25 Aralık 2011 Pazar

kimse senin değil
sen de kimsenin değilsin
doğuştan hakkınmış gibi davranıp örseleme onu
hayatına konuk gelmiş insanı ağırlamayı bil
bedia ceylan güzelce

17 Aralık 2011 Cumartesi

depresyondayım

sen beni çok sinirlendirdin eskiden olsaydı mahvederdim seni ,
dua et sen
neye dua etmemi istiyorsun
ne demek istiyorsun
yani eskiden olsa ben sana sorardım derken
ne yapardın beni boşardın değilmi
neden şimdi yapmıyorsun
hasta olduğum için mi
bana değer verdiğin için mi
hayır
sen bana değer verdiğin için değil,
Allahtan korktuğun için de değil
sadece
elalem ne der diye mi boşamıyorsun
onun içinmi çek git defol demiyorsun
eskiden yaptığın gibi
işine gelirse derdin
yazık ya yazık
geçen günlerime
birlikte geçirdiğimiz yıllara yazık
sana yazık
bana yaptıklarına yazık
içimden geçenleri anlatamıyorum sana
biliyorum
sonuçsuz kalacak haykırışlarım
farkedemiyormusun
beni ne kadar kırdığını incittiğini üzdüğünü
beni gerçekten mahvediyorsun
sana anlatamadım bütün bunları
biliyorum anlamazsın yada ben anlatma özürlüyüm
bilemiyorum
ama şunu öğrettiki yıllar bana
en küçük bir fikrine karşı çıktığımda
tartışıyoruz
istisnasız
sen haklısın
başka hiç kimsenin haklı olabileceğine ihtimal bile vermiyorsun
beni çok yoruyorsun
bana yaşama sevinci vereceğine, hayata bağlanmama,
daha da fazla tutunmama destek olacağına sen neler yapıyorsun
bunları bana söylediğinde sana cevap vermedim
ne düşündün o ara merak ediyorum
dakikalarca sessiz kaldım
sessiz değildim aslında
ağlıyordum
içim acıyordu yıllardır yara olan içim
yaralarım kabuk bağlıyorken, tam iyilaşeceği zaman
koparıyorsun yaralarımı
kanatıyorsun
içten içe haykırmak bağırmak yalvarmak isterdim sana ne olur bana böyle davranma demek isterdim beni kırıyorsun demek isterdim içimi acıttığını yaraladığını bağıra bağıra anlatmak isterdim sana
sahi anlarmıydın

15 Aralık 2011 Perşembe

günler su gibi akıp geçiyor hastaneden geleli 15 gün oldu dikişlerimi aldılar patoloji sonucumda çok şükür iyi çıktı akciğerde kanser arıyorlardı doktorlar elhamdulillah kanser değilmiş netice yine belirsiz bir türlü teşhis edilemiyor bu arada eşimle ister istemez yavaş yavaş konuşmaya başladık dün bizim evlilik yıldönümümüzdü 31 . yılımız hatırlar belki diye umut ettim yok lafını bile etmedi bende hiç bir şey söylemedim üzülmedimde içim de acımadı iyice dayanıklı oldum acılara

3 Aralık 2011 Cumartesi

hatırdakikler

hava soğuk üşüyoruz kardeşimle birlikte battaniyenin altına girdik cam önünden arka sokağı seyrediyoruz yıl 1976 annem evde yok galiba evimizin arkasında boş bir arsa var arsanın hemen yanında 3 katlı bir bina
biz sadece yan tarafını görüyoruz
ziftle kaplamışlar bütün yan duvarlarını
rutubetten korumak içinmiş .
kardeşim birden heyecanla abla abla görüyormusun
neyi
dedim
duvardaki atı diye karşılık verdi
inanmadım tarif etti bak işte başı bak abla ayakları yelesi bile var nasıl görmezsin dikkatli baktıkça bana da var gibi geldi daha sonra aklımıza ne geldiyse gösterdik birbirimize bulutlar köpekler papatyalar kuşlar daha neler neler çok eğlendik gerçekten çok eğlendik

24 Kasım 2011 Perşembe

hastane

pazartesiden bu yana hastanedeyim
akciğerlerden parça alınacak
basit bir ameliyat gibiymiş doktorun dediğine göre
çarşamba günü yapıldı operasyonum
elhamdulillah sorun çıkmadan bunu da atlattım, üstelik sevinçli haber alarak
çok şükür
boynumun altından küçük bir kesik açarak girmişler akciğerlere ve sorunlu nodullerin zararsız olduğunu belirtmişler
her ihtimale karşı yine de patolojiye gönderdik demiş doktor
bekleyip göreceğiz
bakalım inşaallah hayırlı sonuçlar çıkar
4 gün yattım hastanede, benimle küs olan 60 yaşındaki eşim, 6 yaşında yaramaz bir çocuk gibi küslüğüne devam etti. bir kere bile aramadı telefonlarıma cevap vermedi mesajlarıma yanıtsız bıraktı şaşırdım bu kadar inatmı olur insanda üzüldüm yılların hiç mi hatırı yok ne yapmalıyım bilemedim sonuçda geri döndüm evimize akşam eve geldiğinde ne yapacak çok merak ediyorum yada ben ne yapmalıyım karar veremiyorum benimle konuşmayan eşimle bendemi küsmeliyim yada oturup ağlamalı ona çok kırıldığımı mı anlatmalıyım yada ne bileyim hiç bir şey yok gibi mi davranmalıyım bilemiyorum ezilen kırılan kabahatsiz olan ben trip yapan o anlamadım

