13 Aralık 2010 Pazartesi

hatırdakiler

babamı çok az hatırlıyorum oysa vefat ettiğinde 8 yaşındaydım sürekli çalıştığından belkide . hafızam duruyor ,sanki silinmiş, hiç anı yok. çok sakin ,efendi kimseye zararı olmayan, kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan, haddinden fazla çekingen kendi halinde biriymiş babacığım, Allah rahmet etsin, mekanı cennet olsun ,inşaallah oturduğumuz eve basamaklarla çıkılıyordu ben o basamaklarda oturuyorum üç beş kızla oynuyoruz babam merdivenlerden iniyor yanımızdan geçip gidecek zannediyorum elini uzatıyor başımı okşuyor. çocuk halimle öyle hoşuma gitti öyle mutlu oldum ki duygularımı anlatamam. sadece başımı okşadığı haliyle hatırlıyorum babamı, aradan yıllar geçtiği halde hep aklıma gelir sanki bu günmüş gibi heyecanlanır mutlu olurum

10 Aralık 2010 Cuma

hatırdakiler

bir kamyonetin üstündeyim
ağlıyorum
korkudan .
yanıldığımı beni aşağıya indirdiklerinde anlıyorum,
susuyorum .
bu kadar. başka bir şey yok hafızamda. beni aşağıya indirenin bile kim olduğunu hatırlamıyorum
yıl 1970
4 yaşındaymışım istanbul a göç ettiğimizde

9 Aralık 2010 Perşembe

hatırdakiler

köydeyiz düşündüğüm zaman çok garibime gidiyor ama köy evimizin içinide hiç hatırlamıyorum evin önündeyiz yine üç dört kızla birlikte oynuyoruz evimizin önünü köy yolunu çok iyi hatırlıyorum bazen anlatıyorum anneme ve ablamlara gülüyorlar bana çok küçüktün istanbula taşınırken hatırlayamazsın biz bir şeyler konuşuyoruz ya kafanda kurarsın diyorlar bana fakat ben çok iyi hatırlıyorum hatta sinirlendim çok kızdırdılar beni resmini çizeyim dedim size evimizi köyümüzün yolunu amcamın arka bahçesini tamam çiz bakalım . hiç b zorluk çekmeden evimizi hafif verev geçen yolu amcamın arka bahçesini gördüklerinde hayret ettiler

hatırdakiler

hafif yokuş yeşillik bir yer . 4, 5 yaşlarında olmalıyız 196o yıllar . yayladayız galiba . yayla evimizi hiç hatırlamıyorum , düşünüyorum , zihnim boş ... üç dört kızla birlikte oynuyoruz küçük kırık kırmızı tuğla parçaları taşlara sürterek yuvarlak şekil veriyoruz hatta ortasına da delik açıyoruz bulduğumuz ağaç dallarını aralarından geçirerek araba yapıyoruz o zamana kadar hiç araba gördüm mü hatırlamıyorum ayrıca kızlar bebekle oynar derler biz neden tekerleklerle oynuyoruz hiç bir zaman çözemedim sanki bir fofoğraf karesi gibi aklımda .

4 Aralık 2010 Cumartesi

iç acıları

bir halam daha varmış
hiç tanıyamadığım . aslında beş halamın sadece ikisini tanıyabildim .diğerleri ben tanıyamadan vefat etmişler, mekanları cennet olsun inşaallah .
babaannem arka arkaya 8 doğum etmiş .3 erkek 5 kız çocuğu olmuş, çok fakirlermiş ,çocuklarına iyi bakamıyormuş. köyün yaşlılarından biri kızlardan birini kasabada oturan varlıklı birine evlatlık verelim diye kandırmaya çalışmış .babannem çok direnmiş ,yoksulluk çekiyorsun biz büyütürüz istediğin zaman alırsın dilediğin zaman görürsün diyerek ikna etmişler babannemi.
bir daha gören olmamış o aileyi. imkanlar kısıtlı, insanlar cahil, ellerinden hiç bir şey gelmemiş, ailenin adını bile bilmiyorlar. bu kadar cahillik olurmu oluyormuş, çaresiz kabullenmişler tabi ama evlat unutulurmu.

daha sonra babannem yavaş yavaş aklını yitirmiş , ve akıl hastanesinde hayata veda etmiş . babannem öldükten bir sene sonra doğmuşum ben. annem anlatıyor onada babannem anlatırmış. bunları her konuştuğumuzda içim acır üzülürüm 3, 4 yaşlarında bir kız çocuğu gelir gözümün önüne elinden tutmak ona yanlız olmadığını onu düşünen seven her hatırlayışında içi burkulan bir yeğeninin olduğunu söylemek isterim . fakat nafile yok bulunamadı halam. halacım seni çok seviyorum görmesemde inan çok seviyorum

7 Kasım 2010 Pazar

gülmeye hasret çehreler

gülmeye hasret çehreler . hep güzel bir şey olsun diye beklerler hayatlarında , umutsuz ve mutsuz geçen çok uzun süren bir kış mevsiminden sonra baharı beklerler ,gelecektir bahar, kışlar uzun sürsede güneş yüzünü gösterecek,yer yüzü ısındıkça içleri ısınacak , ağaçlar çiçeğe durub verirken tomurcuklarını, gülmeye hasret çehrelerde yumuşayacak, yanaklar acılacak kasılmış sinirler çatık kaşlar bırakacak dayanamayacak yorgunluğa. gülmeye hasret çehreler gülümseyecek ,yetmeyecek gülümsemek ,kahkahalar atacak umut var oldukça .ümidini yitirmedikçe..........

2 Kasım 2010 Salı

korkulu rüya

sağlık ocağına ilaçlarımı yazdırmaya gittim biraz bekledikten sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktorunhiç gülümsemediğini farkettim ben çok önemsiyorum güler yüzlü olmayı böyle surat asarak nasıl yardım edebilir ki insanlara diye düşünürken sorular sormaya başladı bayan hekim ben söyledikçe problemlerimi karşımdaki dahiliye doktoru bir psikoloğ gibi rahatlattı beni biraz önceki düşüncelerim den dolayı üzüldüm korkulu bir düş gördüm uyandım bitti her şey diye düşün dedi bana bakış açısı çok önemli muhakkak sessizce birazda suçlu suçlu dinledim doktoru