11 Nisan 2010 Pazar

sevinç

seviniyordu için için, ınanamıyordu eşinin verdiği sözde durduğuna. üç gün olmuştu ,artık elinde şans oyunlarının kuponları yoktu. senelerdir uğraşıyordu eşinin bu takıntısıyla , bir türlü ikna edememiş, ne yapsa vazgeçirememişti, oynadığı şans oyunlarından . sonunda çok şükür bırakmıştı inanıyorduki ne zaman çok güvendiği iğrenç şans oyunlarını bırakırsa, ululardan ulu güzel Allah sıkıntılarını bitirecek daha bol ve bereketli kazançlı kapılar açacaktı kendisine

7 Nisan 2010 Çarşamba

hasta idi yine. üstelik çok yorgun. ne yaparsa yapsın , düzeltemiyordu hiç birşeyi . evde iş de yapmaz olmuştu artık . mutfağı gelişiğüzel topluyor, birde çorba yaptımı işi bitiyordu . uyumak uyumak ve bir daha uyanmamak istiyordu, uyumak istiyordu ama akşam olup yatma saatleri geldiğinde , nedenini kendisinin bile anlayamadığı bir şekilde yatağa gitmeyi, uyumayı erteliyor kendisine gereksiz işler buluyordu . yorgunluktan duramayacak hale gelince, istemesede yatağa yatıyor ama uykuya dalamıyordu .yatakta zaten rahat değildi ki geçirdiği ameliyatlar yüzünden ,rahat bir pozisyon bulamıyordu . üstelik daha önce çok çektiği huzursuz bacak sendromu yine azmıştı sağ tarafına yatsa göğsü acıyor sol tarafına yatsa karnı rahatsız ediyordu sırt üstü zaten uyuyamıyordu. böyle uykusuz huzursus gecelerin sonunda vucudu tükenip kendini bırakıyordu yatağa .bu sefer sabah açılamıyor eşini gönderdikten sonra, tekrar yattığı zaman iyice yatağa bırakıyordu kendini kapıyı çalan telefonları hiç bir şey duymuyor öyleye kadar uyuyordu arada uyandığı oluyordu ama istemesede gözkapakları ağırlaşıp dalıyordu uykuya ama ne uyku rüya görmekten yoruluyordu gündüz uykularında bir kısır döngü bakalım ne kadar devam edecek mevla görelim neyler neylerse güzel eyler

5 Nisan 2010 Pazartesi

neden böyle olmuştu düşünüyordu kadın hayattan umudunu kesmişti neden yaşamak mutluluk vermiyordu kendine düşünmekte bir şeyi değiştirmiyordu aslında mutsuz olmasını gerektiren bir şey yoktu ortalıkta hastalığını yenmiş sağlığına kavuşmuştu kontrolleri iyi çıkıyordu çok şükür eşiyle ve çocuklarının da bir derdi yoktu neden öyleyse neden diye soruyordu kendisine aldığı kemoterapiler çok yormuştu onun için böyleydi belki de ama bitmişti elhamdulillah geride kalmıştı bir daha gelmez inşallah

kırıklık

öyle yorgundu ki hiç bir şey yapmayı istemiyordu üşütmüştü belkide vücüdu sanki dayak yemiş gibi sızlıyordu uyumak istiyordu ve bir daha uyanamamak