20 Kasım 2011 Pazar

ne dedim sana

ne dedim sana
ölünün körümü
tepenin mıhımı
neden bu sitem
niye bu naz
kime bu niyaz
darıldın mı
kırıldın mı
gönülmü koydun
anlatsan
bende bilsem
farkında değilsin
kırıyorsun
incitiyorsun
acıtıyorsun
ve ve biliyorsun
kabahatim yok
ne olur
rahat bırak artık beni
birazcık
kendi düşüncelerim olsun
senin iznin olmadan
onaylamadığın
sana danşmadan uyguladığım
yaparsam ne tepki vereceğini düşünmediğim
bende bir insanım
düşünebiliyorum
iyiyi kötüyü karı zararı
biliyorum
kendi kararımca
saygı duy
ne olur
lütfen

19 Kasım 2011 Cumartesi

yetmiyor

bütün sıkıntıların arasında yetmiyormuş gibi eşimle çok fena tartıştık
hiç de kabahatli olmadığım halde ,
hiç de haketmediğim bir şekilde bağırdı çağırdı kıyametleri kopardı
ve küstü bir çocuk gibi,
halbuki tartışacak bir şey yok elinde değil demek ki .
ne onu ne beni ilgilendirmeyen bir konu nedeniyle gereksiz yere hem kendini yordu ,
hem beni incitti.
değer mi
hayır asla değmez
hayat zaten zor yeterince
neden daha zor olması için çabalıyor,
anlayamıyorum
çay içmeden sessizce yatağını açmış ,yatmış .
üstelik kapıyı kapatarak
anlamaya çalışıyorum sıkıntılarını
nafile
yardım edemiyorum
ulaşamıyorum

hastane

pazartesi hastaneye yatıyorum .
boynumdan kücük bir kesi açılacak ve akciğerlerden parça alınacak
heyecanlımıyım bilmiyorum
ama çok yorgunum ,bunu biliyorum.
sonra günlerce sonuç beklemek daha da yoruyor beni.
yapacak bir şey yok .
sabırrrrrrr

4 Ekim 2011 Salı

sır

hiç kimseye söylemediğiniz bir sırrınız varmı
şimdiye kadar söylemediğiniz için sır olarak kalmış
ve öyle de kalsın
her aklıma geldiğinde biraz sevinç, biraz üzüntü , biraz hayal kırıklığı,
tarifi imkansız duygular
beklenti hiç yok
eskiden daha sık gelirdi aklıma
şimdilerde neredeyse hiç
sır değil aslında kendi kendime yaşadığım
eski bir anı
hoş bir anı
otobüse bindim doktora gidiyorum çok kötü görünüyor olmalıyım ki bir genç hemen yer verdi teşekkür ederek oturdum gözlerim çok rahatsız birden içime bir hüzün çöktü yığınların altında kaldım sanki yapayanlız hissettim kendimi gözlerim doldu ağlamaklı oldum ağlamaklı olmak ne kelime hüngür hüngür ağlamak geldi içimden yutkunamadım dudaklarımı ısırdım ağladığımı belli etmemek için şaşırdım ben ağlayamam ki evde olsaydım keşke bıraksaydım gözyaşlarımı sel olup aksalar götürseydiler bütün dertlerimi sıkıntılarımı arkada bir şey bırakmadan uzaklara hiç gelmemecesine

22 Eylül 2011 Perşembe

hep aynı

yorgunum hastayım iki gündür
azıcık ayakta kalsam dayanamıyorum
yatmam lazım
neyine senin elalemin düğünü bayramı
bir yakınımızın düğünü vardı geçen hafta
kına gecesi orda kaldım haliyle düğün bitene kadar beklemek zorunda kaldım
ne kadar öpüşmek kucaklaşmak istemesemde engel olamadım
bazende epeydir görmediğim akrabalarımı görünce ben tutamadım kendimi
hiç bir işin ucunda da tutmadım öylece oturdum
düğün ertesi iyiydim aslında
aradan bir gün geçince fenalaştım hiç bir yerim tutmuyor
vucudumu bir yere değdiremiyorum
kız kardeşim burdaydı dün çok hasta olduğum için yardım etti ev işleri için
akşam erkenden yattım bütün gece sızlandım durdum
sızlanmalarımı hisseden eşim ayağıyla neyin var der gibi dürttü ayaklarımı
sabah erken kalktım elhamdulillah
bir kaç gündür sabah namazına kalkamıyordum
her zaman erken kalkan eşim yatıyordu
söylendim ben kalkamasam beni zorla kaldırır diye bugün uyuyordu varsın uyusun dedim telefonun sesine uyanan eşim saate bakmasıyla yataktan fırlaması bir oldu hazırlandı
kahvaltı etmeden gitti işe
ne para ne pul arkasından seslenmek istedim boşver dedim
söylenmeden de duramadım tabi
bir günde ne olursun gönüllü çıkar at beş on kuruş
her gün para tartışması yapmak zorundamıyım
eşim oğlum kızım gitiler işlerine evde askerden yeni gelen oğlumla birlikte kaldık yorgun ve hastayım yatmak uyumak bir dahada uyanmak istemiyorum hiç birisi sormadı nasılsın diye sonra ararlar diye umut ettim nafile arayan soran yok saat 19 oldu şimdi gelirler sanki beni güllük gülistanlık bırakmışlar gibi yemek isterler
yaptım yemeğimi
istediğim sadece hoş gönüllük
kızıyırum kendime
bu kadar kırılgan olduğum için
elimde değil aldırmamak mümkün değil üstelik çok hasta olduğumu bildiği halde kızkardeşim bile aramadı
hiç kimseden fayda yok
bir ALLAH

