27 Temmuz 2010 Salı

dönüş

huzur bulabilmek için gittiğim memleketten kaçarcasına geri döndüm . köye gideceğim ,sessiz sakin huzurlu günler geçireceğim hayaliyle gitmiştim. aslında yorgunluklarımı atarım diye umuyordum . umduğumu bulamadım günlerce süren ,beni bedenen ve ruhen yoran hastane günlerinden sonra köyümüzde huzur bulabileceğimi ummuştum . nafile .huzur aramakla bulunmuyor .anladım .nerede olduğun önemli değilmiş geç anladım . rahat ettiğin, seni rahatsız etmeyen insanların yanındaymış huzur. yer mekan önemli değilmiş ,sadece kişiler öne çıkıyor huzurda . şartlar önemli tabiki ama iyi yürekli aklı başında insanlarla birlikte daha huzurlu zamanlar geçirilebiliyormuş . anladım .ne işim var benim köyde ,evimde otururum daha iyi diyerek dönüş gününü iple çektim . çok şükür döndüm evime köyde kaldığım sürece hep canımı yaktı insanlar bana acıyan gözlerle baktılar. güya acıdıkları için her fırsatta hasta olduğumu hatırlattılar. her dakikada bu hastalıktan hayatını kaybedenler için hep birlikte ağlaştılar. azıcık yürüdüm yorma kendini sen hastasın dediler .yemek yedim dikkat et hastasın biliyorsun diye öğüt verdiler. ne yapalım allah verdi elimizden birşey gelmiyor diye her karşılaştığım insanlar akıllarınca teselli ettiler . kendilerince doğru oldığunu sandıkları fikirlerini benimle paylaşmaya çalışırlarsa kendimi daha iyi hissedeceğimi sandılar. su içme üşütürsün ,yorulma hasta olursun . sürekli konuştular beynimi yediler. halbuki ben hastalığımı unutmaya gitmiştim.ellerinden gelenin fazlasını yaparak bir dakika olsun unutturmadılar. hatıra fotoğraf istediler. hatıra giyecek isediler .sanki ben öleceğim onlar dünyaya kazık kalacaklar. ağlayamadım cevap veremedim üzüldüğümü söyleyemedim . nasihat ettiler, şöyle uyu ,böyle yemek ye , böyle yürü sanki ben akılsızım, aptalım ,düşünemiyorum ,aklım çalışmıyor. daha fazla dayanamadım kaçarak uzaklaştım .çok şükür döndüm huzurla dolu evime . varsın olsun yıkayacak çamaşır. varsın olsun evim dağınık. ev işlerimi bitirmesemde huzurla oturuyorum evimde. kimse karışmadan istediğimi yaparak. uyuyorum ,evimi topluyorum ,tembellik yapıyorum huzur kendi evimdeymiş uzaklarda arıyormuşum

19 Haziran 2010 Cumartesi

nihayet

nihayet sonuçları aldık elimize bir ayı aşkındır uğraşıyoruz hastanelerde evde oturmaya vakit yok tahliller tamogrofiler emarlar bitmek bilmedi bir türlü sonunda aldık elimize yapılan tetkiklerin sonuçlarını elhamdulillah olumlu hepside çok yoruldum gerçekten çok yoruldum uzaklaşmak kaçmak sessiz yerlere gitmek lazım huzur bulabilmek biraz olsun dinlenebilmek için köyümüze gideceğim ne kadar kalırım allah bilir

14 Haziran 2010 Pazartesi

yine mutfakta

oturuyoruz eşimle beraber . mutfaktayız . eşim gözümün içine bakıyor ,bense onunla gözgöze gelmemek için gayret ediyorum .ne düşündüğümü anlamaya çalışıyor herhalde .dayımın oğlunun vefatını öğrendik yarım saat önce . benim gibi rahatsızdı kemoterapisini tamamlayamadan vefat etti . ağlayamadım çok isterdim ağlayabilmeyi , üzüldüm sadece içim ezildi benim de sonum böylemi olacak bende gitgide daha kötü olacağım ve nihayet doktorlar ümidini kestiğinde alın götürün hastanızı yapılacak birşey kalmadı dediklerinde anlayabilecekmiyim. bana söylemeselerde sonumun geldiğini. anlarım diye düşünüyorum keşke anlayamasam keşke sezgilerim kuvvetli olmasa yada sonsuz ümüdim olsa inanmasam gerçekten inanmasam doktorlara, eşime gıpta ediyorum her zaman inandıklarına tam bir imanla inanıyor kayıtsız şartsız inanıyor bendede öyle olacak biliyorum inanmayacak doktorlara ne biliyor onlar diyecek en iyisini allah bilir diyecek ama yinede hastaneye muhtaç kalacak bir buçuk ay oldu dayımın oğlu hastanede yatıyordu ha bugün ha yarın ölecek derken en güzel günde ruhunu teslim etti büyük alimler bile allaha yalvarırlarmış üç ayların başlangıcı olan recep ayının girdiği gece ölebilmek için dayımın oğluna nasip oldu recebin girdiği gece hakkın rahmetine kavuştu allah rahmet etsin günahlarını affetsin kabir azabı çektirmesin

nihayet

günlerdir bekliyorum yapılan tetkikler çekilen emarların sonucunu nihayet alabildim günlerdir telefon başında oturuyorum sürekli telefon ediyorum görüntüleme merkezine çıktımı sonuçlarım diye ben ne kadar acele edersem ordakiler okadar rahatlar hayır cevabını alıyorum her defasında nihayet tamam çıktı alabilirsiniz yanıtını aldım alhamdulillah arzu ettiğimiz gibi temiz çıktı sonuçlar

