iç acıları

hafta sonu yine kavga ederek geçti .
sağ olsun oğlum sürekli çıngar çıkarır.
cumartesi günü işe gitmiyor.
sabah kalktı, kahvaltısını hazırladım ,yedi . ps nin başın çekildi. sesi soluğu çıkmıyor. işlerimi yaptım , dışarı alışverişe gittim. bir iki saat sonra döndüğümde dış kapıyı açtığım anda yukarıda ki gürülttü ürküttü beni, seslendim ne varrrrrrrrrrr diye kaba bir şekilde bağırıyordu oğlum .endişelenerek yukarı çıktım dışarı çıkıyordu . ne aradıysa bütün evi ayağa kaldırmış ,kendi dolabındaki tüm giysileri yere yığmıştı. söylenerek kaldırdım çamaşırları, düzelttim ortalığı . bir kaç saat sonra geldiğinde hiç bir şey söylemedim. alışmıştım hep yapıyordu bunu ertesi gün kalktı yine birşey arıyordu .
ne arıyorsun
diye sorduğumda fotoğraf makinesini aradığını söyledi. bir taraftan aranıyor bir taraftan da söyleniyordu. kendi odasını ablasının odasını abartmıyorum mutfak dolaplarını çekmeceleri karıştırıyordu.
ablanı ara
belki o götürmüştür diye ısrar ettiğim halde bir türlü aramadı ,
salona geçti konsolu karıştırdı. salonda nadir kullandığım eşyaları koyduğum şifonyeri karıştırmaya başlayınca daha fazla dayanamadım
yeter artık nedir bu yaptığın rezillik dün de her tarafı alt üst ettin yapma bunu oğlum dayanamıyorum, görüyorsun yapamıyorum , başa çıkamıyorum eskisi gibi gücüm kuvvetim yok diye ağlamayla karışık bağırmaya başladım . hiç de hoş olmayan kelimelerle karşılık verdi. aklıma bile getirmek istemiyorum yemin ettim benden özür dilemediği süre onunla konuşmayacağım