurluydu bugün içi rahattı . gerçi gece uykusunda sürekli sayıklamış kocası öyle söylüyordu uyandığında saat 11 olmuştu kalktı kızının odasına baktı henüz gitmemişti birlikte kahvaltı yaptılar kızı çıktıktan sonra biraz internette oyalandı sonra namazını kıldı. bu gün kendini şımartmaya niyetlendi istediği zevk aldığı şeyleri yapmalıydı alişverişe çıktı kendisi için abur cubur şeyler aldı afiyetle yedi börek istiyordu canı ah dedi şöyle bol soğanlı bir börek olsa karnını börekle doyursa ne iyi olurdu hayıflanmanın gereğı yok dedi yap kendin için ye afiyetle istediğinkadar şifa olsun inşaallah

2 Mart 2010 Salı

iç acıları

eşi oturduğu yerden kalktı sürahiden bir bardak su doldurdu içti bir bardak su da bana verirmisin dedi kadın eşine kalkta kendin al ben senden isteyecektim şimdi üşenir kalkmaz diye kendim aldım dedi kadın hiç cevap vermedi

mutluluk

sabah uyandı ,kadın hiç keyfi yoktu .akşam bulaşıkları yıkamamıştı . mutfak çok karışıktı, üstelik hastaneye gideceklerdi . kızıda yoktu bugün, aksine okula gidecekti. eskisi gibi hızlı değildi, evişlerini yapamıyor ,çok çabuk yoruluyordu hep istemeden yapıyordu işleri. böyle düşüncelerle mutfak kapısını açtı , mutfak tertemizdi. sağ olsun kızı, o yattıktan sonra mutfağı tertemiz yapmıştı. çok sevindi ,mevlaya şükretti .kendisine böyle hayırlı bir evlat verdiği için .

allah seni çocuklarına bağışlasın

arkadaş topluluğunda oturuyorlardı, epeydir görmediği eişinin akrabası olan yaşlıca kadın seni gördüğüme çok sevindim , görmek istiyordum iyi oldu, senin için hep dua ediyorum dedi . kadın üzüldü , içinden kızdı, insanlar kendisine hasta diye acıyorlardı . güya merhametten dolayı, yada akıllarına söylediklerinin hasta olanı üzeceği gelmediğinden dolayı böyle konuşuyorlardı. Allah seni çocuklarına bağışlasın diyordu ,yaşlı kadın . hasta olduktan sonra sık sık duydu bu kelimeyi kadın her seferinde içi acıdı üzüldü sessizce kimseye göstermeden ağladı becerebildiği kadar BİRDE hatıra fotoğrağı diyenler. bende seninle fotoğraf çektirmek istiyorrum diyordu bazıları hatıra olacakmış sanki hasta olan insan hemen ölecek kendileri ebediyyen yaşayacaklar bazen kızdı bazen cahilliklerine verdi çoğu zaman üzüldü kadın bunlara.

23 Şubat 2010 Salı

erkek fatma

misafiri bir hemşire idi . hemşire hanım erkek gibiydi hiç kimseden çekinmeyen kadın erkek demeden rahat hareket eden erkekleri pek takmayan bir hanımdı. evlilikten erkeği eve bağlamaktan konuşuyorlardı . erkek eve geldiği zaman hoş geldin diyeceksin güler yüzlü olacaksın önüne de sevdiği iki kap yemek koyduğun zaman senden ala kadın yok senden daha birşey istemez. zaten yarım saat sonra oturduğu yerde sızar dedi
.

22 Şubat 2010 Pazartesi

aklımda kalanlar

ben bütün hocaları seviyorum . çünkü hepsi allah için uğraşıyorlar. hataları olsa bile onlarda insan . sanki biz hata yapmıyoruz .

aklımda kalanlar

iki kadın konuşuyordu üçüncü bebeğin oldu değilmi. bir tane daha düşünüyormusun diye sordu .aarkadaşı benim düşünmemin bir değeri yok mevla bana dördüncüsünü de nasip etmeyi dilerse ben ne yapabilirim diye karşılık verdi.