3 Eylül 2011 Cumartesi

hatırdakiker

üç dört yaşlarındaydı kızım
üç katlı fırfırlı bir etek diktim
sutaşlarıyla süsledim , giydirdim kızıma .
merdivende komşular sohbette, vakit akşam üstü.
fırfırlı eteği giyen kızım habire dönüp duruyor
sevincini göstermeye çalışıyor
merdivende sohbet eden apartmandaki kadınların yanına gitiğimizde,
bakın benim eteğime der gibi döndü durdu
aşağıdan gelen babasının sesini duyan kızım daha da sevindi
bak baba annem bana etek dikti diyerek eteğin fırfırlarını göstermek için dönerek babasına doğru gitti
o kadar mutluyduki
küçücük bir kızın hareketlerinde bile muzurluk arayan babası
etekle kıvırıyor diye eteği paramparça etti
çocuk şaşırdı henüz 3 yaşındaydı bilemezdiki,
iyiki bilemiyordu
üzüldüm
ağladım
yıllarca içimden çıkmadı
aradan onca sene geçti
hala aynı acıyla içimde
yaralar hiç iyileşmiyor

yine yeniden hep aynı

geçiyor günler
istesekte istemesekte
zamanı durdurmak mümkün değil
hayat bazılarına gülsede benimki sürekli problemli
bir türlü bitmiyor sağlık sorunlarım boğuşup duruyorum
ALLAH dermansız dert vermesin diye dua ederiz ya hep
benim sağlık sorunlarım bir türlü dermana kavuşamadı
yine de elhamdulillah yine de elhamdulillah diyorum vardır allah ın bundada bir hikmeti
karnımın acısı kronikleşti artık söylensemde şikayet etsemde doktorum normal olduğunu bu kadar oerasyon geçiren bir hastanın böyle yaşamaya devam edeceğini söylediğinden evdekiler aldırmaz oldular .
sızlanamıyorum bile
gözlerim iki sene olacak gitmediğim doktor özel hastane devlet kurumu kalmadı gözlerimde bir şey yokmuş
doktorlar öyle söylüyorlar
verdikleri damlaları 15 gün kullanmamı daha sonra kesmemi söylüyorlar gözlerde bir hastalık olmadığı için problem çıkarır diye
anlatamıyorum fizisel olarak zaten görünüyor
kapaklarım şiş eşimden utanır oldum şikayetlerim yüzünden
zavalı
çaresiz
ne yapabilirim elimden bir şey gelmiyor diyor
nerede iyi olduğunu söyledikleri hekim bulsa parası ne kadar aldırmadan gidiyoruz hekime .
sonuç sağlıklı gözlere sahip olduğumu söylüyor hekim
bunlar yetmezmiş gibi boynumda sağlı sollu nodüller oldu
kbb ameliyat diyor
onkolaji şimdilik takip edelim kararı veriyor
ben iki arada derede
yarabbi şikayet etmiyorum ne olur affeyle
kulaklarım hiç duymuyor burnum tıkalı nefes almakta zorlanıyorum bu rahatsızlıklarıma bile bir çözüm yok doktor kortizon ilaçlar azıcık iyileşme ilaçları kesince sil baştan bir kısır döngü
alerji yapacak bir şey yok
yinede devam ediyor hayat iyiki de devam ediyor bu kadar sıkıntının inadına yaşamaya mutlu olmaya gülümsemeye hayattan zevk almaya çevremdekilere eşime çocuklarıma faydalı olmak için çalışıyorum büyük bir zevkle

3 Haziran 2011 Cuma

ne acıdır ki en sevdiklerin en çok değer verdiklerin seni gördüklerinde görmemezlikten geliyor

10 Mayıs 2011 Salı

hastayım

günlerdir geçmedi rahatsızlığım ,bir türlü dinmiyor ağrılarım
vücudumun her yeri özellikle sırtımda dayanılmaz ağrılar var
ne yapmalı ne etmeli de geçsin bu rahatsızlık
mevla sıhhat vermeyince doktor hekim nafile , hiç faydası olmuyor içtiğim ilaçların.
ekşi asık bir suratla gezmek istemiyorum . ilaçlarımı zorla içiyorum, ilaç içeceğimi düşündüğüm anda içim bulanıyor, başım dönüyor ,içince iyice fenalaşıyorum . eşimle sürekli tartışır olduk, kızıyor ban,a kendini yoruyorsun ,sonra rahatsız oluyorsun diye.
anlayamıyorum ne yapayım da kendimi yormadan vakit geçireyim. zaten ev işi yapmıyorum haftada bir gün yardımcı bir arkadaşım var geliyor temizliğe . ben sadece bulaşıkları makineye koyup yemek yapıyorum .evde boş oturamıyorum televizyon seyretmek çok sıkıcı, internette zaman geçiriyorum öyle bile yoruluyorum insan hiç oturmaktan yorulurmu ben yoruluyorum bütün bunlara rağmen geçecek bu ağrılarım rahatlayaacağım diye umut ediyorum mevla görelim neyler neylerse güzel eyler

