hafta sonu yine kavga ederek geçti .
sağ olsun oğlum sürekli çıngar çıkarır.
cumartesi günü işe gitmiyor.
sabah kalktı, kahvaltısını hazırladım ,yedi . ps nin başın çekildi. sesi soluğu çıkmıyor. işlerimi yaptım , dışarı alışverişe gittim. bir iki saat sonra döndüğümde dış kapıyı açtığım anda yukarıda ki gürülttü ürküttü beni, seslendim ne varrrrrrrrrrr diye kaba bir şekilde bağırıyordu oğlum .endişelenerek yukarı çıktım dışarı çıkıyordu . ne aradıysa bütün evi ayağa kaldırmış ,kendi dolabındaki tüm giysileri yere yığmıştı. söylenerek kaldırdım çamaşırları, düzelttim ortalığı . bir kaç saat sonra geldiğinde hiç bir şey söylemedim. alışmıştım hep yapıyordu bunu ertesi gün kalktı yine birşey arıyordu .
ne arıyorsun
diye sorduğumda fotoğraf makinesini aradığını söyledi. bir taraftan aranıyor bir taraftan da söyleniyordu. kendi odasını ablasının odasını abartmıyorum mutfak dolaplarını çekmeceleri karıştırıyordu.
ablanı ara
belki o götürmüştür diye ısrar ettiğim halde bir türlü aramadı ,
salona geçti konsolu karıştırdı. salonda nadir kullandığım eşyaları koyduğum şifonyeri karıştırmaya başlayınca daha fazla dayanamadım
yeter artık nedir bu yaptığın rezillik dün de her tarafı alt üst ettin yapma bunu oğlum dayanamıyorum, görüyorsun yapamıyorum , başa çıkamıyorum eskisi gibi gücüm kuvvetim yok diye ağlamayla karışık bağırmaya başladım . hiç de hoş olmayan kelimelerle karşılık verdi. aklıma bile getirmek istemiyorum yemin ettim benden özür dilemediği süre onunla konuşmayacağım
22 Aralık 2010 Çarşamba
21 Aralık 2010 Salı
insan dilinin altında saklıdır
insan dilinin altında saklıdır.
bu söz kime ait bilmiyorum.
ilk duyduğumda şaşırdım ,hatta afalladım ne güzel söylemiş,
ne akıllı bir insanmış.
aklıma basit bir olay karşısında söven sayan insanlar geldi, hiç bir şey düşünmeden karşısındaki kişinin haklı yada haksız olduğuna bakmadan sözleriyle inciten kıran üstelik buna hiç aldırmayan kişiler........ dilinin altındaki gerçek kimliğini istemese de ortaya çıkarıyor
kendi adıma davranışlarımı sorguladığımda böyle olmadığım için sevinç duydum ne kadar sinirlenirsen sinirleneyim karşmdaki kişiyi kırmamak incitmemek adına elimden geldiğince kötü kelimeler beddualar aşağılamalar çıkmaz dilimden elhamdulillah müslüman demek dilinden elinden emin olmak demek. kişi kendini beğenmemeli ben dememeli ben mükemmelim ben çok iyiyim dememeli nasıl ki insan dilinin altında saklıdır demişler istemese de saklı gerçekler çıkıyor ortaya
bu söz kime ait bilmiyorum.
ilk duyduğumda şaşırdım ,hatta afalladım ne güzel söylemiş,
ne akıllı bir insanmış.
aklıma basit bir olay karşısında söven sayan insanlar geldi, hiç bir şey düşünmeden karşısındaki kişinin haklı yada haksız olduğuna bakmadan sözleriyle inciten kıran üstelik buna hiç aldırmayan kişiler........ dilinin altındaki gerçek kimliğini istemese de ortaya çıkarıyor
kendi adıma davranışlarımı sorguladığımda böyle olmadığım için sevinç duydum ne kadar sinirlenirsen sinirleneyim karşmdaki kişiyi kırmamak incitmemek adına elimden geldiğince kötü kelimeler beddualar aşağılamalar çıkmaz dilimden elhamdulillah müslüman demek dilinden elinden emin olmak demek. kişi kendini beğenmemeli ben dememeli ben mükemmelim ben çok iyiyim dememeli nasıl ki insan dilinin altında saklıdır demişler istemese de saklı gerçekler çıkıyor ortaya
14 Aralık 2010 Salı
evlilik yıldönümü
dün benim 30. evlilik yıldönümümdü
hayat ne kadar çabuk geçiyor
dile kolay
30 yıl
zamanın kolay geçmesine karşılık , geçen yıllar büyük zorluklarla sıkıntılarla geçti
sabah kahvaltıda hatırlattım eşime
umursamadı.
ama ben her zaman olduğu gibi umut ettim akşam geldiğinde hatırlar.