21 Şubat 2010 Pazar

aklımda kalanlar

cocuklar kendi araların da oynuyor bağırıyor gürültü yapıyorlardı arada gereksiz kavga ediyorlardı anneleri sus dedikçe azdılar sinirlenen kadın allah belanızı versin sizin diye bağırmaya başladı o anda banyonun aydınlık renceresinden yan komşusunun sesini duydu bela okuma kız ya tutarsa ya allah bedduanı kabul ederse ozaman çocuklarının başı beladan kurtulmaz bunu mu istiyosun diye bağırdığını duydu o günden sonra bir daha asla dilinden beddualı söz çıkmadı

aklım da kalanlar

hafif yokuş olan sokaktan yukarı çıkıyordu . iki ihtiyar konuşuyordu sen yerdekine merhamet et acı ki gökteki de sana rahmet edip yardım etsin
öksüz kalmanın yaşı olmazmış,derler öbür aleme kanat çırpacak kadar yorgun ve solgun hissediyordu kendisini .öksüz kalmadan öksüz gibi hissediyordu. çok şükür annesi yaşıyordu ama yanında değildi. anneciğim diyemiyordu boğazı düğümleniyor ,gözleri sulanıyor kelime yarım kalıyordu . hiç ağlayamayan biri olduğu halde gözyaşları istemesede ,akıyor içini acıtıyordu annesini yanında istiyordu annesi yanında olmayınca karanlıklarda ışıksız kalıyordu kör oldum sanıyor kendini yapayanlız hissediyordu. anneciğim ne olur gelebilsen yanıma yada ben yanında olduğum zaman haykırsam bağırsam ağlasam dökülse bütün dertlerim bitse tükense bu tasa diye düşündü iç geçirdi
anne diye seslendiklerinde benmiyim anne denilen kişi irkiliyorum öyle zorki yavrum her daim zor ötesi sevdiklerimi hep düşünmek hep yanımda istemek bir gün gideceğimi bilmek ölüm acısı ve ötesi.

20 Şubat 2010 Cumartesi

anne

her canım yandığında. içim acıdığında, ağladım anneciğim nerdesin biliyorum sen gelmeyince dinmez acılarım, iyileşmez yaralarım anneciğim nerdesin. alem sarsada etrafımı kimseler dolduramaz yokluğunu. yanımda olmana dokunmana merhametine yavrum demene muhtacım anneciğim nerdesin karanlık çökünce herkes yatağa girince sesszce ağlıyorum ne olurdu anneciğim başımı dizlerine koysam kucağında ağlayabilsem yoruluncaya kadar sonra uyusam huzurla sonsuzluğa haziran 2007

boğaz ağrısı

çok mu evham yapıyorum acaba diye ,soruyordu kendi kendine. heryeri ağrıyordu ,iki gündür boğazında sıkıntı vardı. yutkunmakta zorlanıyordu . kimseye söylemek istemiyordu. kendisinden biksınlar, onun için tedirgin olsunlar istemiyordu . kendine yetmek kimseyi rahatsız etmek istemiyordu,yaradana sığındı yarabbi beni kimseye muhtaç etme çekemeyeceğim yük yükleme ağrı acı gösterme diye dua etti

üç hatim

günlerdir okuyordu . gözleri iyi olduğu ,halde yorulmuştu .yakın gözlüğünü kullanarak, hatimlerini bitirdi. birkaç arkadaşını ve bir hocahanım çağırdı hatim dualarını yaptırdı. çok güzel geçti, hocahanım çok içten dua ediyordu ,coştukça coştu . ellerini açtılar yaradana, duaların tez zamanda kabulu dilekleriyle hep bir ağızdan aminlerle
uyandığında öyleden sonra iki buçuk gibiydi aslında sabah kalkmış eşini gönderdikten sonra tekrar yatmıştı uyudukça uykusu geliyordu ama rüya görmeden dinlenemiyordu ilk defa bukadar uyumuştu hasta olmadığı halde uyuşuktu bir türlü açılamadı evde yanlızdı

3 Şubat 2010 Çarşamba

bu gün evdeydi kadın. günlerdir erken kakıp ,hastaneye gitmekten yorulmuştu. yorgunluğuna değmişti başı ağrıyordu vucudu bitkindi ama yinede şükrediyordu morali düzelmişti okadar üzüntü çekmişti sonunda rahatladı ama biraz. yapılan bronskopinin sonucu iyi çıkarsa inşaallah dahada rahatlayacaktı. elhamdulillah demeliyim, olumlu düşünmeliyim geleceğe umutla bakmalıyım diye düşünüyordu.ne yapmalı güne güzel bir kahvatıyla başlamalı

