25 Ekim 2010 Pazartesi
çekememezlik
anlayamıyorum insanları neden bir başkasını kıskanıyorlar kıskançlık yakın çevrede akrabalar arasında daha çok oluyor herhalde gelin görümce oturuyor şakalaşıp gülüşürken telefonu çalıyor görümcenin telefondaki abla yani gelinin diğer görümcesi iki kızkardeş konuşurken ertesi gün ablasına gideceğini öğrenen yengenin keyfi kaçar gibi oluyor görümce bunu anlıyor tamam diyor yenge benim işim var ben çıkıyorum görümce düşüncelerinde haklı olduğuna kanaat getiriyor üzülüyor neden böyle yapıyorlarki beni bir türlü rahat bırakmıyorlar ben onlara ne yapıyorum ki
10 Ekim 2010 Pazar
hanımefendi
bir bayan bu kadarmı kibar görgülü alçakgönüllü olur. gözümü alamadım kendisinden , öyle güzel konuşuyorki ağzından bal akıyor derler ya öyle .üç yaşlarında evlatlık vermişler halasına. halasına anne eniştesine baba demiş. anne ve babası olmadığını biliyormuş aslında ,söylemişler kendisine, o kadar sevgi vermişlerki anlatırken gözleri gülüyor. çok iyi yetiştirmişler. tam bir hanımefendi. büyütmüşler evlendirmişler. üç çocuğu olmuş .laf arasında kalabalıktaki kadınlardan biri sordu enişte baba ve hala anne ölünce onların evleri arsaları yani mal varlıkları kime kalacak..beni beslediler büyüttüler ben nufusta hala öz anne babamın üstüne kayıtlıyım bir hak talep edemem ki dedi kadın,, ben yüzlerine gelemem beni de düşünün diyemem .diyebilecek kadar harika bir hanımefendi.
19 Eylül 2010 Pazar
mutluluk
çocuklar gibi şen şakrak dolaşıyorum bu aralar istediğim mobilyaları alabildim sonunda çok şükür gidip gelip bakıyorum oturuyorum salonumda içim garip bir mutlulukla kıpır kıpır
21 Ağustos 2010 Cumartesi
tatmin olamama, bir doyumsusluk var üzerimde. memnun olamıyorum bir türlü halbuki hep şükrediyorum yaradana . kızıyorum kendime, söz geçiremiyorum beynime .saplantı oldu bende herhalde .sanki eve iki parça mobilya alsam daha bir rahat edeceğim sürekli bir araştırma içindeyim mobilya katologlarına bakıyorum dekorasyon dergileri alıyorum mağazaları dolaşıyorum neticede hiç bir istediğimi alamadan eve boş dönüyorum
27 Temmuz 2010 Salı
dönüş
huzur bulabilmek için gittiğim memleketten kaçarcasına geri döndüm . köye gideceğim ,sessiz sakin huzurlu günler geçireceğim hayaliyle gitmiştim. aslında yorgunluklarımı atarım diye umuyordum . umduğumu bulamadım günlerce süren ,beni bedenen ve ruhen yoran hastane günlerinden sonra köyümüzde huzur bulabileceğimi ummuştum . nafile .huzur aramakla bulunmuyor .anladım .nerede olduğun önemli değilmiş geç anladım . rahat ettiğin, seni rahatsız etmeyen insanların yanındaymış huzur. yer mekan önemli değilmiş ,sadece kişiler öne çıkıyor huzurda . şartlar önemli tabiki ama iyi yürekli aklı başında insanlarla birlikte daha huzurlu zamanlar geçirilebiliyormuş . anladım .ne işim var benim köyde ,evimde otururum daha iyi diyerek dönüş gününü iple çektim . çok şükür döndüm evime köyde kaldığım sürece hep canımı yaktı insanlar bana acıyan gözlerle baktılar. güya acıdıkları için her fırsatta hasta olduğumu hatırlattılar. her dakikada bu hastalıktan hayatını