hastane koridorunda bekliyorum
göz doktoruna geldim
iki gün önce yapılan ultrason un sonucunu almaya gitti kızım
sonucu alıp onkoloji doktoruna gösterecek
bekliyorum
epey bir zaman geçti
yada bana öyle geldi
kızım gecikti
endişelendim
kızdım kendime
rahat ol diye geçirdim içimden
sıram geldi içeri girdim
muayeneden sonra gözlerinde hiç bir problem yok dedi doktor
aynen 6 ay önceki söylediği gibi
doktor bey ben neden rahatsızım o zaman
yapılabilecek birşey yok gözleriniz mükemmel
doktorla konuşurken kızım içeri girdi
yapılan ultrason sonuçlarını göz doktoruna da gösterdik
benim branşımla ilgili değil haklısınız doktor bey onkoloji endokrine görünmemiz gerektiğini söyledi zaten dedi kızım
çıktık endokrin doktoru ultrason sonuçlarını inceledi beni muayene etti
üç yerden biopsi yapılması gerektiğini söyledi
moralim bozuldu
keyfim kaçtı
eve döndük
iki aydır beslenmeme dikkat eden kilo vermeye çalışan ben
bıraktım herşeyi
ne bulduysam yedim
keyfim yerine geldimi
moralim düzeldi mi
hayır
yarınlar hayır getirir hepimize inşaallah
10 Ocak 2011 Pazartesi
9 Ocak 2011 Pazar
hatırdakiler
sene 1974
adi tahtadan yapılmış küçük bir masanın altındayım
etrafım kalabalık
anlamaya çalışıyorum neresi burası
ağlıyorum
8 yaşındayım
babam vefat etmiş
o ana kadar başka bir şey hatırlamıyorum
babam neden hasta, oldu hastanede bir hafta kalmış , annem yanında kaldımı, babamın vefat haberini nasıl aldık
hafızamda hiçbir şey yok
o masanın altında ağladığımı hatırlıyorum
o gün kalabalık dağıldı
ertesi gün beni ve küçük kardeşimi bir akrabamızın evine bıraktılar
babamın cenazesini kaldırdılar
bulunduğumuz ev dayımın evi imiş
sonradan öğrendim
annem 7 çocukla 35 yaşında dul kalınca, dayım annemi ve bizleri alarak getirmiş yanına .
evinin bir odasını bölmüş
bizi oraya yerleştirmiş
Allah razı olsun
eskiden insanlar vefalılarmış
şimdi olsa kardeşler yapmaz , böyle güzel davranışlar
kardeşler yapmak istesede eşleri izin vermez
sağ olasın dayıcığım
seni çok takdir ediyorum
seni çok seviyorum
adi tahtadan yapılmış küçük bir masanın altındayım
etrafım kalabalık
anlamaya çalışıyorum neresi burası
ağlıyorum
8 yaşındayım
babam vefat etmiş
o ana kadar başka bir şey hatırlamıyorum
babam neden hasta, oldu hastanede bir hafta kalmış , annem yanında kaldımı, babamın vefat haberini nasıl aldık
hafızamda hiçbir şey yok
o masanın altında ağladığımı hatırlıyorum
o gün kalabalık dağıldı
ertesi gün beni ve küçük kardeşimi bir akrabamızın evine bıraktılar
babamın cenazesini kaldırdılar
bulunduğumuz ev dayımın evi imiş
sonradan öğrendim
annem 7 çocukla 35 yaşında dul kalınca, dayım annemi ve bizleri alarak getirmiş yanına .