30 Mart 2010 Salı

çekip gidiyorsun birşey söylemeden. sıkıntılısın ,borcun var derdin sana yetiyor. ama ne olursun bir gülümse , hoşçakal de. üzgünüm kırgınım içim acıyor istemesemde ,hüzünlerdeyim biliyormusun. geri döndüğünde bulacağından eminmisin ne olur ,bir sarıl kucakla öyle ayrıl yanımdan yorgunum hem de çok sen beni uyuyor zannediyorsun kalkmıyor diye söyleniyorsun kalkamıyorum anlamıyorsun yada ben anlatamıyorum .usulca sokulsan yanıma, masumca öpsen yanağımdan uyandırmaya korkar gibi yorganı örtsen üstüme, belki elimde olmayan kırıklığım iç acılarım hafifler. hiç düşündünmü . hayatın bütün yükünü omuzlamaya çalışırken bir de ben çıktım yük olarak sana, inan hiç istemezdim sana sıkıntı vermek ,seni anlıyorum demiyorum anlamaya çalışıyorum . ancak çeken bilir derdin zorluğunu seni anlayamasamda tek isteğim destek olmak yardım etmek,sana yaşama sevinci olabilmek.ne olursun destek ol sende bana yardımcı ol yaşama sevinci ol kızmadan söylenmeden anlamaya çalış anlayamasan da zor günler geçirdim çok yoruldum ne olur anla biraz sabah uyandığımda kimsecikler kalmamış evde yapayanlızım eşim çocuklarım gitmişler. işlerine okullarına ben görmeden, onlar beni görmeden. üzülüyorum... çıkıp gidiyorlar merak ediyorum acaba akıllarına geliyormu uyuyan bu kadını bir daha görebilecekmiyiz diye. ben korkuyorum onları bir daha görmeden son nefesimi veririm diye nefesler sayılı biliyorum inançlıyım elhamdulillah .hastalık insanı öldürmez eceli gelen ölür biliyorum nafile ..ne kadar neşeli şen şakrak vurdumduymaz görünsemde beynimin en derinlerinden bir türlü atamıyorum illeti düşünmeyi... kırılıyor kolum kanadım yüreğim eziliyor karanlıklarda kayboluyorum ...üzülme bukadar takma kafana eninde sonunda ölüm var diyorum sevdiklerimden ayrılacağım düşüncesi içimi kanatıyor

28 Mart 2010 Pazar

yataktan çıkmak istemiyordu . kırgındı, üzgündü ,yanlız kalmak istiyordu. hiç bir şeyden zevk alamaz hale gelmişti .kimselere de bir şey diyemiyordu. depresyona girmişti. çamaşır yıkamaya taktı kadın. evdeki vaktinin çoğunu çamaşırlarla geçirmeye başladı .yıkıyor, topluyor, asıyor, katlıyor ,ütülüyor ,yenilerini çıkarıyordu. bu arada sürekli söyleniyordu. bıktım bu çamaşırlardan , ne zaman kurtulacağım .daha beyazlar yıkanacak, makineden çıkanlar asılacak, topladıklarım ütülenecek hep aynı şeyler bitmez bunlar bir kısır döngü . kendine gel dedi bir gün ne yapıyorsun sen bırak bunları çık dışarı gez dolaş

27 Mart 2010 Cumartesi

imtihan

siniri yavaş yavaş azalıyordu. kadın günlerdir stres içindedeydi. bir türlü aklından çıkaramıyordu. neden insanlar böyle saçmalıyor, birbirlerini üzüyorlardı. eşinin abisinin hanımı yani eltisiyle ufak bir tartışmaları olmuştu . eltisinin kendisine karşı hiç haketmediği şekilde davranması, kadını çok üzmüştü, kırılmıştı. ortalıkta ikisiyle alakalı hiç bir neden yokken , arkadaşları arasında sohbet ederken eltisi kendisine cephe aldı alışıktı aslında böyle şeylere eltisi hemen her zaman böyle yapardı ama çabuk geçerdi kızgınlığı eve dönüşlerinde eltisi yolunu değiştirene kadar böyle düşündü kadın ayrıldıklarında kendini tutamıyordu ağlıyordu sinirlendi düşündükçe kızgınlığı artıyordu sonra aklına geldi allah bu kadını bana imtihan vermiş nefsime yenilmeyip sinirnenmeyeceğime kendi kendine söz vermiştim Allah için Allahın rızasını kazanmak için imtihanı kazanacağım inşallah diye düşündü