30 yılda, sadece bir kere bana bir demet karanfil aldı
oda kızımın hatırlatması artı heralde ben rahatsızım diye
bir kere bile hatırlamadı
ben ondan sırça saraylar, pırlantalar, gümüşler istemiyorum ki, sadece hatırlasın . akşam geldiğinde çiçek bile getirmesine gerek yok
geldiğinde kucaklasa, sarılsa bana yalandanda olsa güzel kelimeler söylese ne olur akşam eve geldiğinde, mutfakta yemek yapıyordum
yanıma geldi bir kötü huyun var şu yemeği vaktnde yapsan ne olur diye söylendi
ne umut ediyordum ne buldum üzülmedim alışmıştım
her zaman söyler kendisi ben hassas bir insanım diye hassasiyet bu mu
sinirlenmek bağırmak çağırmak kavga etmek isterdim
am elime ne geçecek
kendimi harab edecektim
yemeğini hazırladım, yedi kendi işlerine daldı .
bende kendi işlerime
şaşırdım kendime çok üzülmemiştim
insan herşeye alışıyor
iç acılarına bile.
hayat ne kadar çabuk geçiyor
dile kolay
30 yıl
zamanın kolay geçmesine karşılık , geçen yıllar büyük zorluklarla sıkıntılarla geçti
sabah kahvaltıda hatırlattım eşime
umursamadı.
ama ben her zaman olduğu gibi umut ettim akşam geldiğinde hatırlar.
30 yılda, sadece bir kere bana bir demet karanfil aldı
oda kızımın hatırlatması artı heralde ben rahatsızım diye
bir kere bile hatırlamadı
ben ondan sırça saraylar, pırlantalar, gümüşler istemiyorum ki, sadece hatırlasın . akşam geldiğinde çiçek bile getirmesine gerek yok
geldiğinde kucaklasa, sarılsa bana yalandanda olsa güzel kelimeler söylese ne olur akşam eve geldiğinde, mutfakta yemek yapıyordum
yanıma geldi bir kötü huyun var şu yemeği vaktnde yapsan ne olur diye söylendi
ne umut ediyordum ne buldum üzülmedim alışmıştım
her zaman söyler kendisi ben hassas bir insanım diye hassasiyet bu mu
sinirlenmek bağırmak çağırmak kavga etmek isterdim
am elime ne geçecek
kendimi harab edecektim
yemeğini hazırladım, yedi kendi işlerine daldı .
bende kendi işlerime
şaşırdım kendime çok üzülmemiştim
insan herşeye alışıyor
iç acılarına bile.
13 Aralık 2010 Pazartesi
hatırdakiler
babamı çok az hatırlıyorum oysa vefat ettiğinde 8 yaşındaydım sürekli çalıştığından belkide . hafızam duruyor ,sanki silinmiş, hiç anı yok. çok sakin ,efendi kimseye zararı olmayan, kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan, haddinden fazla çekingen kendi halinde biriymiş babacığım, Allah rahmet etsin, mekanı cennet olsun ,inşaallah oturduğumuz eve basamaklarla çıkılıyordu ben o basamaklarda oturuyorum üç beş kızla oynuyoruz babam merdivenlerden iniyor yanımızdan geçip gidecek zannediyorum elini uzatıyor başımı okşuyor. çocuk halimle öyle hoşuma gitti öyle mutlu oldum ki duygularımı anlatamam. sadece başımı okşadığı haliyle hatırlıyorum babamı, aradan yıllar geçtiği halde hep aklıma gelir sanki bu günmüş gibi heyecanlanır mutlu olurum
10 Aralık 2010 Cuma
hatırdakiler
bir kamyonetin üstündeyim
ağlıyorum
korkudan .
yanıldığımı beni aşağıya indirdiklerinde anlıyorum,
susuyorum .
bu kadar. başka bir şey yok hafızamda. beni aşağıya indirenin bile kim olduğunu hatırlamıyorum
yıl 1970
4 yaşındaymışım istanbul a göç ettiğimizde
ağlıyorum
korkudan .
yanıldığımı beni aşağıya indirdiklerinde anlıyorum,
susuyorum .
bu kadar. başka bir şey yok hafızamda. beni aşağıya indirenin bile kim olduğunu hatırlamıyorum
yıl 1970
4 yaşındaymışım istanbul a göç ettiğimizde
9 Aralık 2010 Perşembe
hatırdakiler
köydeyiz düşündüğüm zaman çok garibime gidiyor ama köy evimizin içinide hiç hatırlamıyorum evin önündeyiz yine üç dört kızla birlikte oynuyoruz evimizin önünü köy yolunu çok iyi hatırlıyorum bazen anlatıyorum anneme ve ablamlara gülüyorlar bana çok küçüktün istanbula taşınırken hatırlayamazsın biz bir şeyler konuşuyoruz ya kafanda kurarsın diyorlar bana fakat ben çok iyi hatırlıyorum hatta sinirlendim çok kızdırdılar beni resmini çizeyim dedim size evimizi köyümüzün yolunu amcamın arka bahçesini tamam çiz bakalım . hiç b zorluk çekmeden evimizi hafif verev geçen yolu amcamın arka bahçesini gördüklerinde hayret ettiler
hatırdakiler
hafif yokuş yeşillik bir yer . 4, 5 yaşlarında olmalıyız 196o yıllar . yayladayız galiba . yayla evimizi hiç hatırlamıyorum , düşünüyorum , zihnim boş ... üç dört kızla birlikte oynuyoruz küçük kırık kırmızı tuğla parçaları taşlara sürterek yuvarlak şekil veriyoruz hatta ortasına da delik açıyoruz bulduğumuz ağaç dallarını aralarından geçirerek araba yapıyoruz o zamana kadar hiç araba gördüm mü hatırlamıyorum ayrıca kızlar bebekle oynar derler biz neden tekerleklerle oynuyoruz hiç bir zaman çözemedim sanki bir fofoğraf karesi gibi aklımda .
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)