7 Kasım 2010 Pazar

gülmeye hasret çehreler

gülmeye hasret çehreler . hep güzel bir şey olsun diye beklerler hayatlarında , umutsuz ve mutsuz geçen çok uzun süren bir kış mevsiminden sonra baharı beklerler ,gelecektir bahar, kışlar uzun sürsede güneş yüzünü gösterecek,yer yüzü ısındıkça içleri ısınacak , ağaçlar çiçeğe durub verirken tomurcuklarını, gülmeye hasret çehrelerde yumuşayacak, yanaklar acılacak kasılmış sinirler çatık kaşlar bırakacak dayanamayacak yorgunluğa. gülmeye hasret çehreler gülümseyecek ,yetmeyecek gülümsemek ,kahkahalar atacak umut var oldukça .ümidini yitirmedikçe..........

2 Kasım 2010 Salı

korkulu rüya

sağlık ocağına ilaçlarımı yazdırmaya gittim biraz bekledikten sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktorunhiç gülümsemediğini farkettim ben çok önemsiyorum güler yüzlü olmayı böyle surat asarak nasıl yardım edebilir ki insanlara diye düşünürken sorular sormaya başladı bayan hekim ben söyledikçe problemlerimi karşımdaki dahiliye doktoru bir psikoloğ gibi rahatlattı beni biraz önceki düşüncelerim den dolayı üzüldüm korkulu bir düş gördüm uyandım bitti her şey diye düşün dedi bana bakış açısı çok önemli muhakkak sessizce birazda suçlu suçlu dinledim doktoru

25 Ekim 2010 Pazartesi

çekememezlik

anlayamıyorum insanları neden bir başkasını kıskanıyorlar kıskançlık yakın çevrede akrabalar arasında daha çok oluyor herhalde gelin görümce oturuyor şakalaşıp gülüşürken telefonu çalıyor görümcenin telefondaki abla yani gelinin diğer görümcesi iki kızkardeş konuşurken ertesi gün ablasına gideceğini öğrenen yengenin keyfi kaçar gibi oluyor görümce bunu anlıyor tamam diyor yenge benim işim var ben çıkıyorum görümce düşüncelerinde haklı olduğuna kanaat getiriyor üzülüyor neden böyle yapıyorlarki beni bir türlü rahat bırakmıyorlar ben onlara ne yapıyorum ki

10 Ekim 2010 Pazar

hanımefendi

bir bayan bu kadarmı kibar görgülü alçakgönüllü olur. gözümü alamadım kendisinden , öyle güzel konuşuyorki ağzından bal akıyor derler ya öyle .üç yaşlarında evlatlık vermişler halasına. halasına anne eniştesine baba demiş. anne ve babası olmadığını biliyormuş aslında ,söylemişler kendisine, o kadar sevgi vermişlerki anlatırken gözleri gülüyor. çok iyi yetiştirmişler. tam bir hanımefendi. büyütmüşler evlendirmişler. üç çocuğu olmuş .laf arasında kalabalıktaki kadınlardan biri sordu enişte baba ve hala anne ölünce onların evleri arsaları yani mal varlıkları kime kalacak..beni beslediler büyüttüler ben nufusta hala öz anne babamın üstüne kayıtlıyım bir hak talep edemem ki dedi kadın,, ben yüzlerine gelemem beni de düşünün diyemem .diyebilecek kadar harika bir hanımefendi.

19 Eylül 2010 Pazar

mutluluk

çocuklar gibi şen şakrak dolaşıyorum bu aralar istediğim mobilyaları alabildim sonunda çok şükür gidip gelip bakıyorum oturuyorum salonumda içim garip bir mutlulukla kıpır kıpır

21 Ağustos 2010 Cumartesi

tatmin olamama, bir doyumsusluk var üzerimde. memnun olamıyorum bir türlü halbuki hep şükrediyorum yaradana . kızıyorum kendime, söz geçiremiyorum beynime .saplantı oldu bende herhalde .sanki eve iki parça mobilya alsam daha bir rahat edeceğim sürekli bir araştırma içindeyim mobilya katologlarına bakıyorum dekorasyon dergileri alıyorum mağazaları dolaşıyorum neticede hiç bir istediğimi alamadan eve boş dönüyorum

27 Temmuz 2010 Salı

dönüş

huzur bulabilmek için gittiğim memleketten kaçarcasına geri döndüm . köye gideceğim ,sessiz sakin huzurlu günler geçireceğim hayaliyle gitmiştim. aslında yorgunluklarımı atarım diye umuyordum . umduğumu bulamadım günlerce süren ,beni bedenen ve ruhen yoran hastane günlerinden sonra köyümüzde huzur bulabileceğimi ummuştum . nafile .huzur aramakla bulunmuyor .anladım .nerede olduğun önemli değilmiş geç anladım . rahat ettiğin, seni rahatsız etmeyen insanların yanındaymış huzur. yer mekan önemli değilmiş ,sadece kişiler öne çıkıyor huzurda . şartlar önemli tabiki ama iyi yürekli aklı başında insanlarla birlikte daha huzurlu zamanlar geçirilebiliyormuş . anladım .ne işim var benim köyde ,evimde otururum daha iyi diyerek dönüş gününü iple çektim . çok şükür döndüm evime köyde kaldığım sürece hep canımı yaktı insanlar bana acıyan gözlerle baktılar. güya acıdıkları için her fırsatta hasta olduğumu hatırlattılar. her dakikada bu hastalıktan hayatını kaybedenler için hep birlikte ağlaştılar. azıcık yürüdüm yorma kendini sen hastasın dediler .yemek yedim dikkat et hastasın biliyorsun diye öğüt verdiler. ne yapalım allah verdi elimizden birşey gelmiyor diye her karşılaştığım insanlar akıllarınca teselli ettiler . kendilerince doğru oldığunu sandıkları fikirlerini benimle paylaşmaya çalışırlarsa kendimi daha iyi hissedeceğimi sandılar. su içme üşütürsün ,yorulma hasta olursun . sürekli konuştular beynimi yediler. halbuki ben hastalığımı unutmaya gitmiştim.ellerinden gelenin fazlasını yaparak bir dakika olsun unutturmadılar. hatıra fotoğraf istediler. hatıra giyecek isediler .sanki ben öleceğim onlar dünyaya kazık kalacaklar. ağlayamadım cevap veremedim üzüldüğümü söyleyemedim . nasihat ettiler, şöyle uyu ,böyle yemek ye , böyle yürü sanki ben akılsızım, aptalım ,düşünemiyorum ,aklım çalışmıyor. daha fazla dayanamadım kaçarak uzaklaştım .çok şükür döndüm huzurla dolu evime . varsın olsun yıkayacak çamaşır. varsın olsun evim dağınık. ev işlerimi bitirmesemde huzurla oturuyorum evimde. kimse karışmadan istediğimi yaparak. uyuyorum ,evimi topluyorum ,tembellik yapıyorum huzur kendi evimdeymiş uzaklarda arıyormuşum