27 Nisan 2011 Çarşamba

hatırdakiker

KÜME ÇALIŞMASI
5. sınıftayım o hafta küme çalışmamız var şimdilerde varmı bilmiyorum ama ben okurken öyleydi öğretmen konuları bölüp gruplara dağıtır guruptaki arkadaşlar aralarında tekrar konuları paylaşır herkes kendine düşen konuyu anlatırdı ben grup başkanıydım konuların anlatılacağı zaman grubun masaları biraz öne tahtaya yakın yere çekilir daha bir göz önünde olması sağlanırdı arkadaşlar anlattı sıra bana geldi bende konumu anlatmaya başladım sürekli sağ elimi kullanmam ve sol elimi arkama saklamam öğretmenimin dikkatini çekti
ne var elinde senin?
neden elini arkanda tutuyorsun?
arkamda duran kolumu öne çıkarmasıyla bir çığlık attı elim bir gün önce feci bir şekilde yanmıştı çok canım yanıyordu kimseye göstermemek canımın yandığını belli etmemek için çok gayret etmiştim ama öğretmenim gördü sonunda çok kızdı bana değil aileme anneme
nasıl bu şekilde okula gönderebilirler seni ? yavrum canın yanmıyormu? doktora gittinmi? öğretmenin soruları ve kızgınlığı bitmiyordu
öğretmenim
okula gelmeyi ben istedim biliyorsunuz bugün benim küme çalışmam var
konumu anlatacağım annem beni okula göndermek istemedi
ben ısrar ettim tabiki de doktora götürmek istediler fakat çok korkuyorum ben gitmedim diye cevap verdim
öğretmenim konumu anlatmamı ve birkaç gün okula gelmememi söyledi konumu anlattım daha sonra bir kaç gün okula gitmedim
o gün den bir gün önce yanmıştı elim
sabah 11 gibiydi kahvaltı yaptık annem sofrayı topladı mutfakta bulaşıkları yıkayacak
dayım ve eşi geldiler annem zaten az kızım sen yıka bulaşıkları sobanın üstünde kaynar su var dikkat bir yerini yakma diyerek sıkı sıkı tembihledi
sanki biliyormuş gibi
bulaşıkları yıkadım çöpleri atmaya dışarı çıktığımda ellerim üşüyerek girdim içeriye
hava çok soğuktu
bulaşıkları durularken ellerim bir türlü ısınmadı güğümdeki sıcak suyu hem bulaşık leğenindeki suyum ısınsın hemde ellerim ısınsın diye sağ elime aldığım güğümü sol elimin üstünden boşalttım
cahillik işte
11 yaşındayım
çocuğum daha
elimin üstüne dökülen suyun canımı yakmasıyla can havliyle yapıştım yanan elime sanki deriden bir eldiven varmış gibi soyuldu elim
bağırmalarımı duyan annem dayım ve yengem geldiler yanıma
ben bağırıyorum çok canım yanıyor dayım hemen tuz basalım dedi ve elime hemde yanan elime tuz bastılar
cahilliğin bu kadarını da gördüm
engel olamadım
bağırmalarım haykırmalarım para etmedi daha sonra yıkadılar elimi
annem doktora götürelim dedikçe ben korktuğumdan gitmek istemedim
çok canım yanıyordu birde sürekli herkes bir akıl veriyordu
doktorlar şimdi soyarlar yarayı patlatırlar bu su dolu yerleri dedikçe daha bir korkar oldum elim doktora gitmeden iyileşti
annem tavuk tüyüyle zeytinyağı sürerek iyileştirdi yaralarımı
çok ağır bir yanık olduğu halde yanık yerin çevresi üç ayda derin olan yaralar altı ay gibi kapandılar senelerde her bulaşık yıkadığımda aklıma gelir çektiğim acılar ve ızdırap. bu günkü rahat hayatımızda musluklardan akan sıcak sularla yıkıyoruz bulaşıkları hatta biz yıkamıyoruz makineler yıkıyor o zamanlar ne sıcak suyumuz nede kaloriferimiz vardı bugün bile o şartlarda yaşayan insanlar var bunları düşündükçe üzülüyorum ama kızamıyorum anneme ve dayıma onlar kendilerine göre en doğrusunu yaptıklarını sanıyorlardı insan bile bile hata yapmaz
cahillikten ve bilgisizlikten yapılır hatalar yanlışlıklar

13 Nisan 2011 Çarşamba

anlamını yitirdi herşey

boşlukta gibiyim
anlamını yitirdi herşey
iki gündür başımın ağrısını geçiremiyorum
oğlum asker oldu
elhamdulillah
kısa dönem yapacak
yine ağlamayı beceremedim
dökmem gereken gözyaşları içimde kaldığından herhalde
gitmedi başımdaki ağrı birtürlü
evdeki eşyalar bile anlamsızlaştı
hiç birşeyine dokunmak yerinden oynatmak istemiyorum dağınık odasını bile düzeltmek zor geliyor
kaldıramıyorum kirli çorabını bile yerden
yemek yapmak istemiyorum sanki sadece onun için yemek yapıyormuş gibi
canım yavrum
annen sana kurban olsun
arkandan döktüğümüz sular gibi aksın günler
çabucak geçsin zaman
vatani görevini tamamla hayırlısıyla sağlıkla selametle evine arkadaşlarına sevdiklerine kavuş innnşaallahhhhhhhh

12 Nisan 2011 Salı

yeniden hep yeniden

birileri geliyor sürekli dokunuyorlar yaralarıma
farkında değiller kanattıklarından
söyleyemiyorum
incidiğimi
içimin acıdığını
anlatamıyorum
kimselere

31 Mart 2011 Perşembe

hatırdakiler

yine okul yolundayım 5.sınıftayım eve dönüyorum her taraf kar
çok üşüdüm
sırtımda annemin ördüğü yelekten başka birşey yok
üstelik tuvalet ihtiyacım var
çok sıkıştım
üşüdüğüm için herhalde
hızlıca gitmeye çalışıyorum ayağım takıldı düştüm
oracıkta bıraktım altıma
üstüm başım sırılsıklam oldu
zaten soğuk kalktım yürümeye devam ettim
yolda boş bir binanın alt katına girdim ve donduran soğuğun etkisinden kurtulup biraz olsun ısınmaya çalıştım
daha sonra hızlıca eve ulaştığımda doğruca banyoya
girdim. epeyce oyalanınca annem seslendi
ne yapıyorsun orada soğukta
odaya gel artık
üstümden çıkardıklarımı iyice ıslattıktan sonra annemin yıkaması için bir kenara koydum
anneme düştüğümü her tarafımın ıslandığını söyledim
altıma ettiğimi değil

