iç acıları

bir halam daha varmış
hiç tanıyamadığım . aslında beş halamın sadece ikisini tanıyabildim .diğerleri ben tanıyamadan vefat etmişler, mekanları cennet olsun inşaallah .
babaannem arka arkaya 8 doğum etmiş .3 erkek 5 kız çocuğu olmuş, çok fakirlermiş ,çocuklarına iyi bakamıyormuş. köyün yaşlılarından biri kızlardan birini kasabada oturan varlıklı birine evlatlık verelim diye kandırmaya çalışmış .babannem çok direnmiş ,yoksulluk çekiyorsun biz büyütürüz istediğin zaman alırsın dilediğin zaman görürsün diyerek ikna etmişler babannemi.
bir daha gören olmamış o aileyi. imkanlar kısıtlı, insanlar cahil, ellerinden hiç bir şey gelmemiş, ailenin adını bile bilmiyorlar. bu kadar cahillik olurmu oluyormuş, çaresiz kabullenmişler tabi ama evlat unutulurmu.

daha sonra babannem yavaş yavaş aklını yitirmiş , ve akıl hastanesinde hayata veda etmiş . babannem öldükten bir sene sonra doğmuşum ben. annem anlatıyor onada babannem anlatırmış. bunları her konuştuğumuzda içim acır üzülürüm 3, 4 yaşlarında bir kız çocuğu gelir gözümün önüne elinden tutmak ona yanlız olmadığını onu düşünen seven her hatırlayışında içi burkulan bir yeğeninin olduğunu söylemek isterim . fakat nafile yok bulunamadı halam. halacım seni çok seviyorum görmesemde inan çok seviyorum