5 Haziran 2010 Cumartesi

ben istemesemde beynimin en ücra köşelerinde çirit atıyor olumsuz düşünceler .yok etmek imkansız mı acaba . pozitif düşünceler gelmiyor değil aklıma ama nedendir kısa sürüyor bu hemen dağılıyor yok oluyorlar .kötü düşünceler baskın çıkıyor yok ediyor yiyip bitiriyorlar bütün iyi güzel olan ne varsa herşeyi.

hastane

günlerdir hastanelerdeyim . allah bu günümü aratmasın .15 gün önceydi başım çok ağrıyordu , yorgundum, herhalde o yüzdendir diye düşündüm. başım nadiren ağrırdı .epey bir ağrı çektikten sonra zorlukla uyudum sabah uyandığımda başımın ağrısı kesilmişti .sevindim yüzümü yıkadıktan sonra aynaya baktığımda anladımki gözlerimin içi kanlanmıştı herhalde dedim akşam bu nedenden ağrıyordu başım .... bir iki saat geçtikten sonra gözüm çok rahatsız etti beni dayanamıyordum hazırlandım ,hastaneye gittim bir sürü uğraştan sonra sıram gelip içeri girdiğimde doktor beni muayene koltuğuna bile oturtmadan ayakta hiç bir alet kullanmadan baktı gözlerime lenfoma akışı galiba dedi, arkadaşına seslendi hastasını muayene eden arkadaşı gözünün ucuyla bakarak evet haklısın diyerek onayladı. bir damla veriyorum sana 15 gün kullan gel dedi konuşmak istedim ,dinlemedi, tamam çıkabilirsin diyerek sıradaki hastayı aldı, hiçbirşey söyleyemedim çıktım mecburen. aklıma takılmıştı endişelenmiştim ertesi gün gözümün ağrısı ile uyandım hemen kalkıp sağa sola bakmadan telefonu elime aldım ,yakınımızdaki özel hastaneden randevu aldım .hemen hazırlanıp birlikte çıktık kızımla .okula gittiğini sanıyordum çok şükür dersi yokmuş beraber gittiğimizde doktor iyice muayene etti çektirmemiz gereken filmleri yazdı endişelendik .sonuçları götürdüğümüzde göz doktoru kendi bıranşı ile ilgili olmadığını onkoloji doktoruna gitmemiz gerektiğini söyledi o günden sonra sürekli hastanelerdeyim kan tahlilleri rontgen tomografi bir sürü araştırma sürekli sonuç bekliyorum yoruldum artık

31 Mayıs 2010 Pazartesi

2008

mutlu olmalıyım ,gülmeliyim. mutlu olmamak için hiç nedenim yok .kendimi avutmalıyım ,ama nasıl. oğullarım kızım beni seven eşim var. evim var, parasal sorunlarım yok, aklıma takılan hastalık .düşünmek istemesemde çıkmıyor aklımdan ,yenmeliyim bu hastalığı ,silmeliyim beynimden , yok etmeliyim bedenimden ,nefret etmeliyim bu illetten. bedenimdeki her zerresinden o beni değil ben onu bitirmeliyim .avunmak için meşgale bulmalıyım kendime, aslında meşgale bulmaya gerek yok üç çocuk ve eşim yeterince iş çıkarıyorlar o işler istemesende yapılıyor . elim ayağım tutuyor elhamdulillah .dayanılmaz ağrılarım yok .kimseye muhtaç olmadan kendime yetiyorum, çok şükür .şükrediyorum yaradana zor günler bitecek güzel günler gelecek inşaallah . bitecek bu sıkıntılar dayanabilme gücü ver Allahım .aşkını ver, sevgini ver , seni sevenlerin sana aşıkların sana layıkıyla kulluk edenlerin sevgisinden banada ver. sana kulluk edebilmek için sağlık ver sıhhat ver . namazlarımı aksatmamak için irade gücü ver. namaz aşkı kuran aşkı zikir aşkı ver. sen hastasın ibadet etmesen allah seni affeder diye beni kandırmaya çalışan şeytanı kahreyle . şeytanın şerrinden şeytanlaşmış insanların şerrinden beni ve ümmeti muhammedi koru yarabbi. şafii isminden şifalar ihsan eyle . yeryüzünde benim gibi bu illet hastalıktan çekenlere sen yardım et yarabbi. şifa için sebebler yarat. sen istersen her şey olur beni yaşattığın sürece elimi ayağımı aklımı fikrimi alma. kimselere muhtaç etme .senden başka kimseye yalvartma. acı bana allahım merhamet eyle AFFEYLE