hatırdakiler

10 yaşındayım
ilkokul 4. sııfa gidiyorum
sonbahardı galiba
öyle bir yağmur yağıyorduki sırılsıklam olmuştum
okula gidiyorum yolu ancak yarıladım ki yanımda bir araba durdu
aracın penceresi açıldı bir beyefendi yanında birde hanım var
okulamı gidiyorsun kızım gel seni götürelim
teşekkür ettim arabaya binmeyeceğimi söyledim
kızım korkma bak çok ıslanmışsın yolumuzun üstü bırakalım seni
diye ısrar ettiler ben yine teşekkür ederek arabaya binmeyeceğimi söyledim
tabiki bırakıp gittiler
eve dönüşte anneme anlattığımda akıllı kızım benim
tanımadığın insanların arabasına binilmez ben size bunları sözlü olarak söylemesemde çok iyi anlamışsın aferin sana
düşünüyorumda aslında o zamana kadar hiç otomobile binmemiştim iyiki heves edip binmemişim kendi kendimi takdir ediyorum

24 Mart 2011 Perşembe

nerede ne olacak kestiremiyor insan
küçücük bir bakış, basit bir söz nasıl incitiyor, kırıyor alt üst ediyor sinirlerimi bir akrabamızın nişanındayız .hanımlar konuşuyorlar
vefat eden birinden bahsediyorlar, yanımda oturan çok yakın hemde çok yakın bir akrabam
ismini bile anmak istemiyorum
vefat eden bayanın kanserden öldüğünü söyledi
hiç beklemezdim kendisinden
ben yanında oturuyorum nasıl düşünemiyor anlayamıyorum kırılırmı üzülürmü diye aklına bile getiremiyor
NE OLUR

ismini söylemese hastalığın
Allah rahmet etsin , nefesler sayılı vadesi dolmuş mekanı cennet olur inşallah diyebilse
SANKİ
bu hastalığa yakalanan insanlar muhakkak ölecekler diye düşünülüyor
hep o gözle bakıyorlar
kemoterapi aldığım dönemlerde çok ünlü bir doktorun kanserle ilgili bir seminerine gitmiştim
kızım ayarlamıştı
umutla gitmiştim fakat doktorun saçma sapan sözlerine dayanamayıp haykırmak bağırmak istemiştim
sürekli hastalığın evrelerinden, hastanın hayatını kaybetmesinden bahsetti
bu çok ünlü doktor
hiç umut vermeden sanki bu hastalığa yakalanan günbe gün ölümü beklesin dercesine saçmaladı bence
ölüm herkesin başında her canlı için nerede nasıl öleceği belli değilki
BELKi
bu hastalığa yakalanan insanlar ölmeden sen ölürsün
bilemezsinki hiç kimse bilemezki
insan hasta olunca ölmez, vadesi dolduğu için ,sayılı nefesleri bittiği için ölür. ben buna inanıyorum
mevla yaşatmak istediği canlıya şifa verir sebepler yaratır
ben böyle inanıyorum
çok şükürki ben
benim büyük bir derdim var
demiyorum
derdime dönüp benim büyük ALLAHım var
diyorum
arada birde densiz insanların saçma sapan sözleri yüzünden inciniyorum kırılıyorum ama sonrasında daha bir ınançlı olarak, sıkı sıkı sarılıyorum yaşama umutla hevesle yarınlardan güzellikler bekleyerek,,,,,,, Allah ne kadar ömür verdiyse iyi geçirmeye çalışarak geçiriyorum günlerimi

4 Mart 2011 Cuma

alışmak

insan yaşadıkça doğal geliyor herşey
mutlu olduğumuz zaman aklımıza gelmiyor üzüntülü anlarımız
kemoterapi aldığım dönemlerde hep aklıma gelirdi, benim gibi rahatsızlığından dolayı kemoterapi alan birisiyle konuşabilmeyi çok isterdim
kaç günde bir tedavi aldığını
mide bulantılarını
kokuları
iştahsızlıkları
saçların dökülmesini
çevrenizdeki insanların acıyarak bakmalarını
hemen herkesin size özel muamele göstermesini
fırın lokanta restoran gibi yerlerden geçerken hissettiklerini
çok isteyipte hiçbir şey yiyemeyi
allah seni evlatlarına bağışlasın diyenlerin moral bozukluğunu
o kadar çoktu ki paylaşmak istediğim konu kendimi boş bir çuval gibi hissediyordum dayanamamak ,acılara sabredememek
devamında gözyaşı
biraz ağrım olsa hemen hastane
geçirdim bunları elhamdulillah
insan oğlu alışıyor her şeye
yaşadıkça normal geliyor
ben hasta oldum iki sene içinde dokuz operasyon geçirdim
24 kür kemoterapi aldım
çok zorluklarla karşılaştım
iki senedir iyiyim çok şükür
ara ara görüştüğüm bir arkadaşımın da hasta olduğunu öğrendim geçen hafta göğsündenmiş rahatsızlığı, birini almışlar göğsünün
4 kür alacakmış kemoterapiyi
normal bir şey söylemiş gibi, sanki grip oldum dört iğne vuracaklar demiş gibi sakin dinledim arkadaşımı
nedir ki dedim dört kür hemencecik biter rahatlarsın inşallah
insan alışıyor dedim ya
hemde olumlu yada olumsuz her şeye
rabbim bir daha yaşatmasın

26 Şubat 2011 Cumartesi

yeni kararlar

uzun zamandır sürekli aklımda yapmayı istediğim malesef beceremediğim
1. mümkün olduğu kadar erken yatağa gidebilmek
2. hergün banyo yapmak
3. yarım saat yürüyüş
4.veeeee erken kalkmak
sabah ışıklarıyla birlikte ayakta olabilmek
karar verdim bu günden sonra inşaallah yapmaya çalışacağım bunları