kaybedenler için hep birlikte ağlaştılar. azıcık yürüdüm yorma kendini sen hastasın dediler .yemek yedim dikkat et hastasın biliyorsun diye öğüt verdiler. ne yapalım allah verdi elimizden birşey gelmiyor diye her karşılaştığım insanlar akıllarınca teselli ettiler . kendilerince doğru oldığunu sandıkları fikirlerini benimle paylaşmaya çalışırlarsa kendimi daha iyi hissedeceğimi sandılar. su içme üşütürsün ,yorulma hasta olursun . sürekli konuştular beynimi yediler. halbuki ben hastalığımı unutmaya gitmiştim.ellerinden gelenin fazlasını yaparak bir dakika olsun unutturmadılar. hatıra fotoğraf istediler. hatıra giyecek isediler .sanki ben öleceğim onlar dünyaya kazık kalacaklar. ağlayamadım cevap veremedim üzüldüğümü söyleyemedim . nasihat ettiler, şöyle uyu ,böyle yemek ye , böyle yürü sanki ben akılsızım, aptalım ,düşünemiyorum ,aklım çalışmıyor. daha fazla dayanamadım kaçarak uzaklaştım .çok şükür döndüm huzurla dolu evime . varsın olsun yıkayacak çamaşır. varsın olsun evim dağınık. ev işlerimi bitirmesemde huzurla oturuyorum evimde. kimse karışmadan istediğimi yaparak. uyuyorum ,evimi topluyorum ,tembellik yapıyorum huzur kendi evimdeymiş uzaklarda arıyormuşum
19 Haziran 2010 Cumartesi
nihayet
nihayet sonuçları aldık elimize bir ayı aşkındır uğraşıyoruz hastanelerde evde oturmaya vakit yok tahliller tamogrofiler emarlar bitmek bilmedi bir türlü sonunda aldık elimize yapılan tetkiklerin sonuçlarını elhamdulillah olumlu hepside çok yoruldum gerçekten çok yoruldum uzaklaşmak kaçmak sessiz yerlere gitmek lazım huzur bulabilmek biraz olsun dinlenebilmek için köyümüze gideceğim ne kadar kalırım allah bilir
14 Haziran 2010 Pazartesi
yine mutfakta
oturuyoruz eşimle beraber . mutfaktayız . eşim gözümün içine bakıyor ,bense onunla gözgöze gelmemek için gayret ediyorum .ne düşündüğümü anlamaya çalışıyor herhalde .dayımın oğlunun vefatını öğrendik yarım saat önce . benim gibi rahatsızdı kemoterapisini tamamlayamadan vefat etti . ağlayamadım çok isterdim ağlayabilmeyi , üzüldüm sadece içim ezildi benim de sonum böylemi olacak bende gitgide daha kötü olacağım ve nihayet doktorlar ümidini kestiğinde alın götürün hastanızı yapılacak birşey kalmadı dediklerinde anlayabilecekmiyim. bana söylemeselerde sonumun geldiğini. anlarım diye düşünüyorum keşke anlayamasam keşke sezgilerim kuvvetli olmasa yada sonsuz ümüdim olsa inanmasam gerçekten inanmasam doktorlara, eşime gıpta ediyorum her zaman inandıklarına tam bir imanla inanıyor kayıtsız şartsız inanıyor bendede öyle olacak biliyorum inanmayacak doktorlara ne biliyor onlar diyecek en iyisini allah bilir diyecek ama yinede hastaneye muhtaç kalacak bir buçuk ay oldu dayımın oğlu hastanede yatıyordu ha bugün ha yarın ölecek derken en güzel günde ruhunu teslim etti büyük alimler bile allaha yalvarırlarmış üç ayların başlangıcı olan recep ayının girdiği gece ölebilmek için dayımın oğluna nasip oldu recebin girdiği gece hakkın rahmetine kavuştu allah rahmet etsin günahlarını affetsin kabir azabı çektirmesin
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)