26 Haziran 2012 Salı

hatırdakiler

2003 yılı otubüste önümde yakın akrabalarmdan bir hanım kahvaltı yapamamş elinde kaşarlı ekmek var boğazını alıyormuş yanında çay olmadığı için yavanmış ekmek söyleniyordu kendi kendine bilmiyordu ki en yakınları aylardır halk ekmek ve bimin en ucuz margarininden başka bir şey yiyemececek kadar parasızdılar
emel miş adı hastane bahçesinde karşılaştık birbirini uzun zamandır görmeyen iki eski dost gibi konuşmaya başladık konuştukça birbirimizi çok iyi anladığımz farkettik kelimeler kanattı yaralarımızı yaralardan sarı acı sular döküldü ben anlattım onun gözleri sulandı sanki sağanak yağmurlar gibi boşanacak o anlattı benim tüylerim diken diken aynı derten muzdariptik yıllardır benzer şeyler yaşyorduk tek fark ben geçirdim o zor günleri o ise henüz yolun ortasında bitermi dertler ne demişler atalarmız yara gider yeri kalır istemeden saate kaydı gözlerim 13 15 te burda ol demişti doktor çok üzgünüm kalkmak zorundayım inanki seninle saatlerce konuşabilirdim sen benim yaralarıma merhem ben senin dertlerine derman alllaha emanet hakkını helal et dedik birbirimize ikimizde hem sevinçli bir o kadarda hüzünlü

22 Haziran 2012 Cuma

anne ben çıkıyorum diye seslendin alel aceleydi sesin anlamayacağımı sanıyorsun ama inan ben çok iyi anlıyorum kaçıyorsun benden sanki saklamak istediğin birşeyler varmış gibi beni kandırmak değil inanki bu yavrum kendini kandırıyorsun seni böyle gördükçe çok üzülüyorum

9 Haziran 2012 Cumartesi

bunalımda olması gereken benim ama bunalıma girme şansım bile yok sabır ya sabır
hayat bu kadar mı zor insanlar bu kadarmı kötü hiç insan ana baba bir kardeşini yanından geçerde görmezmi yanından geçip görmediği kardeşi onu görürse ne düşünür üzülmezmi görmezden gelerek duyarsızlaşarak nereye varılır ahhhhhhhhh hayat ahhhhhhhhhbeni çok yoruyorsun