17 Şubat 2011 Perşembe

hatırdakiler

yine karışık ortalık babamın vefatından sonra geldiğimiz dayımın evinde çok az şeyler hatırlıyorum bir tartışma var ortalıkta anlayamıyorum babam vefat etmeden nişanlı olan ablam evleniyormuş davul gelsinmi gelmesinmi diye tartışılıyor babam vefat edeli henüz dört ay olmuş erkek tarafı davulda ısrarcı dayım olmaz dedi ve davulsuz bir düğünle evlendi ablacım
hiç merasim hatırlamıyorum ne bir eğlence ne bir kına gecesi ne de düğünden anılar yok aklımda sonradan anlattığına göre ablama hiç bir şey almamışlar
basit bir büfe tek kişilik bir karyola ve küçük bir tüp ten ibaretmiş evlendiğinde ablamın eşyası annemde bir şey alamamış nasıl alsınki kadın ne elde var ne avuçta üstelik arkada en büyüğü 13 yaşında olan beş öksüz çocuk
ablam 15 yaşında eşinin babannesi ve üç kardeşi ile birlikte yaşadı yıllarca üç tanede kendi çocuğu oldu zor sıkıntılı bir hayatı oldu hep

annelerin yerini kimseler dolduramaz

erken kalktım o gün
ev halkı işlerine gittiler bende hızlıca kahvaltımı yaptım
anneme gideceğim, telefon ettim sesi kırık geldi
rahatsızım kızım biraz, çok başım ağrıyor.
hemen hazırlandım , oyalanmadan çıktım evden
annemin yanına gittiğimde çekyata uzanmış üzerinede battaniye almıştı
gerçekten rahatsız görünüyordu
kahvaltı hazırlayım sana annecim
yok kızm istemiyorum
çorba iç bir kase
istemiyorum
ne oldu sana üşüttünmü acaba
akşam mercimekli bulgur pilavını fazla yedim dokundu herhalde dedi
annecim niye dikkat etmiyosun azıcık ye fazla yediğin zaman dokunuyor
ne bileyim canım istedi yedim işte
bir kivi bir muz soydum zorla yedirdim
sen dinlen annecim ben ortalığı toplayım
küçücük bir çatı katı annemin evi
kısa zamanda toparladım ,ezan okundu kalktı abdestini aldı namazını kıldı
benim çıkmam lazım annecim
bende namazımı kılayım dedim abdest aldıktan sonra çoraplarımı giymeden durdum namaza
ayaklarımın yalınayak olduğunu gören annem kalktı çoraplarımı eline aldı elektirikli sobada ısıtmaya çalışıyor
ayakta
hasta üstelik
76 yaşında
namazımı kılarken gözüme takılan annemin davranışı içimi ısıttı
çok mutlu etti beni
hem namaz kıldım hem ağladım
başka hiç kimsenin aklına gelmez birinin çoraplarını ısıtmak
ancak yaptıkları her şeyi karşılıksız yapan vefakar annelerin alına gelir böyle bir davranış
annecim seni çok seviyorum
mevla seni başımızdan eksik etmesin
yaptığın bu davranışla içimi ısıttın ısıttığın çoraplar ayağımı ısıttı
mevla sanada sevdiklerinin içini ısıttıran davranışlarda bulunmayı nasip etsin oğulların
kızların
gelinlerin
damatların
torunların
hep içini ısıtan gönlünü sevinçle dolduran davranışlarda bulunsun

inşaallah

8 Şubat 2011 Salı

yemin

bir ayı geçti konuşmayalı
tartışmamızdan sonra yemin ettim özür dilemediği sürece konuşmayacağıma
insan kendi çocuğuyla küser mi
cahillik ettim yemin etmekle
geri dönüş yapmadı sanki istediği buydu
giti geldi yedi içti birbirimizi yok saydık sanki
çok üzüldüm oda üzüldümü merak ediyorum
tepki vermiyor malesef
peygamber efendimiz SAV buyurmuş
kimseyle 3 günü aşan küsmeleriniz olmasın, küsme zamanı bir tülbentin kuruduğu zaman kadar olsun .
aklıma geldiğinde bu hadisi şerif üzüldüm nefsime yenildiğime
seslendim oğluma sorularıma kafa sallayarak cevap verdi
neyse yavaş yavaş konuşur
ertesi gün işten bir saat kadar erken geldi
neden erken geldiğini sordum yine yanıt yok
yavrum bak
bana yüzüme bak sen benimle küsmedinki ben sana küstüm
kabahatli sensin konuşmayanda sensin
anlamıyorum neden
mutfak tezgahına salata malzemelerini yıkamak için döndüm
kalkıp benden özür dileyeceğini hiç aklıma getirmedim
ayağa kalktı elimi öptü ben aslında özür dileyecektim anne
bana sarıldı benim ona sarılmamın karşılığı bir daha öptü elimi
keşke sen konuşsaydın benimle sen özür dileseydin bir sürü borç sahibi ettin beni yeminimi bozduğum için yine de sevindim içim umutla doldu

7 Şubat 2011 Pazartesi

ağlayamıyorum

arkam dış kapıya dönük masada okuyorum,
saat 11 30
gece
zil çaldı gelen oğlum
dönüp bakmadım, okumaya devam etmeye çalışıyorum. beceremiyorum.
birden ağlamaklı oldum .
vucudumun her zerresi gözyaşıyla doluymuş gibi.
ağlamak haykırmak doya doya gözyaşı dökme ihtiyacı hissettim
gündüz boynuma yapılan biopsi sonucu ağrılar içindeyim
yutkunamıyorum bile, başımı sağa sola çeviremiyorum
okurken aklım başka yerlerde
keşke
keşke bırakabilsem gözyaşlarımı
kurtulsam içimdeki
sıkıntılardan
evhamlardan
iç acılarından
çok iyiyim diyorum keyfim yerinde diyorum
nafile
ağlamak istiyorum
ağlayabilsem hüngür hüngür merak etseler gelseler sorsalar ne oldu diye hiçççççç desem içimden geldi

