14 Aralık 2010 Salı

evlilik yıldönümü

dün benim 30. evlilik yıldönümümdü
hayat ne kadar çabuk geçiyor
dile kolay
30 yıl
zamanın kolay geçmesine karşılık , geçen yıllar büyük zorluklarla sıkıntılarla geçti
sabah kahvaltıda hatırlattım eşime

umursamadı.
ama ben her zaman olduğu gibi umut ettim akşam geldiğinde hatırlar.
30 yılda, sadece bir kere bana bir demet karanfil aldı
oda kızımın hatırlatması artı heralde ben rahatsızım diye
bir kere bile hatırlamadı
ben ondan sırça saraylar, pırlantalar, gümüşler istemiyorum ki, sadece hatırlasın . akşam geldiğinde çiçek bile getirmesine gerek yok
geldiğinde kucaklasa, sarılsa bana yalandanda olsa güzel kelimeler söylese ne olur akşam eve geldiğinde, mutfakta yemek yapıyordum
yanıma geldi bir kötü huyun var şu yemeği vaktnde yapsan ne olur diye söylendi
ne umut ediyordum ne buldum üzülmedim alışmıştım
her zaman söyler kendisi ben hassas bir insanım diye hassasiyet bu mu
sinirlenmek bağırmak çağırmak kavga etmek isterdim
am elime ne geçecek
kendimi harab edecektim
yemeğini hazırladım, yedi kendi işlerine daldı .
bende kendi işlerime
şaşırdım kendime çok üzülmemiştim
insan herşeye alışıyor
iç acılarına bile.

2 yorum:

  1. İnsanın içi acısa da galiba alışıyor Nilgün'cüm.
    Varsın hatırlamasın böyle böyle kendilerinden uzaklaştırıyorlar işte.
    Sevgiyle kal:)

    YanıtlaSil
  2. teşekkür ederim özlem kendi kendime dertleşirken bir dert ortağı buldum sağ olasın

    YanıtlaSil