30 Ocak 2010 Cumartesi

hastane

erkenden kalktı . bugün yine hastaneye gideceklerdi . sabah namazına uyanamadığı için üzüldü abdest aldı, kılmadığı sabah namazının kazasını kıldı , bir iki sayfa kuran ı kerim okudu daha fazla okuyamadan abdesti bozuldu . eşi de kalkmıştı ona kahvaltı hazırladı kendisi birşey yemedi hastaneye biopsi için gideceklerdi aç gidersem belki bugün yaparlar kurtulurum diye düşündü kadın. hastaneye gittiklerinde epey beklediler randevu verecek hemşire yerinde yoktu telefonla alın diyerek gönderdiler onları eve gittikleri zaman kızı arayarak konuştu hemşire ile .

29 Ocak 2010 Cuma

yorgunum diyorum ya gerçekten çok yorgunum . bazen sorguluyorum kendimi, acaba diyorum ,ben güçsüz dayanıksız bi yapıyamı sahibim. onun için mi böyle yoruluyorum üzülüyorum kırılıyorum .hep kilolu bir kadın olduğum için çevremde herkes bana vurdumduymar umarsız birisin herhalde diyorlar kilo almamı gamsız olmama bağlıyorlar halbuki ben gamsız biri değilim ki .

yine hastane

sahah erkenden kalktı. eşini ve kızını da uyandırdı . hazırlandılar ve evden çıktılar. hastaneye gidiyorlardı . kan sonuçları iyi çıkmamıştı, doktoru ileri tetkik yapılması gerektiğini söyledi. kadın çok üzgündü. her şey ama her şey anlamını yitirmişti onun için. kendini teselliye çalışıyordu ,beceremiyordu . hastanede yalnız kendisinin olduğu küçük karanlık ve soğuk bir odada bir saat beklettiler. üzerini battaniye ile iğreti örttüler. daha sonra çekim için yarım saat hiç kımıldamadan sırt üstü yatması gerekiyordu . çekim bitti eve döndüler. o gece sürekli sızlandı kadın, belinin ağrısından uyuyamıyor, dalıyor uykusu bölünüyordu.ibadetlerini de aksatmıştı kendine çok kızıyordu.

27 Ocak 2010 Çarşamba

kimseyi kırmak ,üzmek, incitmek istemiyordu .olduğu gibi yazabilmeyi çok isterdi, onu bile beceremiyordu. olurda birgün bu yazdıklarını okurlarsa kimsenin incinmesini istemiyordu kendisi incinse bile.derdini kimseye anlatamadığı için kendisiyle kavgalıydı kadın. kimseye ama hiç kimseye anlatamıyordu kocası yapması gerekeni fazlasıyla yaptığına inanıyordu . memleketin en pahalı hastanesinde tedavi oluyordu, daha ne isteyecektiki, zaten işiyle ilgili birsürü derdi vardı erkek kardeşleri hiç yok say , hepsi hanım köylü . kızkardeşleri uzaktalar , ara sıra telefonda görüşüyorlar. biri ile daha sık ama onun derdi başından aşkın . eşinin kardeşleri zaten yabancı gibi ameliyat sonrası kuru bir geçmiş olsun dilekleri. kendi oğulları öz çocuklarına bile derdini anlatamıyordu, zaten dinleyen de yoktu. bir tek kızı vardı derdini anlayan derdine ortak olan onunla üzülen onunla ağlayan. ama kadın ona da anlatamıyordu kıyamıyordu üzülmesine