18 Ocak 2011 Salı

üzgünüm
sebep yok aslında
basit bir olay
kızıyorum kendime bir türlü akıllanmıyorum
akşam eşimin yardımcı kadın için verdiği paraları sedirin altına koymuştum
sabah baktığımda bir miktarının yok olduğunu gördüm
ne yaptım acaba
kendi kendime sordum
hatırlamıyorum
dışarı çıkıp epey vakit geçirdikten sonra eve gelen kızıma söylediğimde babasının cebinden düşmüştür diye kendisinin aldığını söyledi
şakayla karışık gülerek çık bakalım paraları
sinirlendi
ne var bu kadar tepki gösterecek
söylendi
incindim
ben aslında tepki göstermedim ona
beni yanlış anladı
çantasını alarak odasına gitti
elinde akşam yerde bulduğu ve bir önceki gün aldığı parayı da ekleyerek anne diyerek yanıma geldi
al senden aldığım paralar
bir şey diyemedim
kırılıyor insan
bir şeyler söylesen yok yere daha fazla sinirlenecek
söylemesen sen bunalıma giriyorsun ne yapacağımı şaşırdım
üzülüyorum
kırılıyorum
inciniyorum
kızıyorum kendime
ne var sanki bu kadar takacak

17 Ocak 2011 Pazartesi

uyandı
gayri ihtiyari eşinin bulunduğu tarafa uzattı elini
boştu
demekki gitmişti
dinledi etrafı
ses seda yoktu
hoş olsa da duyamıyordu ya
kalktı çocukların odalarına baktı onlarda gitmişlerdi
evde yalnızdı
çayı ocağa koydu
sokak kapısının önünde olan gazeteyi almak için aşağıya indi
yukarı çıktığında yoruldu
iki katı bile çıkarken yoruluyordu artık
hüzünlendi
iç geçirdi
düşünmemeye çalıştı
dolapta kahvaltı için sadece peynir vardı
bir bardak çay ve ekmeğinin arasına koyduğu azıcık peynirle kahvaltı yaptı
en büyük zevki bir şeyler yerken okumaktı
gazeteye daldı
biraz televizyon seyretti
zil çaldı
sevindi
belki bir arkadaşım gelmiştir diye ümitlendi
gelen doğalgaz memuruydu
bir ara telefon çaldı
oğluydu
amcasının kızına ödünç verdiği fotoğraf makinesini almasını istiyordu
namazını kıldı
acıkmıştı
dünden kalan pilavı yemek istemedi canı
azıcık undan hamur yapıp tavada gözleme yaptı kendisine
tek başına yedi
sanki dünyada sadece kendisi yaşıyordu
etrafında ne bir ses ne bir nefes
eşi de aramadı bu gün kızıda
her zaman ararlardı
komşusunun camları silmesi karşılığında diktiği etekleri götürmesi lazımdı
annesine uğramalıydı
ihmal ediyordu annesini
üzüldü
taksitleri vardı ödemek için bir kaç dükkana uğramalıydı
bunları düşünürken ikindi olmuştu
namazını kıldı
sırtının arkasında garip ne olduğunu anlayamadığı arasıra hissettiği sancıyı daha şiddetli olarak hissetti
her tarafı ağrıyordu
istemiyordu sızlanmak
acizdi insan
ağrıyan yerlerini söylediğinden dolayı bıktırmıştı eşini ve kızını
istemiyordu sızlanmayı
lakin ağrılarda elinde değildi
ama demişti eşi bir seferinde sanki sen böyle söyleniyorsunda azalıyormu ağrıların kesiliyormu sancın
devam ediyor yapacak bir şey yok
elimizden başka bir şey gelmiyor
haklıydılar
kendiside istemiyordu bunu
bıktırmak bezdirmek istemiyordu kimseyi
bazen yakarıyordu mevlaya
yarabbi
canımı alda kurtulayım diye
böyle söylediği anda pişmanlık duyuyor
estağfirullah diyordu
affet yarabi
ben acizim
dayanamıyorum
dayanma gücü ver bana
sabır ver
şifa ver
çekemeyeceğim yükü yükleme
afiyet ver
huzur ver
bana
ve ümmeti muhammede


AMİN

16 Ocak 2011 Pazar

hatırdakiler

dayımın peşinden koşturuyoruz
babam vefat ettiğinde ben ikinci sınıf abim 4. sınıftaydık
yeni okula kayıt yaptırmamız gerekiyormuş
dayıcım sağa sola koşturarak yaptırdı işlemlerimizi
abimi ve beni bırakıp gitti
görevlinin arkasına katarak gönderdiler yeni sınıfıma
heyecanlıydım
ürkek ve korkak bir şekilde girdim içeri
öğretmenim bayandı
adımı , kaç kardeş olduğumuzu, neden sene ortasında okul değiştirdiğimi sordu
nasıl cevap verdiğimi hatırlayamıyorum
o günden aklımda kalan
sadece
korkudan mı heyecandan mı
bilmiyorum
bacaklarımın zangır zangır titrediği
ellerimle sıkıca
bastırdığım halde titremesine engel olamadığım
hayatımın hiç bir döneminde bir daha bacaklarım öyle titremedi