evinin bir odasını bölmüş
bizi oraya yerleştirmiş
Allah razı olsun
eskiden insanlar vefalılarmış
şimdi olsa kardeşler yapmaz , böyle güzel davranışlar
kardeşler yapmak istesede eşleri izin vermez
sağ olasın dayıcığım
seni çok takdir ediyorum
seni çok seviyorum
6 Ocak 2011 Perşembe
yalnızlık
yapayalnızım
sanki dünya evin içinden ibaret
kulağım o kadar ağırlaşmış ki
hiç bir şey duyamıyorum
bir çıtırdı bile
pencereler pvc
o yüzden olmalı diye geçiriyorum içimden
kendi aleminde yapayanlız yaşayan biri gibi
geziniyorum
odadan salona
banyodan mutfağa
ne kadar boş yaşam dedikleri şey
bir nefeslik
sanki dünya evin içinden ibaret
kulağım o kadar ağırlaşmış ki
hiç bir şey duyamıyorum
bir çıtırdı bile
pencereler pvc
o yüzden olmalı diye geçiriyorum içimden
kendi aleminde yapayanlız yaşayan biri gibi
geziniyorum
odadan salona
banyodan mutfağa
ne kadar boş yaşam dedikleri şey
bir nefeslik
4 Ocak 2011 Salı
imtihan
mal ve evladı imtihan için vermiş yaradan
ama ne imtihan
tartışmamızın üzerinden 15 gün geçti
ses soluk yok oğlumdan
bekliyorum
umuyorum ki özür dilesin
iş dönüşü eve geliyor, yemeğini kendi koyup yiyor
hiç bir şey istemiyor
ben yine de kıyamıyorum ,çamaşırlarını yıkayıp , ütüsünü akşamdan yapmaya çalışıyorum.
akşamdan yapmazsam, beni çağırmadan ne bulursa onu giyip gidiyor
ütüsüne bile dikkat etmiyor, iş yerinde konum olarak lider kendisi arkasından kötü şeyler söylerler diye annelik duygularım elvermiyor.
bir taraftanda ev halkıyla sürekli onun işlerini yapmamam konusunda tartışmakla geçiyor günler
yemin ettiğimden konuşamıyorum
mevlaya yalvarırken dualarımda
yarabbi benim içimden kini nefreti yok et , kimseye karşı kin barındırma içimde diye dua ediyorum
ALLAH dualarımı kabul etti
içimde hiç kimseye karşı kin barındıramıyorum
canım
ne olur
üzme beni
özür dilesen annecim affet desen
zaten ben seni affettim
yeminliyim biliyorsun
yarabbi
akıl ver
fikir ver, sağlıklı düşünebilmeyi nasip et
annesini babasını sevip sayan hayırlı evlatlardan eyle
ama ne imtihan
tartışmamızın üzerinden 15 gün geçti
ses soluk yok oğlumdan
bekliyorum
umuyorum ki özür dilesin
iş dönüşü eve geliyor, yemeğini kendi koyup yiyor
hiç bir şey istemiyor
ben yine de kıyamıyorum ,çamaşırlarını yıkayıp , ütüsünü akşamdan yapmaya çalışıyorum.
akşamdan yapmazsam, beni çağırmadan ne bulursa onu giyip gidiyor
ütüsüne bile dikkat etmiyor, iş yerinde konum olarak lider kendisi arkasından kötü şeyler söylerler diye annelik duygularım elvermiyor.
bir taraftanda ev halkıyla sürekli onun işlerini yapmamam konusunda tartışmakla geçiyor günler
yemin ettiğimden konuşamıyorum
mevlaya yalvarırken dualarımda
yarabbi benim içimden kini nefreti yok et , kimseye karşı kin barındırma içimde diye dua ediyorum
ALLAH dualarımı kabul etti
içimde hiç kimseye karşı kin barındıramıyorum
canım
ne olur
üzme beni
özür dilesen annecim affet desen
zaten ben seni affettim
yeminliyim biliyorsun
yarabbi
akıl ver
fikir ver, sağlıklı düşünebilmeyi nasip et
annesini babasını sevip sayan hayırlı evlatlardan eyle
30 Aralık 2010 Perşembe
pazar dönüşü karşılaştım kendisiyle
dişi ağrıyormuş
sağlık ocağına gitmiş ilaç yazdırmaya hoş yazdıramamış ya
apse yapan dişinden dolayı sızlanarak konuşuyordu