hastane

sabah hastanede randevusu vardı kadının. eşinin dürtmesi ile zorla kalktı. kahvaltı hazırladı ,eşi kahvaltısını yaparken hazırlandı birlikte çıktılar. morali iyiydi ama ufaktanda endişeliydi. tahlil sonuçları iyi çıkmıştı biri hariç tekrarlandı yine yüksek çıkmıştı. yani olumsuzdu ,,, ne düşündüğünü bile anlayamıyordu üzülmelimi idi yoksa aldırmamalımı idi karar veremiyordu arabaya bindiklerinde sessiz kalmışlardı eşi hiç birşey söylemiyordu. aslında ağlamak haykırmak bağırmak istiyordu kadın ,ama onu bile beceremiyordu ne olurdu ağlayabilseydi zorla olmuyordu içi acıyordu çok üzülüyordu ama ağlayamıyordu. ertesi gün için randevu aldılar bütün vucutta tarama yaplacaktı . herşey anlamını yitirdi . hiçbirşeyin değeri kalmadı gözünde . markete uğrayıp kendisi için kepekli ekmek alması lazımdı. diyet yapıyordu güya. boş ver dedi kadın ne farkederki,

22 Ocak 2010 Cuma

dışarıda

otobüsteyim okadar yorgunum ki sanki dünyaların işini ben yaptım arkadaşta içtiğim kahveden olacak midem bulandı başım döndü oracıkta uyumak ve birdaha uyanamamayı istedim otobüsten indim biraz yürüdüm açılır gibi oldum eve gitmek hemen yatıp uyumak istiyordum ama ayaklarım beni markete alışverişe götürdü yorgunluğumu unuttum ama aldıklarımı zor taşıdım kendi kendime çok kızdım ne işin var senin alışverişle git evde keyfine bak diye söylendim

16 Ocak 2010 Cumartesi

oğluma

beni böyle hatırlamanı istemiyorum yavrum. annem bir pantolonumu bile yıkamıyordu diye ileride çocuklarına anlatırsın diye geldi aklıma, ve çok üzüldüm derler ya hep, yaptığın fedakarlıkar göze görünmez ama
hangi birşeye bir hayır de, o zaman herşey silinir olumsuzluğa dönüşür ben seni çok seviyorum bunu sana gösteremedim buna çok üzülüyorum ileride olurya bu yazdıklarım eline geçerse seninde okuma fırsatın olursa bilki annen bunları yazarken ağlıyordu.sen hep ağlattın anneni kırdın, belki kendince haklıydın ama anneni hiç düşündünmü. hasta diye bir işine yardım ettinmi ne için yardım istediysem senden hiç elimden tutmadın. hep vurdun kırdın çarptın kapıları çıktın evden değer mi yarum sence. o olmazsa öbür pantolonu giy ne farkeder sarı gömlek kirli ise annen tembellik ediyor yıkamadı ise yeşilini giy ne olur anneni kırarak çıktıktan sonra üzülüyormusun merak ediyorum üzülmüyorsun demekki bir kere bile özür dileyip gönlümü almadın. ama ben her defasında senden dualarımı eksiltmedim Allah hidayet versin inşaallah .

10 Ocak 2010 Pazar

nasıl bir ruh halidir ki insanlar en yakınlarının darda kalmasından ,mutsuz olmasından kendine mutluluk payı çıkarabiliyor. beraber yaşadığı eşi dostu komşusu , yada en yakın birinin sıkıntı çekmesi zorluklar içinde yaşaması anlaşılmaz ruh hali içindeki kişilere nasıl bir tatmin duygusu veriyor
üzüntüsü hafifledi, zaman herşeyi yiyip bitirdiği gibi çok şükürki, üzüntüleride alıp gidiyor, hayat devam ediyor ve sıradan günler arka arkaya geçip giderken üzüntüleri alıp götürsün yerine sağlık mutluluk huzur getirsin diye mevlaya dua ediyor kadın. umutsuz değil yarınlardan biliyorki umudunu kaybetmek her şeyini kaybetmek onun için inançla inatla dayanıyor sıkıntılara. bitecek bu kara kış , gelecek onunda baharı ,yeşerecek tazelenecek, onunda açacak gülleri . karanlık geceleri aydınlanacak.