11 Ocak 2011 Salı

hastane

hastanedeyiz
bekliyorum
endişelenmemek için ne kadar uğraşsamda engel olamıyorum
acı çekerim düşüncesiyle korkuyorum
bir gün önceden alındı randevu
hazırlıklar yapıldı
sonunda biopsi için içeri girdim
endişelerimi doktora söyledim
korkuyorum
neden anestezi yapmıyorsunuz
gerek yok dedi doktor,
ne kadar uyuşturmaya çalışsakta nodüller uyuşmuyor
bu işlemi hep böyle uyguluyoruz
endişelenme
herkes dayanıyormuş sende dayanırsın
üstelik
burası ülkenin en iyi hastanelerinden biri
ağrılı bir operasyon olsa muhakkak anestezi uygularlar
on dakikada biter demişlerdi
birbuçuk saat içerde kaldım
çok canım yandı
korktuğumdan daha ağrılıymış
işlem bitti
daha sonra biopsiyi isteyen doktora uğradım
kandırdınız beni
hani on saniyelik bir olaydı
hekim özür diledi
hastaların tepkileri farklı oluyor bazı hasta hiç acı hissetmiyor siz kastınız vucudunuzu herhalde yoksa acıveren bir işlem değil eve döndük oğlum birşeyler hazırladı birlikte yedik tv ye daldım sedirin üzerinde uyumuşum

hastanede

10 Ocak 2011 Pazartesi

hastane

hastane koridorunda bekliyorum
göz doktoruna geldim
iki gün önce yapılan ultrason un sonucunu almaya gitti kızım
sonucu alıp onkoloji doktoruna gösterecek
bekliyorum
epey bir zaman geçti
yada bana öyle geldi
kızım gecikti
endişelendim
kızdım kendime
rahat ol diye geçirdim içimden
sıram geldi içeri girdim
muayeneden sonra gözlerinde hiç bir problem yok dedi doktor
aynen 6 ay önceki söylediği gibi
doktor bey ben neden rahatsızım o zaman
yapılabilecek birşey yok gözleriniz mükemmel
doktorla konuşurken kızım içeri girdi
yapılan ultrason sonuçlarını göz doktoruna da gösterdik
benim branşımla ilgili değil haklısınız doktor bey onkoloji endokrine görünmemiz gerektiğini söyledi zaten dedi kızım
çıktık endokrin doktoru ultrason sonuçlarını inceledi beni muayene etti
üç yerden biopsi yapılması gerektiğini söyledi
moralim bozuldu
keyfim kaçtı
eve döndük
iki aydır beslenmeme dikkat eden kilo vermeye çalışan ben
bıraktım herşeyi
ne bulduysam yedim
keyfim yerine geldimi
moralim düzeldi mi
hayır
yarınlar hayır getirir hepimize inşaallah

9 Ocak 2011 Pazar

hatırdakiler

sene 1974
adi tahtadan yapılmış küçük bir masanın altındayım
etrafım kalabalık
anlamaya çalışıyorum neresi burası
ağlıyorum
8 yaşındayım
babam vefat etmiş
o ana kadar başka bir şey hatırlamıyorum
babam neden hasta, oldu hastanede bir hafta kalmış , annem yanında kaldımı, babamın vefat haberini nasıl aldık
hafızamda hiçbir şey yok
o masanın altında ağladığımı hatırlıyorum
o gün kalabalık dağıldı
ertesi gün beni ve küçük kardeşimi bir akrabamızın evine bıraktılar
babamın cenazesini kaldırdılar
bulunduğumuz ev dayımın evi imiş
sonradan öğrendim
annem 7 çocukla 35 yaşında dul kalınca, dayım annemi ve bizleri alarak getirmiş yanına .
evinin bir odasını bölmüş
bizi oraya yerleştirmiş
Allah razı olsun
eskiden insanlar vefalılarmış
şimdi olsa kardeşler yapmaz , böyle güzel davranışlar
kardeşler yapmak istesede eşleri izin vermez
sağ olasın dayıcığım
seni çok takdir ediyorum
seni çok seviyorum

6 Ocak 2011 Perşembe

yalnızlık

yapayalnızım
sanki dünya evin içinden ibaret
kulağım o kadar ağırlaşmış ki
hiç bir şey duyamıyorum
bir çıtırdı bile
pencereler pvc
o yüzden olmalı diye geçiriyorum içimden
kendi aleminde yapayanlız yaşayan biri gibi
geziniyorum
odadan salona
banyodan mutfağa
ne kadar boş yaşam dedikleri şey
bir nefeslik

4 Ocak 2011 Salı

imtihan

mal ve evladı imtihan için vermiş yaradan
ama ne imtihan
tartışmamızın üzerinden 15 gün geçti
ses soluk yok oğlumdan
bekliyorum
umuyorum ki özür dilesin
iş dönüşü eve geliyor, yemeğini kendi koyup yiyor
hiç bir şey istemiyor
ben yine de kıyamıyorum ,çamaşırlarını yıkayıp , ütüsünü akşamdan yapmaya çalışıyorum.
akşamdan yapmazsam, beni çağırmadan ne bulursa onu giyip gidiyor
ütüsüne bile dikkat etmiyor, iş yerinde konum olarak lider kendisi arkasından kötü şeyler söylerler diye annelik duygularım elvermiyor.
bir taraftanda ev halkıyla sürekli onun işlerini yapmamam konusunda tartışmakla geçiyor günler
yemin ettiğimden konuşamıyorum
mevlaya yalvarırken dualarımda
yarabbi benim içimden kini nefreti yok et , kimseye karşı kin barındırma içimde diye dua ediyorum
ALLAH dualarımı kabul etti
içimde hiç kimseye karşı kin barındıramıyorum
canım
ne olur
üzme beni
özür dilesen annecim affet desen
zaten ben seni affettim
yeminliyim biliyorsun
yarabbi
akıl ver
fikir ver, sağlıklı düşünebilmeyi nasip et
annesini babasını sevip sayan hayırlı evlatlardan eyle