sıkıntı

huzursuzum
sabır diyorum
söz geçiremiyorum kendime
çocuklar beni çok sinirlendiriyorlar
anlamaya çalışıyorum
olmuyor
başaramıyorum
ne yapacağımı şaşırdım artık
avrupalıları hep eleştiririz çocuklarını yetişkin olduktan sonra ayrı ev açtıkları için ,çocuklar büyüdükçe hak verir oldum onlara sözüm geçmiyor çocuklarıma artık büyüdüler ayrı bir insan oldular birlikte yaşamak karşılıklı sevgi saygı anlayışla oluyor odalarını bile toplamıyorlar üstelik toplamama bile izin vermiyorlar bırak dağınık kalsın benim odam dokunma benim eşyalarıma karıştırıyosun sonra aradığım bir şeyi bulamıyorum diyorlar
demek ki diyorum büyüdüler kendi kendilerine olmak istiyorlar kendi evlerinde daha özgür ortamlarda yaşamak istiyorlar
mevlaya yalvarıyorum
dualarım hep sevdiklerime
çocuklarıma
ALLAHIM çocuklarımı iyi insanlarla karşılaştır
hayırlı birliktelikler
hayırlı eşler nasip eyle