9 Aralık 2010 Perşembe

hatırdakiler

hafif yokuş yeşillik bir yer . 4, 5 yaşlarında olmalıyız 196o yıllar . yayladayız galiba . yayla evimizi hiç hatırlamıyorum , düşünüyorum , zihnim boş ... üç dört kızla birlikte oynuyoruz küçük kırık kırmızı tuğla parçaları taşlara sürterek yuvarlak şekil veriyoruz hatta ortasına da delik açıyoruz bulduğumuz ağaç dallarını aralarından geçirerek araba yapıyoruz o zamana kadar hiç araba gördüm mü hatırlamıyorum ayrıca kızlar bebekle oynar derler biz neden tekerleklerle oynuyoruz hiç bir zaman çözemedim sanki bir fofoğraf karesi gibi aklımda .

4 Aralık 2010 Cumartesi

iç acıları

bir halam daha varmış
hiç tanıyamadığım . aslında beş halamın sadece ikisini tanıyabildim .diğerleri ben tanıyamadan vefat etmişler, mekanları cennet olsun inşaallah .
babaannem arka arkaya 8 doğum etmiş .3 erkek 5 kız çocuğu olmuş, çok fakirlermiş ,çocuklarına iyi bakamıyormuş. köyün yaşlılarından biri kızlardan birini kasabada oturan varlıklı birine evlatlık verelim diye kandırmaya çalışmış .babannem çok direnmiş ,yoksulluk çekiyorsun biz büyütürüz istediğin zaman alırsın dilediğin zaman görürsün diyerek ikna etmişler babannemi.
bir daha gören olmamış o aileyi. imkanlar kısıtlı, insanlar cahil, ellerinden hiç bir şey gelmemiş, ailenin adını bile bilmiyorlar. bu kadar cahillik olurmu oluyormuş, çaresiz kabullenmişler tabi ama evlat unutulurmu.

daha sonra babannem yavaş yavaş aklını yitirmiş , ve akıl hastanesinde hayata veda etmiş . babannem öldükten bir sene sonra doğmuşum ben. annem anlatıyor onada babannem anlatırmış. bunları her konuştuğumuzda içim acır üzülürüm 3, 4 yaşlarında bir kız çocuğu gelir gözümün önüne elinden tutmak ona yanlız olmadığını onu düşünen seven her hatırlayışında içi burkulan bir yeğeninin olduğunu söylemek isterim . fakat nafile yok bulunamadı halam. halacım seni çok seviyorum görmesemde inan çok seviyorum

7 Kasım 2010 Pazar

gülmeye hasret çehreler

gülmeye hasret çehreler . hep güzel bir şey olsun diye beklerler hayatlarında , umutsuz ve mutsuz geçen çok uzun süren bir kış mevsiminden sonra baharı beklerler ,gelecektir bahar, kışlar uzun sürsede güneş yüzünü gösterecek,yer yüzü ısındıkça içleri ısınacak , ağaçlar çiçeğe durub verirken tomurcuklarını, gülmeye hasret çehrelerde yumuşayacak, yanaklar acılacak kasılmış sinirler çatık kaşlar bırakacak dayanamayacak yorgunluğa. gülmeye hasret çehreler gülümseyecek ,yetmeyecek gülümsemek ,kahkahalar atacak umut var oldukça .ümidini yitirmedikçe..........

2 Kasım 2010 Salı

korkulu rüya

sağlık ocağına ilaçlarımı yazdırmaya gittim biraz bekledikten sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktorunhiç gülümsemediğini farkettim ben çok önemsiyorum güler yüzlü olmayı böyle surat asarak nasıl yardım edebilir ki insanlara diye düşünürken sorular sormaya başladı bayan hekim ben söyledikçe problemlerimi karşımdaki dahiliye doktoru bir psikoloğ gibi rahatlattı beni biraz önceki düşüncelerim den dolayı üzüldüm korkulu bir düş gördüm uyandım bitti her şey diye düşün dedi bana bakış açısı çok önemli muhakkak sessizce birazda suçlu suçlu dinledim doktoru

25 Ekim 2010 Pazartesi

çekememezlik

anlayamıyorum insanları neden bir başkasını kıskanıyorlar kıskançlık yakın çevrede akrabalar arasında daha çok oluyor herhalde gelin görümce oturuyor şakalaşıp gülüşürken telefonu çalıyor görümcenin telefondaki abla yani gelinin diğer görümcesi iki kızkardeş konuşurken ertesi gün ablasına gideceğini öğrenen yengenin keyfi kaçar gibi oluyor görümce bunu anlıyor tamam diyor yenge benim işim var ben çıkıyorum görümce düşüncelerinde haklı olduğuna kanaat getiriyor üzülüyor neden böyle yapıyorlarki beni bir türlü rahat bırakmıyorlar ben onlara ne yapıyorum ki

10 Ekim 2010 Pazar

hanımefendi

bir bayan bu kadarmı kibar görgülü alçakgönüllü olur. gözümü alamadım kendisinden , öyle güzel konuşuyorki ağzından bal akıyor derler ya öyle .üç yaşlarında evlatlık vermişler halasına. halasına anne eniştesine baba demiş. anne ve babası olmadığını biliyormuş aslında ,söylemişler kendisine, o kadar sevgi vermişlerki anlatırken gözleri gülüyor. çok iyi yetiştirmişler. tam bir hanımefendi. büyütmüşler evlendirmişler. üç çocuğu olmuş .laf arasında kalabalıktaki kadınlardan biri sordu enişte baba ve hala anne ölünce onların evleri arsaları yani mal varlıkları kime kalacak..beni beslediler büyüttüler ben nufusta hala öz anne babamın üstüne kayıtlıyım bir hak talep edemem ki dedi kadın,, ben yüzlerine gelemem beni de düşünün diyemem .diyebilecek kadar harika bir hanımefendi.

19 Eylül 2010 Pazar

mutluluk

çocuklar gibi şen şakrak dolaşıyorum bu aralar istediğim mobilyaları alabildim sonunda çok şükür gidip gelip bakıyorum oturuyorum salonumda içim garip bir mutlulukla kıpır kıpır