elimizdeki sebze poşetlerini bırakıp azıcık dinlendiğimizde konuşmaya devam ettik
havadan sudan eşlerden memleketten kaynanadan televizyondaki dizilerden komşulardan çocuklardan okuldan o kadar değişik konulardan konuştuk ki duygularımı ifade ettim kendisine
harika bir şey
değilmi arkadaşım ne ben seni tanıyorum
ne sen beni daha önce gördün
yarım saat olacak nerdeyse konuşuyoruz
sanki yıllardır tanışıyoruz ve uzun zamandır görüşmüyormuş gibi ayrılmak istemiyorum sohbetimiz bitmesin istiyorum
dediğimde
gülümsedi
fatma imiş adı
çok güzel dedim peygamberimizin kızının ismi
sohbet devam ediyor
konuşulacaklar bitmiyor
vakit dar
Allaha emanet diyerek vedalaştık
dişi ağrıyormuş
sağlık ocağına gitmiş ilaç yazdırmaya hoş yazdıramamış ya
apse yapan dişinden dolayı sızlanarak konuşuyordu
elimizdeki sebze poşetlerini bırakıp azıcık dinlendiğimizde konuşmaya devam ettik
havadan sudan eşlerden memleketten kaynanadan televizyondaki dizilerden komşulardan çocuklardan okuldan o kadar değişik konulardan konuştuk ki duygularımı ifade ettim kendisine
harika bir şey
değilmi arkadaşım ne ben seni tanıyorum
ne sen beni daha önce gördün
yarım saat olacak nerdeyse konuşuyoruz
sanki yıllardır tanışıyoruz ve uzun zamandır görüşmüyormuş gibi ayrılmak istemiyorum sohbetimiz bitmesin istiyorum
dediğimde
gülümsedi
fatma imiş adı
çok güzel dedim peygamberimizin kızının ismi
sohbet devam ediyor
konuşulacaklar bitmiyor
vakit dar
Allaha emanet diyerek vedalaştık
sıkıntı
huzursuzum
sabır diyorum
söz geçiremiyorum kendime
çocuklar beni çok sinirlendiriyorlar
anlamaya çalışıyorum
olmuyor
başaramıyorum
ne yapacağımı şaşırdım artık
avrupalıları hep eleştiririz çocuklarını yetişkin olduktan sonra ayrı ev açtıkları için ,çocuklar büyüdükçe hak verir oldum onlara sözüm geçmiyor çocuklarıma artık büyüdüler ayrı bir insan oldular birlikte yaşamak karşılıklı sevgi saygı anlayışla oluyor odalarını bile toplamıyorlar üstelik toplamama bile izin vermiyorlar bırak dağınık kalsın benim odam dokunma benim eşyalarıma karıştırıyosun sonra aradığım bir şeyi bulamıyorum diyorlar
demek ki diyorum büyüdüler kendi kendilerine olmak istiyorlar kendi evlerinde daha özgür ortamlarda yaşamak istiyorlar
mevlaya yalvarıyorum
dualarım hep sevdiklerime
çocuklarıma
ALLAHIM çocuklarımı iyi insanlarla karşılaştır
hayırlı birliktelikler
hayırlı eşler nasip eyle
sabır diyorum
söz geçiremiyorum kendime
çocuklar beni çok sinirlendiriyorlar
anlamaya çalışıyorum
olmuyor
başaramıyorum
ne yapacağımı şaşırdım artık
avrupalıları hep eleştiririz çocuklarını yetişkin olduktan sonra ayrı ev açtıkları için ,çocuklar büyüdükçe hak verir oldum onlara sözüm geçmiyor çocuklarıma artık büyüdüler ayrı bir insan oldular birlikte yaşamak karşılıklı sevgi saygı anlayışla oluyor odalarını bile toplamıyorlar üstelik toplamama bile izin vermiyorlar bırak dağınık kalsın benim odam dokunma benim eşyalarıma karıştırıyosun sonra aradığım bir şeyi bulamıyorum diyorlar
demek ki diyorum büyüdüler kendi kendilerine olmak istiyorlar kendi evlerinde daha özgür ortamlarda yaşamak istiyorlar
mevlaya yalvarıyorum
dualarım hep sevdiklerime
çocuklarıma
ALLAHIM çocuklarımı iyi insanlarla karşılaştır
hayırlı birliktelikler
hayırlı eşler nasip eyle
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)