16 Ocak 2011 Pazar

hatırdakiler

dayımın peşinden koşturuyoruz
babam vefat ettiğinde ben ikinci sınıf abim 4. sınıftaydık
yeni okula kayıt yaptırmamız gerekiyormuş
dayıcım sağa sola koşturarak yaptırdı işlemlerimizi
abimi ve beni bırakıp gitti
görevlinin arkasına katarak gönderdiler yeni sınıfıma
heyecanlıydım
ürkek ve korkak bir şekilde girdim içeri
öğretmenim bayandı
adımı , kaç kardeş olduğumuzu, neden sene ortasında okul değiştirdiğimi sordu
nasıl cevap verdiğimi hatırlayamıyorum
o günden aklımda kalan
sadece
korkudan mı heyecandan mı
bilmiyorum
bacaklarımın zangır zangır titrediği
ellerimle sıkıca
bastırdığım halde titremesine engel olamadığım
hayatımın hiç bir döneminde bir daha bacaklarım öyle titremedi

11 Ocak 2011 Salı

hastane

hastanedeyiz
bekliyorum
endişelenmemek için ne kadar uğraşsamda engel olamıyorum
acı çekerim düşüncesiyle korkuyorum
bir gün önceden alındı randevu
hazırlıklar yapıldı
sonunda biopsi için içeri girdim
endişelerimi doktora söyledim
korkuyorum
neden anestezi yapmıyorsunuz
gerek yok dedi doktor,
ne kadar uyuşturmaya çalışsakta nodüller uyuşmuyor
bu işlemi hep böyle uyguluyoruz
endişelenme
herkes dayanıyormuş sende dayanırsın
üstelik
burası ülkenin en iyi hastanelerinden biri
ağrılı bir operasyon olsa muhakkak anestezi uygularlar
on dakikada biter demişlerdi
birbuçuk saat içerde kaldım
çok canım yandı
korktuğumdan daha ağrılıymış
işlem bitti
daha sonra biopsiyi isteyen doktora uğradım
kandırdınız beni
hani on saniyelik bir olaydı
hekim özür diledi
hastaların tepkileri farklı oluyor bazı hasta hiç acı hissetmiyor siz kastınız vucudunuzu herhalde yoksa acıveren bir işlem değil eve döndük oğlum birşeyler hazırladı birlikte yedik tv ye daldım sedirin üzerinde uyumuşum

hastanede

10 Ocak 2011 Pazartesi

hastane

hastane koridorunda bekliyorum
göz doktoruna geldim
iki gün önce yapılan ultrason un sonucunu almaya gitti kızım
sonucu alıp onkoloji doktoruna gösterecek
bekliyorum
epey bir zaman geçti
yada bana öyle geldi
kızım gecikti
endişelendim
kızdım kendime
rahat ol diye geçirdim içimden
sıram geldi içeri girdim
muayeneden sonra gözlerinde hiç bir problem yok dedi doktor
aynen 6 ay önceki söylediği gibi
doktor bey ben neden rahatsızım o zaman
yapılabilecek birşey yok gözleriniz mükemmel
doktorla konuşurken kızım içeri girdi
yapılan ultrason sonuçlarını göz doktoruna da gösterdik
benim branşımla ilgili değil haklısınız doktor bey onkoloji endokrine görünmemiz gerektiğini söyledi zaten dedi kızım
çıktık endokrin doktoru ultrason sonuçlarını inceledi beni muayene etti
üç yerden biopsi yapılması gerektiğini söyledi
moralim bozuldu
keyfim kaçtı
eve döndük
iki aydır beslenmeme dikkat eden kilo vermeye çalışan ben
bıraktım herşeyi
ne bulduysam yedim
keyfim yerine geldimi
moralim düzeldi mi
hayır
yarınlar hayır getirir hepimize inşaallah

9 Ocak 2011 Pazar

hatırdakiler

sene 1974
adi tahtadan yapılmış küçük bir masanın altındayım
etrafım kalabalık
anlamaya çalışıyorum neresi burası
ağlıyorum
8 yaşındayım
babam vefat etmiş
o ana kadar başka bir şey hatırlamıyorum
babam neden hasta, oldu hastanede bir hafta kalmış , annem yanında kaldımı, babamın vefat haberini nasıl aldık
hafızamda hiçbir şey yok
o masanın altında ağladığımı hatırlıyorum
o gün kalabalık dağıldı
ertesi gün beni ve küçük kardeşimi bir akrabamızın evine bıraktılar
babamın cenazesini kaldırdılar
bulunduğumuz ev dayımın evi imiş
sonradan öğrendim
annem 7 çocukla 35 yaşında dul kalınca, dayım annemi ve bizleri alarak getirmiş yanına .
evinin bir odasını bölmüş
bizi oraya yerleştirmiş
Allah razı olsun
eskiden insanlar vefalılarmış
şimdi olsa kardeşler yapmaz , böyle güzel davranışlar
kardeşler yapmak istesede eşleri izin vermez
sağ olasın dayıcığım
seni çok takdir ediyorum
seni çok seviyorum

6 Ocak 2011 Perşembe

yalnızlık

yapayalnızım
sanki dünya evin içinden ibaret
kulağım o kadar ağırlaşmış ki
hiç bir şey duyamıyorum
bir çıtırdı bile
pencereler pvc
o yüzden olmalı diye geçiriyorum içimden
kendi aleminde yapayanlız yaşayan biri gibi
geziniyorum
odadan salona
banyodan mutfağa
ne kadar boş yaşam dedikleri şey
bir nefeslik

4 Ocak 2011 Salı

imtihan

mal ve evladı imtihan için vermiş yaradan
ama ne imtihan
tartışmamızın üzerinden 15 gün geçti
ses soluk yok oğlumdan
bekliyorum
umuyorum ki özür dilesin
iş dönüşü eve geliyor, yemeğini kendi koyup yiyor
hiç bir şey istemiyor
ben yine de kıyamıyorum ,çamaşırlarını yıkayıp , ütüsünü akşamdan yapmaya çalışıyorum.
akşamdan yapmazsam, beni çağırmadan ne bulursa onu giyip gidiyor
ütüsüne bile dikkat etmiyor, iş yerinde konum olarak lider kendisi arkasından kötü şeyler söylerler diye annelik duygularım elvermiyor.
bir taraftanda ev halkıyla sürekli onun işlerini yapmamam konusunda tartışmakla geçiyor günler
yemin ettiğimden konuşamıyorum
mevlaya yalvarırken dualarımda
yarabbi benim içimden kini nefreti yok et , kimseye karşı kin barındırma içimde diye dua ediyorum
ALLAH dualarımı kabul etti
içimde hiç kimseye karşı kin barındıramıyorum
canım
ne olur
üzme beni
özür dilesen annecim affet desen
zaten ben seni affettim
yeminliyim biliyorsun
yarabbi
akıl ver
fikir ver, sağlıklı düşünebilmeyi nasip et
annesini babasını sevip sayan hayırlı evlatlardan eyle