8 Ocak 2010 Cuma

derdini birine anlatmalı, içindeki zehiri boşaltmalıydı. üzülmemem gerekiyor, moralimi bozmamam lazım diyordu, kendi kendine ama gözyaşlarına engel olamıyordu,ağlıyordu her zamanki gibi
zorluklarla geçen iki yılda 24 kür kemoterapi almıştı çok zor günler geçirdi . defalarca ameliyat oldu . yemek yiyemiyordu çok iştahlı bir kadındı aslındda ilaçlar yüzünden mide bulantıları oluyordu ağız tadı yok olmuştu bu zorlukları çekerken eşi çok yardımcı oldu maddi olarak çok fedakarlık etti, manevi olarakta çok destek oldu kadın kısa sürede aklından geçirdi bunları hüzünlendi yalanmıydı eşinin kendisine anlayışla davranması hastalığı süresince çok
iyiydi araları. ama ama bir ara değil. ne düşünüyordu acaba öleceğimi mi diye düşündü kadın o yüzden mi bana iyi davranıyordu acaba sonradan vicdan azabı çekmemek için malum kendisi çok hassastır ben sanki hissiz bir kaya. bunları düşünürken eşi çıktı evden çekti kapıyı gitti .hasas olduğunu söylüyor. acaba şimdi düşünüyormu, benimde birazcık hassas olabileceğimi, söylediği sözlerin beni kıracağını, inciteceğini, yaşama zevkimi yok edeceğini aklına getirirmi diye kendi kendine konuştu
kahvaltı yaparken yanında oturan eşi faturayı yatırmayı unutma diye tembihledi kadını.tamam unutmam birşey rica ediyorum nolursun şu alışveriş işinde beni dara koyma çok daraldım bana yardımcı ol ne pişireceğimi şaşırıyorum dolap boş alışveriş
yapmamız lazım diyerek şikayetini sürdüren kadın lafını bitirmeden sinirle kesti kadının sözünü benden bu kadar ne halin varsa gör . niye öyle söylüyorsun , gıdasız kalırsak hasta oluruz zaten ortalıkta grip salgını var diye karşılık verdi eşine. benim için farketmez hasta olursam olurum birşey olmaz dedi kocası. ama dedi kadın biliyorsun ben rahatsızım beslenmeme dikkat etmezsem hasta olurum.ne yapayım sanıyormusunki hasta olursan seni özel hastanede tedavi ettireceğim. herkes gibi gidip geleceksin sigorta hastanesine , dediğinde kadın kırıldı üzüldü ağlamaklı oldu ama ağladığını belli etmek istemiyordu cevap verecek hali kalmamıştı eşi yaptığı iyiliği başına kakıyordu 3 sene önceydi aylarca hastanelerde git gel sonunda hastalığı kanser çıkmıştı doktor 10 gün içinde ameliyat olması gerektiğini söylüyordu bir arkaadaş tavsiyesi ile özel hastanelerden birine gittiler ve ameliyatını orada oldu daha sonra aynı özel hastanede iki sene kemoterapi gördü eşi kendisi için çok masraf yaptı ama kadın zorlamamıştıki eşi öyle istemişti . istemişti sağolsun ama bunu neden yapıyor neden yaptığı iyiliği başına kakıyordu

4 Ocak 2010 Pazartesi

arka odada oturuyorum eşim dışarıdan geldi kalkmadım nasıl olsa gelir buraya diye, bir iki dakika sonra odanın kapısını açtı bağırmaya başladı ağzına geleni söylüyordune yaptın parayı neden çok harcadın halbuki harcadığım çok birşey değil bütün tantana 20 lira için değermi beni üzdüğüne
yıllar sonra bu yazdıklarım geçerse eline, koy elini başına düşün ne olursun . beni sebepsiz şeyler yüzünden üzmekle ne geçtiyyse eline, bir daha düşün ne olursun. harcadığım 20 kuruşun mu ,YOKSA sıkıntıyla geçirdiğim yıllar mı. sen bunu hep yapıyorsun , neden kalbimi kırıyorsun , göz yaşlarımı akıtıyorsun, içimi acıtıyorsun , anl amıyorum. sana anlatamıyorum.içimde yara oluyor ,günler geçtikçe kabuk bağlıyor , kaşıdıkça kanıyor acıyor göremiyorsun. YOKSA görmek mi istemiyorsun anlayamıyorum ne olur ,üzme artık beni ben bilmeden üzdüysem seni kırdıysam kalbini affet böyle kaba davranmanı bağırıp çağırmanı gerektirecek şeyler yapmadım istemiyorum ağlamayı, engel olamıyorum gözyaşlarıma